บททั้งหมดของ Paid to Say I Do: บทที่ 51 - บทที่ 60

Javier’s POVPagdating ko sa itaas, hindi na ako nag-atubili.Tinulak ko ang pinto na bahagyang nakabukas.“Cyanne—”Walang sumagot.Binuksan ko nang tuluyan ang pinto.At tumambad sa akin,Isang malinis na kwarto.Maayos ang kama. Walang lukot ang kumot. Walang bakas ng presensya.Walang gamit na nakakalat. Walang bag. Walang sapatos.Parang walang natutulog rito.Napahinto ako sa gitna ng silid.Mali ba ang narinig ko?Pero hindi.May narinig ako. Sigurado ako.Dahan-dahan akong naglakad papasok. Sinilip ko ang banyo.Wala.Binuksan ko ang aparador.Mga bagong damit.Mga damit pambabae.Pero may mga tag pa ang iba.Hindi pa nagagamit.Parang… inihanda.Hindi ko maiwasang mapakunot ang noo ko.“Tingnan mo,” malamig na boses ni Veronica mula sa likod ko. “Wala siya rito.”Hindi ako agad lumingon.Pinagmasdan ko ang kwarto.Masyadong maayos.Masyadong perpekto.“Para kanino ‘to?” tanong ko, mababa ang boses.“Guest room.”“Talaga?”Lumapit ako sa dresser.May hairbrush.May ilang skinc

Cyanne’s POVDinilat ko ang mga mata ko dahan-dahan. Ilang segundo akong nakatitig lang sa kisame, pilit inaalala kung nasaan ako.Hindi ito ang kwarto ko.Malinis ang paligid. Maayos ang mga gamit. Walang kahit isang alikabok.At doon ko naalala.Nasa bahay ako… ng tunay kong mga magulang.Biglang bumigat ang dibdib ko sa realization na iyon. Hindi na ito panaginip. Hindi na ito haka-haka. Totoo na ang lahat ang pagkatao ko, ang nakaraan ko, at ang mga taong matagal na pala akong hinahanap.Dahan-dahan akong bumangon at inayos ang sarili. Tahimik ang buong bahay, pero may maririnig akong kaluskos mula sa baba.Bumaba ako ng hagdan, maingat ang bawat hakbang.Pagdating ko sa kusina, natigilan ako.Si Veronica at Leonardo halos natataranta sa paghahanda ng almusal.Punong-puno ang mesa. May pandesal, may waffles, may sinangag, may bacon, may prutas, may cereal, may juice, may gatas… para bang naghahanda sila para sa sampung tao.“Hindi ko alam kung ano ang paborito niya…” mahina kong n

Cyanne’s POVTahimik ang umaga sa bahay nila Mom at Dad.Akala ko magiging payapa na ang araw na ito.Hanggang sa marinig ko ang mahinang notification sound mula sa phone ko.Hindi ko sana papansinin. Pero paulit-ulit itong tumunog.Dahan-dahan kong kinuha ang phone.At doon ko nakita.Isang balita.Isang litrato.Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.Si Javier.Naka-suit. Maayos.At katabi niya ang isang babae.Maganda. Eleganteng tingnan.Hawak ang braso niya.Sa isang litrato… parang magkahawak pa sila ng kamay.‘Billionaire Heir Spotted With New Woman After Bride’s Disappearance.’Nanlamig ang mga daliri ko.Ganito ba kadali?Ganito ba kadali akong palitan?Kahapon lang… may sulat akong iniwan na nagsasabing mahal ko siya.At ngayon… may iba na agad sa tabi niya?Ngayon dapat ang kasal namin. Humigpit ang hawak ko sa phone.Masakit.Hindi ko alam kung mas masakit ba ang makita siyang may iba…o ang marealize na baka hindi pala ako ganoon kahalaga.“Cyanne?”Napalingo

Cyanne’s POVMinsan pala, hindi sapat ang mahal mo ang isang tao.Minsan, kahit pareho kayong handang lumaban…may laban na hindi dapat ipaglaban.Buong gabi akong hindi nakatulog.Paulit-ulit sa isip ko ang live niya.Ang mga salita niya.Ang paraan ng pagbanggit niya sa pangalan ko.“I’m not going anywhere.”Pero paano kung ako ang kailangang umalis?Hindi dahil gusto ko.Kundi dahil kailangan.Hindi ko kayang maging dahilan ng pagbagsak niya.Hindi ko kayang maging dahilan ng pagkasira ng kumpanya nila.Hindi ko kayang panoorin siyang unti-unting mawala ang lahat dahil lang sa pinili niya ako.Kung totoo ang sinasabi ng babae sa tawag…kung totoo ang tungkol sa kontrata…Hindi lang ito simpleng kasal na naudlot.May imperyong nakataya.At ako?Isang babaeng dumating sa buhay niya ng hindi planado.Mahal ko siya.Sobra.Pero mahal ko rin siya para itali siya sa desisyong sisira sa mundo niya.Masakit tanggapin…pero hindi ako bagay sa mundong kinalakihan niya.Hindi ako sanay sa mga

Javier’s POVKagagaling ko lang sa bahay nila.Wala siya roon.Umalis na.Hindi sinabi kung saan.Pero alam ko hindi siya basta lalayo lang.May plano siya.Nakasakay na ko sa kotse dahil kailangan ko siyang mahanap.“Drive,” mariin kong utos.“Sir, saan po?” tanong ng driver.Bago pa ako makasagot, nag-vibrate ang phone ko.Head of Security.“Sir, may bagong ping po.”Parang tumigil ang paghinga ko.“Saan?”“Phone niya nag-on ulit for a few seconds. NAIA po. Terminal 3.”Nanlamig ang dugo ko.Airport.Hindi lang siya lumalayo.Aalis siya.“Gaano katagal nag-on?”“Less than ten seconds, sir. Probably checking something.”Boarding pass.Flight details.She’s leaving.“ETA?” mabilis kong tanong.“Based sa flight schedule, boarding within the hour.”“Step on it,” sabi ko sa driver.Habang binabaybay namin ang kalsada, pakiramdam ko bawat traffic light ay kalaban ko.Tinawagan ko siya.Cannot be reached.Tinawagan ko ulit.Voicemail.“Damn it, Cyanne…” bulong ko.Binuksan ko ang message