LOGINEthan’s POVI kept my pace steady as I walked beside her, matching every step, every pause.Calm. Controlled.Like none of this was getting to me.But inside I was calculating everything.Every movement. Every angle. Every second I could use.We stepped out into the open, the cool air hitting my face, but it did nothing to ease the tension sitting in my chest.“Get in,” she said, gesturing toward a sleek black car waiting by the curb.Of course there was a car.Of course everything was prepared.I opened the door without hesitation and slid inside, making sure my expression stayed neutral.Compliant.Easy to read.Just the way she wanted.She got in after me.The door shut.Locked.I glanced once at the driver silent, unmoving. Then back ahead.Good.No one was looking at my hands.Slowly, carefully, I reached into my pocket and pulled out my phone, keeping it low, shielded by the angle of my body.I didn’t unlock it the usual way.Instead, I pressed a specific sequence—quick, subtle.
Ethan’s POVSomething was wrong.I could feel it.That quiet, creeping unease had been sitting in my chest for hours now, and no matter how hard I tried to ignore it, it wouldn’t go away.Tiffany wasn’t answering.No calls. No messages. No sign of her anywhere.And that wasn’t like her.I tightened my grip on my phone as I paced back and forth inside my house, dialing her number again.Ring.Ring.Ring—Voicemail.“Damn it,” I muttered, dragging a hand through my hair.This wasn’t normal. She said that after the test she will be back soon.I stopped in my tracks, my jaw tightening as I remembered our last conversation. She was scared about Javier finding out about their baby.She was scared.And now…she was gone and I don’t know where she is, even her parents don’t know her whereabouts. I grabbed my keys without thinking.“I’m not just going to sit here,” I said under my breath. “Not when something’s clearly wrong.”I stepped out of my unit and headed straight for the gate. Just as
Isabella’s POVMahina ang tunog ng takong ko sa marmol na sahig habang dahan-dahan akong naglalakad papasok sa silid.Tahimik ang lahat.Masyadong tahimik.At ayoko ng ganitong klaseng katahimikan karaniwan, may ibig sabihin ito.“Report.”Isang salita lang, pero sapat na para mapatayo nang tuwid ang mga tauhan ko.“Ma’am… nawawala po ulit sila sa radar.”Huminto ako sa gitna ng hakbang.Nawawala?Dahan-dahan akong lumingon sa kanya. “Ulitin mo.”“Na—nawala po sila. Kanina lang po malinaw ang trail pero bigla na lang pong—”“Bigla na lang?” putol ko, malamig ang boses.Yumuko siya. “Yes, ma’am.”Ilang segundo akong natahimik.Hindi dahil wala akong sasabihin kundi dahil iniisip ko kung saan sila nagkamali.Lumapit ako sa malaking screen kung saan naka-display ang huling location nila. Tinitigan ko iyon, parang kaya kong piliting gumalaw muli ang mga datos kung gugustuhin ko.Then I smiled.Maliit.Pero delikado.“Hindi sila basta nawawala,” mahinahon kong sabi. “May tumutulong sa kani
Javier’s POVHindi ko na alam kung saan pa kami tatakbo para makapagtago.Masyadong mabilis ang mga tauhan ni Isabella parang kahit saan kami magpunta, agad niya kaming natutunton.“Saan na tayo pupunta? Kanina pa tayo paikot-ikot dito,” tanong ni Cyanne mula sa tabi ko.Napahinga ako nang malalim. “Hindi ko rin alam. Medyo nakalayo na tayo sa kanila, pero sigurado akong kahit saan tayo magpunta, mahahanap at mahahanap pa rin niya tayo.”“So anong plano mo? Hanggang kailan tayo magtatago? Ibalik mo na lang ako sa bahay namin. Ako na ang bahala sa sarili ko.”Umiling ako. “Hindi pwede. Malamang may nakabantay na sa bahay ninyo pati na rin sa bahay ni Ethan.”Tahimik sandali ang paligid, tanging tunog lang ng makina ng sasakyan at ang mabilis naming paghinga ang maririnig. Pakiramdam ko, kahit sandaling tumigil, mahahabol kami.Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.Napakunot ang noo ko nang makita ang caller ID.“Mommy…” mahina kong bulong.Agad kong sinagot ang tawag. “Hello?”“Nasaan
Javier’s POVNasa gitna kami ng kalsada.Tahimik sa labas pero hindi sa loob ko.Mahigpit ang hawak ko sa manibela habang umaandar ulit ang sasakyan.Ramdam ko si Cyanne sa tabi ko.Tahimik.Pero alam kong gising ang lahat ng takot niya.Then naisipan kong tawagan ang dahilan kung bakit ba kami tumatakbo ngayon. Isabella.Mabilis niyang sinagot ang tawag.“Javier…” mahina niyang tawag.“Running won’t change anything.”Diretso.Walang hello.Walang paligoy.Napangisi ako ng bahagya.Walang saya.“Tumigil ka na, Javier… You’re only making this worse… for you… and for her.”“…and for her.”Tahimik.Pero ramdam ko yung bigat ng huling salita niya.Parang hindi babala.Kundi pangako.“Then stop chasing.” sagot ko.Mababa.Kontrolado.Tahimik siya sandali.Pero ramdam ko nakangiti siya sa kabilang linya.“You think this is about chasing?” sabi niya.“Hindi ka na bata, Javier.”Humigpit ang hawak ko sa manibela.“Then what is it?” tanong ko.Pause.“Control.”Simple.Pero ramdam ko ang biga
Scarlett’s POVHindi ako nagmamadali.Hindi rin ako umiwas.Kasi sa ganitong laban kapag nagmadali ka, talo ka.Nakatayo siya sa harap ko.Isabella.Kalmado. Perfect posture. Parang hindi kagulo ang paligid.Parang normal lang lahat.“Isabella.” tawag ko.“Scarlett.” sagot niya agad.Walang emosyon.Walang hesitation.“You crossed a line.” malamig kong sabi.She tilted her head slightly.“Which line?”Humakbang ako palapit.Hindi siya umatras.Expected.“You went after my son.” sabi ko.“And dragged him into your little operation.”Isabella exhaled lightly.Parang naiinip.“Operation?” ulit niya.“Scarlett, this isn’t personal.”Doon ako natawa.“Not personal?”Tumingin ako diretso sa kanya.“You’re literally chasing my son.”She smirked faintly.“Your son?”Pause.Then mas mababa ang boses niya.“Scarlett… Javier is not just your son in this equation.”Napahinto ako.Something in her tone shifted.She stepped forward slightly.Calm. Controlled. Dangerous.“Let’s be accurate.”“Si Jav
Cyanne’s POVNagising ako dahil sa kakaibang katahimikan.Hindi ‘yung tahimik na payapa… kundi ‘yung tahimik na parang may pumipigil.Lumabas ako ng kwarto at agad ko silang nakita sa sala—si Javier, ang mga magulang niya, at si Veronica. Lahat sila nakatayo. Lahat sila tahimik.Parang may naputol
Javier’s POVHindi ko alam kung ilang beses akong nagmura sa loob ng kotse habang nakatigil sa trapiko. Bawat segundo ay parang sinasadya akong pahirapan.Si Cyanne… mag-isa siya ngayon.Mas lalo akong nababagabag sa ideyang hindi niya ako tinawagan. Bakit hindi niya ako sinabihan? Hindi ba niya ak
Cyanne’s POVTahimik ang buong bahay.Amoy ng kandila at bulaklak ang bumabalot sa paligid. Nakaputi ako, nakatayo sa harap ng kabaong ni Mama. Nanginginig ang mga kamay ko habang inaayos ko ang laylayan ng damit niya.Hindi pa rin ako makapaniwala.Parang anumang oras, bubukas ang mga mata niya at
Veronica’s POVHindi ako mapakali buong maghapon.Alam na nila.Alam na ng mga Villamor na may anak kami.Kanina pa ako pabalik-balik sa sala. Hindi ko alam kung uupo ba ako o tatayo. Parang anumang gawin ko, hindi mababawasan ang bigat sa dibdib ko.“Veronica,” mahinang tawag ng asawa ko. “Halika







