All Chapters of Paid to Say I Do: Chapter 131 - Chapter 140

Tiffany’s POVHindi na siya agad nagsalita pagkatapos ng sinabi ko.At mas lalo akong kinabahan sa katahimikan.Hindi dahil sa galit.Kundi dahil sa bigat.Sa pagitan namin.Sa mga salitang hindi pa nasasabi.Sa mga alaala na ako lang ang may hawak.Napayakap ako sa sarili ko, bahagyang hinahaplos ang tiyan ko.“Hindi ako pwedeng magkamali…”Halos pabulong.Halos para sa sarili ko lang.Pero narinig niya.Alam kong narinig niya.Dahil sa susunod na segundo gumalaw siya.Lumapit.Mas malapit.Hanggang sa maramdaman ko na ang init ng katawan niya kahit hindi pa siya dumadampi.“Hindi ka nag-iisa.”Mahina.Pero malinaw.Napatingin ako sa kanya.At doon ko na naman nakita yung pamilyar na titig.Hindi ko maipaliwanag.Pero parang kilala ako ng mga mata niya kahit hindi ako kilala ng alaala niya.“Javier…” mahina kong sambit.Hindi ko alam kung bakit ko siya tinawag.Siguro para paalalahanan siya.Siguro para paalalahanan ang sarili ko.Na hindi na ito katulad ng dati.Pero hindi siya umat

Scarlett’s POV“Ma’am… may kailangan po kayong malaman.”Hindi ko agad binaba ang hawak kong tasa.Tahimik lang akong nakaupo habang nakatingin sa hardin sa labas kalma, at maayos.Hindi tulad ng tono ng boses ng assistant ko ngayon.“Speak.” malamig kong sabi.Saglit siyang nag-alinlangan.Maling galaw.“Ma’am… si Sir. Javier po—”Doon pa lang napatingin na ako.Diretso.Walang emosyon.“Continue.”“Umalis po siya kanina… at base sa report—” napalunok siya “—kasama niya po si Cyanne.”Tahimik.Walang gumalaw.Walang huminga.Pero sa loob ko may bumagsak.“Repeat that.”Mas mababa na ang boses ko ngayon.Mas delikado.“Tinakas po niya si Cyanne, ma’am. Mukhang may alam na po siya sa pag bubuntis ni Cyanne.”Dahan-dahan kong ibinaba ang tasa.Eksakto.Walang kalansing.Walang pagkakamali.Pero ang kamay ko bahagyang humigpit.“Where?”“Still moving, ma’am. May habulan po ngayon—”“Who’s chasing them?”Hindi ko na kailangang hulaan.Pero gusto ko marinig.“Tauhan po ni Ma’am Isabella.”

Scarlett’s POVHindi ako nagmamadali.Hindi rin ako umiwas.Kasi sa ganitong laban kapag nagmadali ka, talo ka.Nakatayo siya sa harap ko.Isabella.Kalmado. Perfect posture. Parang hindi kagulo ang paligid.Parang normal lang lahat.“Isabella.” tawag ko.“Scarlett.” sagot niya agad.Walang emosyon.Walang hesitation.“You crossed a line.” malamig kong sabi.She tilted her head slightly.“Which line?”Humakbang ako palapit.Hindi siya umatras.Expected.“You went after my son.” sabi ko.“And dragged him into your little operation.”Isabella exhaled lightly.Parang naiinip.“Operation?” ulit niya.“Scarlett, this isn’t personal.”Doon ako natawa.“Not personal?”Tumingin ako diretso sa kanya.“You’re literally chasing my son.”She smirked faintly.“Your son?”Pause.Then mas mababa ang boses niya.“Scarlett… Javier is not just your son in this equation.”Napahinto ako.Something in her tone shifted.She stepped forward slightly.Calm. Controlled. Dangerous.“Let’s be accurate.”“Si Jav

Javier’s POVHindi ko na alam kung saan pa kami tatakbo para makapagtago.Masyadong mabilis ang mga tauhan ni Isabella parang kahit saan kami magpunta, agad niya kaming natutunton.“Saan na tayo pupunta? Kanina pa tayo paikot-ikot dito,” tanong ni Cyanne mula sa tabi ko.Napahinga ako nang malalim. “Hindi ko rin alam. Medyo nakalayo na tayo sa kanila, pero sigurado akong kahit saan tayo magpunta, mahahanap at mahahanap pa rin niya tayo.”“So anong plano mo? Hanggang kailan tayo magtatago? Ibalik mo na lang ako sa bahay namin. Ako na ang bahala sa sarili ko.”Umiling ako. “Hindi pwede. Malamang may nakabantay na sa bahay ninyo pati na rin sa bahay ni Ethan.”Tahimik sandali ang paligid, tanging tunog lang ng makina ng sasakyan at ang mabilis naming paghinga ang maririnig. Pakiramdam ko, kahit sandaling tumigil, mahahabol kami.Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.Napakunot ang noo ko nang makita ang caller ID.“Mommy…” mahina kong bulong.Agad kong sinagot ang tawag. “Hello?”“Nasaan

Ethan’s POVSomething was wrong.I could feel it.That quiet, creeping unease had been sitting in my chest for hours now, and no matter how hard I tried to ignore it, it wouldn’t go away.Tiffany wasn’t answering.No calls. No messages. No sign of her anywhere.And that wasn’t like her.I tightened my grip on my phone as I paced back and forth inside my house, dialing her number again.Ring.Ring.Ring—Voicemail.“Damn it,” I muttered, dragging a hand through my hair.This wasn’t normal. She said that after the test she will be back soon.I stopped in my tracks, my jaw tightening as I remembered our last conversation. She was scared about Javier finding out about their baby.She was scared.And now…she was gone and I don’t know where she is, even her parents don’t know her whereabouts. I grabbed my keys without thinking.“I’m not just going to sit here,” I said under my breath. “Not when something’s clearly wrong.”I stepped out of my unit and headed straight for the gate. Just as