Semua Bab Paid to Say I Do: Bab 111 - Bab 120

Scarlett’s POVHindi ito dapat nangyayari.Hindi ganito kabilis.Hindi ganito kadali.Mahigpit kong hinawakan ang phone ko habang nakatitig sa screen sa litrato na kakasend lang.Isang café.Isang mesa.Dalawang tao.Cyanne Javier.Magkaharap.Magkalapit.At higit sa lahatmagkasama.Nanlamig ang buong katawan ko.Hindi ko na kailangan ng audio.Hindi ko na kailangan marinig ang usapan nila.Sapat na ang itsura nila.Sapat na ang paraan ng pagtingin ni Javier sa kanya.Hindi iyon tingin ng isang lalaki na hindi kilala ang kaharap niya.At kung anuman ang sinabi ni Cyanne—huli na.“Damn it…”Napahigpit ang hawak ko sa phone.Hindi ito pwedeng umabot sa ganito.Hindi ko hinayaan ang lahat ang plano, ang kasinungalingan, ang pagtakip—para lang bumalik siya.Para lang mabawi niya ulit ang anak ko.Agad kong pinindot ang pangalan sa contacts.Isabella.Isang ring pa lang—sinagot na niya.“Mom?”Kalma.Walang kaalam-alam.Lalong uminit ang dugo ko.“Nasaan ka?” direkta kong tanong.Nag

Tiffany’s POVHindi pa rin ako makagalaw.Nakatayo lang ako sa harap ni Javier habang nakatingin siya sa akin na parang may hinahanap parang may gustong alalahanin pero hindi niya maabot.“Did we… love each other?” Mahina niyang tanongAt kahit handa na ako sa tanong na ‘yon… iba pa rin kapag narinig mo na.“You were my everything.” Halos pabulong kong sagot.At nakita ko kung paano nagbago ang mukha niyakung paano siya nasaktan kahit hindi niya alam kung bakit.Pero bago pa kami makapagsalita ulit—“Hindi mo ba talaga titigilan ang asawa ko? Sinabihan na kita sa loob diba?”Nanigas ang katawan ko.Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino iyon.Isabella.Dahan-dahan akong humarap.Nakatayo siya ilang hakbang lang ang layo sa amin. Mas matalim ang tingin. Mas galit. Mas hindi na kontrolado.“At dito ka pa talaga sa harap niya?” dagdag niya, malamig. “Wala ka talagang hiya.”“Isabella—” putol ni Javier.Pero hindi siya pinansin.Sa halip, lumapit siya sa akin.Isang hakba

Tiffany’s POVTahimik ang kwarto.Mas tahimik kaysa kanina.Hindi dahil payapa kundi dahil wala si Javier.“I’ll just grab something to eat,” sabi niya kanina, marahan ang boses, parang ayaw akong iwan pero kailangan.At bago pa ako makapagsalita, nakalabas na siya.Ngayon… naiwan ako.At hindi ako nagkamali.Dahil ilang segundo lang ang nakalipas nang bumukas ang pinto.At pumasok siya.Si Scarlett.Hindi siya nagmamadali.Hindi rin siya galit.Mas delikado.Kalmado.“You agreed awfully fast earlier,” panimula niya, dahan-dahang lumalapit sa kama.Tahimik lang ako.Pinagmamasdan siya.“I didn’t expect that,” dagdag niya, bahagyang nakataas ang kilay.Huminga ako ng malalim.“Because I don’t want trouble. And wala na rin naman akong choice dahil narinig niya yun mismo sayo.”Simple.Diretso.Napangiti ako ng kaunti.“Two weeks,” sabi niya, tuluyang tumigil sa gilid ng kama ko. “We proceed with the paternity test.”Diretso.Walang paligoy-ligoy.Tiningnan ko siya ng maayos.“At pagkata

Tiffany’s POVHindi ako agad nakahinga.Kahit nakalabas na si Javier.Kahit nagsara na ang pinto.Parang naiwan pa rin siya dito.Sa bawat salita.Sa bawat tanong.Sa bawat tingin niya sa akin na parang… may karapatan siya.At iyon ang pinaka-delikado.Dahil kung magpapatuloy pa siya baka ako ang bumigay.Napapikit ako.Mahigpit.Pinipigilan ang sarili.“Anak…”Mahina ang boses ni Mommy.Nagmulat ako.Nandito pa pala siya.Nakatingin sa akin.Nag-aalala.At doon ko na-realize—hindi lang pala ako ang nahihirapan.“Tiffany,” lumapit siya, marahan. “Anong nangyayari? Naalala ka na ba niya?”Tahimik lang ako.Hindi ko alam kung saan magsisimula.Dahil kahit ako hindi ko na rin alam kung paano ipaliwanag ang gulo na ‘to.“Si Javier…” dagdag niya, “…bakit parang—”“Mom.”Mahina.Pero pinutol ko siya.Ayokong marinig.Ayokong ipangalan.Dahil kapag ginawa ko mas magiging totoo.Huminga ako ng malalim.At saka ako tumingin sa kanya.Diretso.“Kailangan kong umalis.”Nanigas siya.“What?”“Af

Ethan’s POVSomething wasn’t right.I felt it the moment they stepped out of the hospital.Cyanne looked pale too pale for someone who just got discharged.But it wasn’t just that.It was the way she kept glancing back.The way her shoulders were tense.The way her hand stayed protectively over her stomach like she was shielding something… or someone.I didn’t ask right away.Didn’t want to alarm her.But I was watching.Carefully.“Let’s go,” I said as soon as I saw them, already opening the car door.Tiffany slid in beside her mom, immediately holding her arm.“You’re safe now,” she whispered.Safe.I almost scoffed.Because if there’s one thing I’ve learned you’re never “safe” when things start like this.I got into the driver’s seat.Started the engine.Checked the mirrors.Once.Twice.Three times.And that’s when I saw it.A black sedan.Parked across the street.Engine on.Not moving.At first, it looked normal.Could’ve been anyone.But then the driver didn’t look away.Didn’t