All Chapters of Paid to Say I Do: Chapter 121 - Chapter 130

Tahimik ang loob ng sasakyan.Hindi dahil walang nangyayari kundi dahil lahat ay kontrolado.Mula sa tinted window, malinaw kong nakikita ang bahay.Simple.Pero secured.Too secured.Hindi ito random.Hindi ito basta pagtatago.Pinagmasdan ko ang gate.Ang cameras.Ang galaw ng ilaw.Then I smiled mahina.“So this is where you ran, Tiffany…”“Ma’am, do we proceed?”Hindi ako agad sumagot.Dahil bago pa kami makarating dito— muntik na namin siyang mawala.Nagsimula lahat sa hospital.Planado ang galaw ko doon.May tao ako sa loob.May tao sa labas.Pero kahit ganoon nakalusot siya.“Ma’am, we lost the car.”Yun ang unang report.Nanahimik ako noon.Hindi dahil okay lang kundi dahil iniisip ko kung paano siya nakalusot.“Where?”“Intersection. They switched lanes… then disappeared.”Napatingin ako sa monitor.CCTV feed.Frame by frame.Hindi siya random.Hindi iyon panic move.Calculated.“She knew she was being followed…”Mahina kong sabi noon.At doon ako bahagyang napangiti.Not im

Javier’s POVHindi agad ako nakapagsalita matapos niyang ibaba ang tawag.Tahimik.Pero sa loob ko, parang may sumabog.Matagal kong tinitigan ang cellphone sa kamay ko, parang umaasang tatawag ulit siya… o kahit mag-message man lang.Wala.“Damn it…” mariin kong bulong, sabay napahawak sa noo ko.Cyanne.Bigla na lang siyang nawala sa ospital.At ngayon, mas lalo siyang lumalayo.Pero mas lalong lumilinaw sa akin ang isang bagayHindi siya nagsisinungaling dahil wala siyang pakialam.Nagsisinungaling siya dahil may tinatago siya.At pakiramdam ko… ako ang dahilan.Napaupo ako sa gilid ng kama, pilit inaalala ang mga piraso ng alaala na pilit bumabalik sa isip ko nitong mga nakaraang araw.Mga ngiti.Mga tingin.At isang gabi…Isang gabing hindi ko maintindihan kung panaginip lang ba… o totoo.“Posibleng ako ang ama ng batang dinadala mo.”Napaawang ang labi ko.Hindi ko basta sinabi ‘yon.Nararamdaman ko.Hindi ko maipaliwanag, pero may kakaibang hatak sa tuwing nakikita ko siya.Par

Isabella’s POVTahimik ang paligid.Pero ang isip ko hindi.Nakaupo ako sa sofa, hawak ang cellphone ko habang nakatingin sa mensaheng kakapasok lang.Nag reply na si Cyanne.Slowly… I smiled.Binasa ko ulit.“Wag ka mag alala, wala ako balak agawin ang asawa mo…”Hanggang sa huling linya.“…bantayan mo rin ang asawa mo.”Napahinga ako nang marahan.Hindi galit.Hindi inis.Kundi… amusement.“So she still has the guts,” mahina kong bulong. Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone sa mesa, pero hindi nawawala ang ngiti sa labi ko.Matapang.Pero hindi sapat.Akala ko masisindak ko siya sa sinabi ko pero mukhang na underestimate ko siya. Hindi niya alam kung sino ang kinakalaban niya.Tumayo ako at lumapit sa malaking bintana, pinagmamasdan ang ilaw ng lungsod sa labas.“Joshua.”Hindi ako lumingon, pero naramdaman ko agad ang paglapit niya.“Yes, Ma’am.”“Track that number.”Walang pag-aalinlangan ang sagot niya. “Already working on it, Ma’am.”Of course he is.Hindi ko na kailangang u

Tiffany’s POVParang tumigil ang mundo ko sa isang iglap.“J-Javier…?” halos pabulong kong sambit habang hindi makapaniwala sa nakikita ko.Nakaupo siya sa driver’s seat, kalmado, pero ang mga mata niya… malamig. Iba sa Javier na nakilala ko.“Sumakay ka.” utos niya.Hindi ko alam kung anong mas matimbang ang takot o ang damdaming matagal kong tinago. Pero kusa pa ring gumalaw ang mga paa ko. Sumakay ako sa passenger seat, dahan-dahan, parang anumang maling galaw ko ay pwedeng magpasabog ng sitwasyon.Pagkasara ko ng pinto, agad niyang ni-lock ang sasakyan.“Anong ginagawa mo dito? Paano mo napasok itong sasakyan ko” tanong ko, pilit pinapakalma ang boses ko.“Simple lang, hindi mo nilock ang sasakyan mo. Alam mo bang delikado yon? Paano kung masamang tao ang nakapasok dito tapos gawan ka ng masama?” saglit akong natigilan sa mga sinabi niya. Nag aalala ba siya sakin? Kung oo, bakit siya nag aalala? Naaalala na ba niya ko?“Ah ganun ba, hindi ko alam. Alam ko kasi nilock ko yan kanin

Tiffany’s POVHindi na steady ang paghinga ko. Mula png umalis ako sa clinic pansin ko ng may sumusunod sakin. Kanina ko pa sinusubukan tawagan si Ethan at Mommy pero hindi sila sumasagot.Mahigpit ang kapit ko sa manibela habang pilit kong kinokontrol ang bilis ng sasakyan. Hindi ako pwedeng mag-panic. Hindi ako pwedeng magkamali.Pero kahit anong pilit ko bumabalik at bumabalik ang tingin ko sa rearview mirror.Nandun pa rin.Yung itim na sasakyan.Parehong distansya. Parehong galaw.Hindi na ‘to coincidence.“Damn it…” mahina kong bulong.Humigpit ang hawak ko sa tiyan ko gamit ang isang kamay.Hindi na lang ako ang involved dito.May kasama na ako.At hindi ko pwedeng hayaan na may mangyari sa kanya.Mabilis akong kumaliwa isang ruta na hindi ko madalas daanan.Sinubukan kong guluhin ang direksyon ko.Pero ilang segundo lang lumiko rin siya.Sumunod. Parang anino.Parang hindi ako kayang pakawalan.At doon ko tuluyang naramdaman ang takot.ting!Napalingon ako sa phone.Isang mens