Lahat ng Kabanata ng Paid to Say I Do: Kabanata 31 - Kabanata 40

Javier’s POVNakaharap ako sa bintanta ng opisina, nakatingin sa mga sasakyan sa ibaba.Tahimik ang paligid, pero ramdam ko ang bigat ng sitwasyon.Hindi ko pwedeng hayaang mapahamak si Cyanne sa plano ni Mom.Kailangan ko siyang protektahan, at kailangan ko ring makuha ang clarity mula sa tunay niyang ina.Tinapik ko ang screen ng phone at hinanap ang number ni Veronica.Huminga ako nang malalim bago pindutin ang call.“Hello?” mahina ngunit malinaw ang boses niya sa kabilang linya.“Veronica, si Javier ito,” sabi ko, kontrolado at mahinahon. “Gusto sana kitang makausap, pwede ba tayo magkita?”Tahimik siya saglit. “Bakit kailangan pa natin mag kita? Bakit hindi mo na lang sabihin ngayon?” “Mas mabuting sa personal tayo mag usap, tungkol kay Cyanne ‘to. May malapit na cafe dito sa office doon na lang tayo mag kita. Aasahan kita doon.” agad ko ring binaba ang tawag. Alam ko siya lang ang pwede ko maging kakampi sa laban na to. Umalis na rin ako ng office para pumunta sa cafe kung s

Scarlett’s POVHindi ako sanay mag hintay.Kapag may plano ako, ginagawa ko agad.Nasa harap ko ang final layout ng engagement party. Venue secured, media invited, strategic partners confirmed. Lahat carefully curated.At syempre… personal kong siniguradong nakatanggap ng invitation si Veronica.Hindi pwedeng wala siya.Mas maganda ang eksena kapag kumpleto ang audience.Hindi ko minadali ang party dahil excited ako.Minadali ko ito dahil kailangan kong maunang gumalaw.Kinuha ko ang garment bags na pinili ko mismo. Isang eleganteng off-shoulder gown para kay Cyanne. Isang tailored charcoal suit para kay Javier.Simple. Classy. Presentable sa media.Pagdating ko sa condo ni Javier, ako mismo ang kumatok.Ilang segundo lang, bumukas ang pinto.Si Cyanne ang bumungad.Kitang-kita ko ang gulat sa mukha niya.“Tita…?”Ngumiti ako ng maayos. Hindi masyadong malambing. Hindi rin malamig.“Good Morning. I brought something important.”Pumasok ako ng diretso.Lumabas si Javier mula sa kwarto,

Scarlett’s POVGalit?Hindi.Hindi ako galit.Galit ang mahihina.Ako? Nag-aadjust lang ng strategy.Habang naglalakad palayo si Javier, hawak ang kamay ng babaeng iyon, ramdam ko ang bawat matang nakatingin sa amin. May mga bulungan. May mga tanong.Good.Let them talk.Ang hindi nila alam hindi pa nagsisimula ang totoong laban.Huminga ako nang dahan-dahan at inayos ang laylayan ng gown ko. Hindi ako pwedeng magmukhang natalo. Hindi sa harap ng investors. Hindi sa harap ng board.Javier thinks he won tonight.He humiliated me publicly. Broke the program. Challenged me on stage.Impressive.Pero mali ang akala niya kung iniisip niyang emosyon ang ginagamit ko.Lumapit sa akin ang isa sa board members.“Scarlett, was that planned?” tanong nito.Ngumiti ako. Controlled. Elegant.“Of course,” sagot ko. “My son is passionate. Investors like authenticity.”Half-truth.Palagi naman.Mula sa gilid ng hall, nakita ko si Cyanne. Tahimik. Hindi siya mukhang takot.Interesting.Hindi pala siya

Cyanne’s POVHindi ko sinabi kay Javier.Hindi dahil gusto kong magsinungaling.Kundi dahil alam kong kapag nalaman niya, lalo lang lalala ang gulo.Nag-text lang ako:I need some air. I’ll be back.Simple.Pagpasok ko sa private café sa loob ng hotel, agad ko siyang nakita.Si Scarlett.Nakaayos pa rin. Impeccable. Parang walang nangyaring corporate war ilang oras lang ang nakalipas.She doesn’t look like someone losing.She looks like someone waiting.Lumapit ako sa mesa niya.“Thank you for coming,” sabi niya, kalmado.Umupo ako sa tapat niya.“Diretso na po tayo,” sabi ko. “Ano ang gusto niyo?”Bahagya siyang ngumiti.Iyon ang ngiti ng isang taong sanay makipag-negosasyon.“I like you,” sabi niya.Hindi ako gumalaw.“I don’t think you’re weak. In fact, you surprised me tonight.”“Bakit niyo po ako gustong kausapin?” tanong ko.She tilted her head slightly.“Pero parang mali ang lugar mo.”Diretso sa dibdib ang tama.“Javier is about to enter a war he doesn’t fully understand.”“An

Cyanne’s POVTahimik ang kwarto ko. Masyadong tahimik.Nakaupo ako sa gilid ng kama, nakatitig sa daliri kong wala pang singsing.Wala pang proposal.Wala pang petsa.Pero may desisyon na.Within the month.Ako mismo ang nagsabi.Ako mismo ang naglatag.Ako mismo ang nagmadali.Humiga ako, nakatitig sa kisame.Tama ba?Mahal ko si Javier.Hindi iyon tanong.Pero tama ba na gamitin ko ang kasal para pigilan ang isang digmaan?O mas mali kung hahayaan ko siyang masangkot sa gulo ng pamilya niya?Pumikit ako.Scarlett’s words echoing.“Kung mahal mo siya, hindi mo hahayaang sirain niya ang sarili niya sa pakikipaglaban sa akin.”Huminga ako nang mabagal.Hindi ako martyr.Pinili ko ito.Pero may isa pang dahilan.Isang dahilan na hindi ko sinabi kahit kanino.Kahit kay Javier.Umupo ako ulit.Sa salamin sa harap ko, titig ang sarili kong mga mata sa akin.Lumaki akong may kulang.Hindi ko alam kung bakit.Pero laging may pakiramdam na may bahagi ng kwento ko na hindi ko alam.May mga ta