All Chapters of Paid to Say I Do: Chapter 21 - Chapter 30

Veronica’s POVHindi ako mapakali buong maghapon.Alam na nila.Alam na ng mga Villamor na may anak kami.Kanina pa ako pabalik-balik sa sala. Hindi ko alam kung uupo ba ako o tatayo. Parang anumang gawin ko, hindi mababawasan ang bigat sa dibdib ko.“Veronica,” mahinang tawag ng asawa ko. “Halika rito.”Umupo ako sa tabi niya pero hindi ako makatingin ng diretso.“Sigurado na ba?” tanong niya sakin.Tumango ako. “Oo, hindi ko alam kung paano nila nalaman. Pero ang sabi sakin ni Veronica malapit raw sa kanila ang anak natin.”Napapikit ako.Ilang taon namin siyang itinago. Ilang taon naming iningatan ang pangalan niya para hindi siya madamay sa galit at kompetisyon sa negosyo namin. At ngayon, isang iglap lang, alam na ng pinaka mahigpit naming kalaban.“Mas lalong delikado ngayon,” sabi ko. “Kung alam nilang Mondragon siya, mas may dahilan silang gamitin siya.”Tahimik siya sandali bago nagsalita. “Mas iniisip ko si Jessica.”Napatingin ako sa kanya. “Hanggang ngayon hindi pa rin nat

Javier’s POVHindi ko maiwasang isipin ang narinig kong pag-uusap ng mga magulang ko ang kanilang plano, ang balak nilang gamitin si Cyanne bilang sandata laban sa mga Mondragon.Para sa akin… hindi lang basta negosyo ang nakasalalay. Si Cyanne,ang babaeng hindi ko akalaing mamahalin ko ay maaaring maging kasangkapan ng sarili kong pamilya laban sa kanyang dugo at pangalan. Ramdam ko ang bigat ng sitwasyon sa dibdib ko, parang may unti-unting dumidiin sa bawat paghinga ko.Kaya nagdesisyon akong puntahan siya sa warehouse. Kailangan ko siyang makita, kahit sandali lang. Kailangan kong mawala ang mga gumugulong na isipin sa utak ko. Siya lang ang alam kong makakapagpakalma sa akin.Pagdating ko sa warehouse, agad kong naramdaman ang ilang at tahimik na pagtingin ng mga staff. Bihira akong pumunta roon, kaya alam kong hindi pangkaraniwan ang presensya ko.Hinagilap ko agad si Cyanne, pero wala siya sa desk niya.“Nasaan si Cyanne?” tanong ko sa isa sa mga tauhan niya. Halata sa tono ko

Cyanne’s POVTahimik ang buong bahay.Amoy ng kandila at bulaklak ang bumabalot sa paligid. Nakaputi ako, nakatayo sa harap ng kabaong ni Mama. Nanginginig ang mga kamay ko habang inaayos ko ang laylayan ng damit niya.Hindi pa rin ako makapaniwala.Parang anumang oras, bubukas ang mga mata niya at sasabihing, “Anak, huwag ka ngang ganyan.”Pero malamig na ang balat niya.“Ma… hindi pa ako handa,” bulong ko. Halos hindi ko marinig ang sarili kong boses.Ramdam ko si Javier sa likod ko. Tahimik lang siya. Hindi siya nagsasalita. Hindi siya nagbibigay ng pangako na hindi niya kayang tuparin.Dahan-dahan siyang lumapit.Marahang hinawakan ang balikat ko.Isang simpleng haplos.Pero sapat para hindi ako tuluyang bumagsak.“Hindi mo kailangang kayanin mag-isa, nandito ako.” mahina pero buo ang boses niya sa likod ko.Doon ako tuluyang nanghina.Hindi ako humagulgol. Hindi ako sumigaw. Tahimik lang na tumulo ang luha ko habang sumandal ako sa dibdib niya. Hinayaan niya akong umiyak. Hinayaa

Cyanne’s POVNagising ako dahil sa kakaibang katahimikan.Hindi ‘yung tahimik na payapa… kundi ‘yung tahimik na parang may pumipigil.Lumabas ako ng kwarto at agad ko silang nakita sa sala—si Javier, ang mga magulang niya, at si Veronica. Lahat sila nakatayo. Lahat sila tahimik.Parang may naputol na usapan.“Ano’ng nangyayari?” tanong ko.Walang sumagot agad.Napatingin ako kay Veronica, tapos sa mommy ni Javier. May kung anong hindi maipaliwanag sa titigan nila.“Magkakilala kayo?” diretsahan kong tanong.Saglit silang nagkatinginan.“Hindi,” mabilis na sagot ni Veronica.“Ngayon lang kami nagkakilala,” kalmadong dagdag ng mommy ni Javier. “Nandito lang kami para makiramay.”Tahimik akong tumingin sa kanila isa-isa.“Ah… ganon ba,” sabi ko, kahit ramdam kong may kakaiba.“Cyanne,” mahinang tawag ni Javier, lumapit sa’kin. “Okay ka lang ba?”Tumango ako.“Salamat po sa pagpunta,” sabi ko sa mga magulang niya, pilit na inaayos ang sarili ko.Hindi nagtagal, umalis din ang mga magulang

Cyanne’s POVTahimik ang biyahe pauwi.Hindi kami nag-usap ni Javier. Hindi rin niya ako pinilit.Pagdating sa condo, siya ang unang bumaba. Binuksan niya ang pinto para sa’kin, gaya ng dati. Walang nagbago sa kilos niya.Pagpasok namin sa loob, huminto siya sandali.“Cyanne—”“Okay lang ako,” mahina kong sabi bago pa siya magtanong. “Gusto ko lang mapag-isa.”Ilang segundo siyang nakatingin sa’kin, parang sinusukat kung dapat ba niya akong pigilan.Pero hindi niya ginawa.Tumango lang siya. “Nandito lang ako.”Dumiretso ako sa kwarto ko at isinara ang pinto.Hindi ko ito nilock.Pero malinaw ang gusto ko ayoko munang magsalita.Umupo ako sa gilid ng kama. Hindi ako umiyak. Hindi rin ako galit.Pero may gumugulo sa isip ko. Humiga ako at tumitig sa kisame.Ang dami ko biglang na-realized.Kaya pala bakit hindi ko kamukha si Mama.Bakit walang kahit isang lumang litrato ng pagbubuntis niya?Bakit tuwing may nagtatanong tungkol sa tatay ko, laging mabilis niyang iniiba ang usapan?Dati