บททั้งหมดของ Paid to Say I Do: บทที่ 61 - บทที่ 70

Scarlett’s POVMagdamag akong hindi umalis sa ospital.Tahimik ang kwarto.May steady rhythm ng heart monitor.May amoy ng antiseptic sa hangin.Stable na siya.Head trauma. Fractured rib.Walang internal bleeding.Pero hindi pa rin ako mapakali.Bandang madaling araw, gumalaw siya.Unti-unting iminulat ang mga mata.“Javier?” agad kong lapit.Nag-focus ang paningin niya.“Mom…”Malinaw ang boses.Relief flooded my chest.“Are you in pain? Wait tatawagin ko ang doctor mo.” tanong ko.“Headache,” mahina niyang sagot. “What happened?”Normal.Coherent.Good.“Naaksidente ang sasakyan mo,” sabi ko.Napakunot ang noo niya.“Accident?”Tumango ako. “Intersection collision. Papunta ka kung saan.”Saglit siyang tumahimik.Parang may hinahanap sa isip niya.“Why was I in a hurry?” tanong niya.Naramdaman ko ang bahagyang paninigas ng likod ko. Bakit parang wala siyang maalala?“You don’t remember?”Umiling siya nang bahagya.“I remember leaving the office. I remember calling someone…” Napahi

Tiffany’s POV Tahimik ang café sa loob ng campus ng National University of Singapore.Glass walls. Soft music. Amoy ng bagong timplang kape.Umupo kami ni Ethan sa may sulok.“Black coffee?” tanong niya.“Latte,” sagot ko.“Ah, safe choice,” biro niya, bahagyang ngumiti.Napangiti rin ako. Ilang araw na rin mula nang huli akong ngumiti nang ganito yung hindi pilit.“So, why Singapore?” tanong niya habang inaabot sa akin ang kape ko.Saglit akong napaisip.“Fresh start,” maikli kong sagot.Hindi na siya nagtanong pa. Parang marunong siyang makiramdam kung hanggang saan lang ang dapat niyang malaman.“I get that,” sabi niya. “Sometimes you need to go somewhere else to find yourself.”Parang may tumama sa dibdib ko.Hindi ko alam kung coincidence ba.O may mga taong talagang dumarating sa tamang oras.Nag-usap kami tungkol sa program, sa professors, sa culture shock. Simpleng usapan. Walang bigat.At sa loob ng ilang minuto, nakalimutan ko.Nakalimutan ko ang sakit.Nakalimutan ko siya.

Javier’s POVHindi ako mapakali matapos umalis ni Mommy.Mas lalo lang lumakas ang kutob ko na may tinatago siya.Tumayo ako mula sa kama at kinuha ang phone ko. Ilang segundo ko munang tinitigan ang pangalan ni Isabella bago pindutin ang call button.Isang ring pa lang, sumagot na siya.“Javier? Okay ka lang? Napatawag ka anong oras na ah”“Yeah, okay lang ako” sagot ko. “May itatanong lang ako.”Tahimik siya sandali. “Ano ‘yon?”Tumingin ako sa saradong pinto ng guest room.“May nakatira ba dito dati?” diretso kong tanong.Saglit na katahimikan.Isang segundo. Dalawa.“Anong ibig mong sabihin?” maingat niyang sagot.“Yung guest room,” paliwanag ko. “Matagal ba talaga na hindi ginagamit ‘yon?”Narinig ko ang bahagyang paghinga niya sa kabilang linya.“Javier… bakit mo natanong?”Hindi ko alam kung bakit, pero parang may mali sa tono niya.“May nakita lang ako,” sagot ko. “Parang… parang may nakatira dito dati. Parang may…”Napahinto ako. Hindi ko masabi kung ano ang hinahanap ko.“Wa

Tiffany’s POVIlang araw na rin ang lumipas simula ng aksidente ni Javier.Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong muntik nang umuwi sa Pilipinas.Pero palagi kong pinipigilan ang sarili ko.Natatakot ako na baka mas lalo ko siyang guluhin.Kaya heto ako… sa school, dapat nag-aaral, pero parang wala sa lugar ang isip ko.Sa klase, palagi akong lutang.Ang mga leksyon ay parang tunog lang sa background.Hindi ako makapag focus, kahit na ang mga professor ay patuloy na nagsasalita.Si Ethan ang laging kasama ko sa bawat vacant time at sa cafeteria.Kung minsan, napapansin niya ang naiibang ekspresyon ko malalim, malungkot, at palaging iniisip ang isang tao.“Tiffany, are you okay?” tanong niya noong isang araw habang magkatabi kami sa library.Tumingin ako sa kanya, pero hindi ko masagot ng buo. “Just… thinking,” maikling sabi ko, pilit na ngumiti.Pero sa loob ko… bumabalik ang bawat alaala ng huling araw naming magkakasama.Ang huling sulat ko.Ang kanyang mga salita sa live vide

Tiffany’s POVIsang linggo na ang lumipas.Isang linggo simula ng piliin ko ang sarili ko.Classes. Library. Condo. Repeat.Ganun lang ang routine ko ngayon. Structured. Controlled. Safe.At sa gitna ng lahat ng iyon… nandiyan si Ethan.Hindi siya intrusive.Hindi siya pushy.Hindi siya nagtatanong ng mga bagay na alam niyang hindi ko pa kayang sagutin.He just stays.“Did you finish the marketing analysis?” tanong niya habang naglalakad kami palabas ng classroom.“Almost. I just need to fix the conclusion,” sagot ko.“You always overcomplicate the ending,” sabi niya casually.Napatingin ako sa kanya. “Excuse me?”He smirked. “Keep it sharp. You’re stronger when you’re direct.”Mas lalo akong napatingin.Mas direkta.Mas matatag.Mas matatag… kaya ko ba talaga?Hindi ko namalayang nakangiti na pala ako.Hindi pilit.Hindi dahil kailangan.Kundi dahil gusto ko.Later that night, instead of going straight back to the condo, I stayed at the campus café with him. We talked about internshi