Semua Bab Paid to Say I Do: Bab 11 - Bab 20

Javier’s POV Dahan-dahang ipinikit ni Cyanne ang mga mata habang papalapit ako sa kanya. Para bang hinihintay niya talaga ang halik ko at sa totoo lang, ako rin.Hindi ko maipaliwanag ang sarili ko tuwing nakikita ko ang mga labi niya. Simula nang may nangyari sa amin kagabi, parang may kulang sa araw ko kapag hindi ko iyon naaalala. Para bang hinahanap-hanap ko na ang init at lambot na minsan ko nang natikman.Mas lalo akong lumapit. Pumikit na rin ako. Konti na lang at magdidikit na ang mga labi naminNang biglang bumukas ang pinto.Agad kaming napamulat at sabay umayos ng upo, parang dalawang batang nahuling gumagawa ng kalokohan.“Ah, Ms. Cyanne… sorry po. Nakaabala po ata ako,” sabi ng nurse na pumasok.Dali-daling tumayo si Cyanne. Kita ang hiya sa mukha niya pulang-pula ang pisngi, halatang naabutan kami sa mismong sandaling muntik na kaming maghalikan sa loob ng kwarto.“Ay hindi po kayo abala,” mabilis niyang sagot, pilit binabawi ang composure. “Ano po ba ’yon? May schedule

Cyanne’s POVTahimik ang buong biyahe papunta sa restaurant.Walang nagsasalita.Tanging mahinang tunog ng makina at ilaw sa daan ang kasama namin at ang kamay ni Javier, na hanggang ngayon ay mahigpit pa ring nakahawak sa kamay ko.Hindi ko na pinahalata ang kaba ko.Ayokong siya pa ang mag-alala para sa akin. Sapat nang siya na lang ang kabahan para sa aming dalawa.Pero kahit anong pilit kong maging kalmado, ramdam ko pa rin ang bigat sa dibdib ko. Parang bawat segundo, mas dumidikit sa lalamunan ko ang takot.Hindi rin nagtagal, narating namin ang restaurant. Hindi pala ito kalayo sa ospital mga limang minutong biyahe lang.Pagtingin ko sa labas, napalunok ako.Sosyal.Maliwanag ang mga ilaw, elegante ang disenyo, at halatang mamahalin ang lugar yung klase ng restaurant na parang bawal kang huminga nang malakas.Napatingin ako sa suot ko, saka napahawak sa gilid ng damit ko.“Javier… parang hindi bagay ’tong suot ko dito,” mahina kong sabi, halos pabulong.Pinasadahan niya ako ng

Cyanne’s POVNagising ako nang may naaamoy akong kape. Saglit akong natulala. Hindi ako sanay na may gumigising sa’kin kundi alarm. O ingay ng sarili kong isip.Umupo ako sa kama. Tahimik ang unit. Walang sigawan. Walang mabigat na yabag.Paglabas ko ng guest room, napatigil ako.Nasa dining table si Javier.Naka-white polo. Nakaayos ang buhok. Parang papasok lang sa opisina.Sa harap niya, may dalawang plato.At may isang tasa ng kape sa side ko ng mesa.“Good morning,” sabi niya.Normal.Masyadong normal.“Good morning,” sagot ko.Lumapit ako. Umupo.Tinulak niya nang bahagya ang plato papunta sa’kin.“Toasted wheat bread. Hindi masyadong sunog. Kagaya ng gusto mo.”Napakurap ako.Naalala niya.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o mas masasaktan.Tahimik kaming kumain.Hindi siya nagtatanong kung okay ako.Hindi niya ako tinitigan nang matagal.Hindi rin niya binabanggit ang halik.After a few minutes, tumayo siya.“I have a board call at ten,” sabi niya. “I’ll drop you off.”Tumango l

Javier’s POVHindi ko alam kung bakit ko sinabi iyon.Alam kong hindi pa dapat. Alam kong masyadong maaga. Pero habang nakikita ko siyang umiiyak sa harap ko, habang naririnig ko ang takot sa boses niya parang may kung anong pumutok sa loob ko.Mahal na kita.Tahimik siya.At sa katahimikang iyon, doon ako mas natakot.Hindi siya umiimik. Hindi siya tumatanggi. Pero hindi rin siya sumasang-ayon. Nakatingin lang siya sa harap, parang may kinakalaban sa loob ng sarili niya.Siguro inisip niya ginagamit ko lang ang salitang ‘yon para itali siya sa kasunduan namin.“Hindi ko sinabi ‘yon para pilitin ka,” dagdag ko agad, medyo napahigpit ang hawak ko sa manibela. “At lalong hindi para isumbat ang ginastos ko sa operasyon ng mama mo.”Napapikit ako sandali.“Kung gusto mo, ituring mo na lang ‘yon bilang utang. Gawan natin ng kontrata. Bayaran mo ako paunti-unti. Kahit abutin pa ng ilang taon.”Ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong klaseng pagkatalo.Kaya kong bilhin ang buong warehouse kun

Cyanne’s POVBumaba ako sa office area ng warehouse, hawak ang bag ko habang nagpaalam sa mga kasamahan ko.“Bye, ingat kayo bukas,” bati ko sa isang kasamahan ko. “See you, Cyanne!” sabay walis ng ngiti nila.Huminga ako nang malalim at sinimulan ang paglakad palabas. Unti-unting lumalamig ang hapon, at ramdam ko ang dahan-dahang pagbagal ng paligid.Pero bago ko pa man maabot ang exit, napatingin ako sa gilid at napansin ang isang pamilyar na kotse.Ang kotse ni Javier. Nakaparada pa rin sa parehong lugar, tahimik, parang nakamasid.Sandali akong huminto, at napatingin sa kotse niya. Para bang may sinasabi ito sa akin, ngunit hindi ko alam kung ano.Habang nag-iikot ang mga mata ko, biglang bumukas ang pinto ng kotse, at lumabas siya.“Cyanne,” tawag niya ng mababa, kalmado, ngunit may bahagyang ngiti sa dulo ng salita.Tumayo ako, bahagyang nagulat sa presensya niya. Tahimik akong tumingin, at nakaramdam ng kakaibang kaba sa dibdib ko.“Pwede ba… sabay tayong umuwi?” tanong niya,