บททั้งหมดของ Paid to Say I Do: บทที่ 41 - บทที่ 50

Veronica’s POVNakita ko ang announcement habang nasa dining table kami ni Leonardo.Hindi ako nagulat na ikakasal sila.Inaasahan ko na iyon.Pero ang bilis?Forty-eight hours.Hindi iyon desisyon ng dalawang batang nagmamahalan.Galaw iyon ng isang taong sanay mag-control ng narrative.“Si Scarlett,” mahina kong sabi.Hindi na nagtanong si Leonardo.Alam na niya.“Kaya niyang gawin iyon,” sagot niya. “She moves fast when she wants to lock something in.”Pinatay ko ang screen ng tablet.Ang engagement photo nila maingat. Polished. Strategic.Hindi ito simpleng announcement.Ito ay pagposisyon.Kapag naging public ang kasal, Mas lalakas ang pangalan ni Javier.• Mas magagamit nila si Cyanne.• At mas mahirap nang galawin ang board decisions.“Hindi ito tungkol sa love,” sabi ko. “It’s consolidation.”Tumayo si Leonardo at naglakad papunta sa liquor cabinet. Hindi siya umiinom kapag masaya. Umiinom siya kapag nag-iisip.“Anong next move niya?” tanong niya.Tinitigan ko ang madilim na

Cyanne’s POV(Two Days Before the Wedding)Mula nang dalin ng Mommy ni Javier ang invitations hindi na kami nagkaron ng pahinga.Puro prepations nalang sa kasal ang ginagawa namin, hindi ko akalain na ganto pala ka-busy ang mga ganap pag mayaman ang ikakasal. Dalawang araw na lang bago ang kasal.Dapat stress lang ang iniisip ko sa flowers, catering, seating plan at sa mundong papasukin ko.Pero buong araw parang may mali.Tahimik si Javier. Hindi yung normal niyang composed silence. Alam kong may iba, dahil halata na may malalim siyang iniisip.Gabi na nang marinig ko siyang may kausap sa study room.Akala ko business call lang.Pero narinig ko ang pangalan ko.“…hindi na pwedeng patagalin pa,” sabi ni Javier.Huminto ako sa paglakad.Patagalin ang ano?Sumagot ang kausap niya mula sa loob. Kilala ko ang boses na iyom, kay Veronica ‘yon pero bakit sila magkausap? Hindi ko marinig lahat, pero malinaw ang tono niya mabigat.“Alam ko naman ‘yon pero hindi mo rin ba naisip na mas masasa

Javier’s POVNagising ako ng maaga.Agad kong naalala ang lahat ng nangyari kagabi.Ang mga salita niya. Ang tingin niya. Ang katahimikan niya.Alam na niya ang totoo. Alam na niya kung paano ko siya pinrotektahan… at alam kong may lamat na sa pagitan namin.Hindi ko na kayang maghintay.Bumangon ako, mabilis, halos hindi ko iniisip ang sarili ko.Diretso ako sa kwarto niya.Gusto kong kausapin siya.Gusto kong humingi ng paliwanag.Gusto kong marinig ang boses niya at makita ang mukha niya na nagpapakita ng tiwala sa akin.Nilapitan ko ang pinto at kumatok. “Cyanne?”Walang sagot.Binuksan ko ang pinto ng dahan-dahan… at biglang huminto ang lahat sa paligid ko.Wala siya.Walang tao sa kama.Sinilip ko ang cabinet niya… wala rin ang mga gamit niya.Ang mga damit, ang maliit niyang bag, lahat nawala.Parang lumamig ang kwarto.Hindi ko alam kung anong unang gagawin ko.Hinawakan ko ang pinto at umupo sa gilid ng kama niya, parang nagmamakaawang bumalik siya.Ngunit alam ko… hindi lan

Cyanne’s POvTahimik ang sala.Pero sa loob ko, parang may sumisigaw.Kanina ko pa gustong itanong ito.Matagal ko nang kinimkim.Huminga ako nang malalim.“May itatanong ako,” sabi ko, hindi na iniiwas ang tingin ko sa kanya.Nagmatigas ang ekspresyon niya, parang alam na niya kung saan papunta ito.“Bakit mo ako pinamigay?”Diretso. Walang paligoy-ligoy.Napansin kong bahagyang nanigas ang mga balikat niya.Parang ang tanong na iyon ang mismong bagay na matagal na niyang tinatakasan.“Cyanne…” mahina niyang sabi.“Bakit? Kasi gusto kong maintindihan eh” ulit ko, mas malinaw, mas matatag.“Hindi ako nawala. Hindi ako ninakaw. Pinamigay mo ako.”Ramdam ko ang bigat ng bawat salitang lumalabas sa bibig ko.Hindi galit ang nangingibabaw.Sakit.“Alam mo ba kung gaano kahirap ang pinagdaanan ko habang lumalaki? Kung paano ko nakikita si Mama na nahihirapan na buhayin ako? Kung bakit nararamdaman ko na parang may kulang?”Hindi ko napigilan ang bahagyang pagbasag ng boses ko.“Habang ika

Javier’s POVHindi ko na alam kung ilang tawag na ang ginawa ko.Security.Reception.Driver.Kahit ang secretary ko.Walang nakakita kay Cyanne na lumabas ng may kasama.Walang nakakaalam kung saan siya pumunta.Parang naglaho siya.Isang araw na lang bago ang kasal.Isang araw.Hindi ako mapakali. Hindi ako makaupo. Hindi ako makahinga ng maayos.Ang condo na dati kami ang magkasama ay parang masyadong malaki ngayon masyadong tahimik.Hindi siya galit kagabi.Naguguluhan lang siya.At alam kong kasalanan ko iyon.Bigla akong tumayo.Isang pangalan lang ang pumasok sa isip ko.Mom.Kung may isang taong kayang gumalaw nang hindi ko nalalaman… siya iyon.Hindi na ako nag-isip pa. Sumakay ako sa kotse at dumiretso sa mansyon.Pagdating ko roon, hindi na ako naghintay ng anuman. Dumiretso ako sa loob.Nasa sala si Mommy nakaupo, may hawak na wedding invitation.Napatingin siya sa akin, bahagyang nagulat sa itsura ko.“Javier? Anong ginagawa mo rito? Hindi ba dapat kasama mo si Cyanne nga