Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“เอาลูกนั้นค่ะ ลูกนั้นๆ”ภวัตเอื้อมแขนยาวๆ ไปคว้าเอามะม่วงที่ถูกชี้ตัวโยนลงไปด้านล่างตามคำสั่ง ชีวิตนี้ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะต้องมาปีนเก็บมะม่วงให้เมียกิน!“เก็บลงมาเยอะๆ สิคะ ลูกสองลูกจะพอกินอะไร” เสียงหวานตะโกนขึ้นมาบอกตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ ...ทั้งมะม่วงแบบเป็นพวงและแบบลูกร่วงลงพื้นรัวๆ จากนั้นคนเก็บก็ส่งเสียงลงไปถาม“พอหรือยัง”“อืม” คนตอบคิดอยู่นาน “เอาอีกห้าหกลูกนะ”คนเก็บแอบถอนหายใจ สอดสายตามองหาลูกมะม่วงต่อไป แล้วเสียงหวานก็ร้องขึ้นมาบอกอีก “ข้างหลังนั่นค่ะ ทางซ้ายหน่อย ระวังมดแดง อุ้ย! ข้างๆ นั่นด้วยค่ะ ลูกใหญ่ดี น่าอร่อย”มะม่วงถูกปลิดตามสั่งเงียบๆ ทั้งที่มดแดงเริ่มไต่มาต้อนรับผู้บุกรุกเป็นฝูง คนขี้แกล้งเห็นเขาถอยไปถอยมาจนพอใจแล้วก็ร้องบอกเสียงใส“พอแล้วค่ะ อาวัตลงมาเถอะ เดี๋ยวมดกัด”“พอแล้วแน่นะ บอกไว้ก่อน ถ้าลงไปแล้ว พี่จะไม่ปีนขึ้นมาอีก” ภวัตตะโกนตอบ“ค่า รีบลงมาได้แล้ว”กรองขวัญรอจนเขายอมไต่ลงมา จึงเดินเข้าไปเก็บมะม่วงลูกใหญ่ลูกเล็กที่เกลื่อนอยู่เต็มพื้น ทว่าเดินเก็บได้แค่สองสามลูก เธอก็เผลอเหยียบมะม่วงเน่าเข้าอย่างจัง“ว๊าย! อูย...”ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยเหงื่อของคนที่อยู่บนต

เนื่องจากพนักงานหลายคนถือโอกาศลาพักร้อนต่อเหมือนๆ กันเมื่อกลับมาเริ่มทำงานวันแรก ทุกคนเลยทำงานกันแบบสบายๆ มีบางคนเปิดงานขึ้นมา ‘ดู’ บ้าง แต่ส่วนใหญ่จะหนักไปทางเมาท์ให้คนอื่นฟังว่าตัวเองไปเที่ยวไหนมาในช่วงหยุดยาวมากกว่า บางคนถึงกับเดินไปคุยกับเพื่อนในแผนกอื่นก็มีในตอนบ่ายนั่นเอง นฤมาศผู้เป็นหัวหน้าแผนกก็ตบมือเรียกทุกคนมารวมตัวกันอยู่กลางโถงออฟฟิศ เบี่ยงตัวให้กรองขวัญออกมายืนอยู่ข้างๆ สบตาถามจนแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่เปลี่ยนความตั้งใจ จึงหันไปบอกพนักงานที่เหลือว่า“พี่มีเรื่องจะแจ้งให้ทุกคนทราบ วันนี้ลูกเป็ดจะมาทำงานที่นี่เป็นวันสุดท้ายแล้ว น้องเลยอยากจะร่ำลาพวกเราทุกคนก่อนไป”“ทำงานวันสุดท้าย?” ภาดาขมวดคิ้วทวนถาม“อืม น้องลาออกแล้ว มีผลตั้งแต่วันพรุ่งนี้เลย”“ลาออกแล้ว!!”สิบกว่าชีวิตในแผนกประสานเสียงออกมาพร้อมกัน มองกรองขวัญด้วยสายตาสงสัยและไม่เข้าใจพร้อมกันภาดาถามเสียงขรึม “ลาออกทำไมวะ หรือว่าเป็นเพราะแกเจ็บหนัก แต่แกล้งบอกว่าไม่เจ็บ”“นั่นสิ เกิดอะไรขึ้น” พี่อีกคนถามน้ำเสียงเป็นห่วง“งานหนักเกินไปเหรอ”ก่อนจะถามจนครบทุกคน กรองขวัญตัดสินใจยกมือขึ้นเบรกและอธิบายเสียงสดใสเหมือนที่ทำกับนฤม

ภวัตไม่แปลกใจเมื่อกลับมาถึงบ้านแล้วพบว่าญาติผู้พี่มานั่งรออยู่ เรื่องใดก็ตามที่เกี่ยวกับเขา มักเป็นที่สนใจของคนในครอบครัวที่เหลือกันอยู่ไม่กี่คน ชายวัยห้าสิบต้นๆ คนนี้เป็นพ่อของแก้วกานดา เป็นคนที่ค่อยอบรมสั่งสอนเขามาพร้อมกับคุณปู่น้อย หากแก้วกานดารู้ข่าวสักคน คนอื่นย่อมรู้ไปด้วย โดยเฉพาะพ่อของเธอ ที่ถือเป็นผู้รับสารระดับต้นๆ พอเขาเดินเข้าไปถึงตัว กาจพลก็ลุกขึ้นต่อว่าทันที“แกยังมีสติดีอยู่หรือเปล่า นั่นเพื่อนสนิทหลานแกนะ ลูกเป็ดเป็นเหมือนลูกสาวฉัน แต่แกกลับ...”“ฉกลูกสาวพี่มาเป็นเมียนะเหรอครับ” เขาถามยิ้มๆ ขณะเดินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาวกาจพลนั่งลงที่เดิมพลางขึงตาใส่ญาติผู้น้อง แก้วกานดาเป็นเพื่อนกรองขวัญกี่ปี เขาก็รู้จักหญิงสาวนานเท่านั้น รักเอ็นดูเหมือนลูกในไส้ จู่ๆ ลูกสาวก้มาบอกว่ากรองขวัญท้อง เขากับภรรยานี่ใจหายวาบ ผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน ท้องขึ้นมาแบบนี้ มันใช่เรื่องดีหรือ แล้วพอรู้ว่าใครเป็นพ่อเด็กในท้อง พวกเขาก็เข่าอ่อนยวบไปตามๆ กัน‘คุณพ่ออาจจะอึ้งนิดหนึ่ง แต่หนูยืนยันว่านี่คือเรื่องจริง พ่อของเด็กในท้องลูกเป็ดก็คืออาวัตของเราค่ะ’ภวัตเนี่ยนะ!กาจพลรู้ว่าภวัตชอบทำอะไรที

หลายชั่วโมงให้หลังพลันมีเรื่องไม่น่าเชื่อเกิดขึ้นกรองขวัญหายแพ้ท้องจริงดังว่า!หายจนลุกออกมาเดินเล่นนั่งเล่นกับคนอื่นได้เหมือนปกติ ทั้งที่หลายวันก่อนหน้านี้แทบจะเป็นส่วนหนึ่งของผ้าห่มกับเตียงนอน นอกจากเด็กๆ ที่พากันงงเป็นแถบ คงมีเพียงย่าทวดคำหอมกับฤทัยรักษ์ที่พอจะเข้าใจเรื่องราว“ลูกคงคิดถึงพ่อ พอพ่อมาถึงก็ไม่งอแงเลย”ภวัตมองคนนั่งกินมะยมอยู่ข้างๆ ด้วยแววตาอ่อนโยน “แล้วแม่ล่ะ คิดถึงพ่อหรือเปล่า”กรองขวัญส่ายหน้า “ลูกอาจจะคิดถึงอาวัต แต่ลูกเป็ดไม่ได้คิดถึง”“จริงรึ”“จริงค่ะ”“หลานงอแงแบบนี้ ถ้าพี่เขยกลับกรุงเทพฯไปเมื่อไหร่ พี่ลูกเป็ดก็เป็นเหมือนเดิมอีกเหรอจ๊ะทวด” เทวาหันไปถามคำหอมตาปริบๆ“ก็ประมาณนั้น”“โอย ไม่เอานะคะ ลูกเป็ดไม่อยากผะอืดผะอมแบบนั้นอีกแล้ว แค่ใส่เฝือกก็คันจะแย่” หญิงสาวบอกหน้างอคอตก เฝือกที่แขนจะเอาออกได้ก็ตั้งสองสามวัน เธอไม่อยากอ้วกไปพร้อมกับแขนไม่สมประกอบนี่อีกแล้วนะตอนนั้นเองที่ภวัตหันไปถามผู้ใหญ่ตรงๆ “ถ้าผมจะขอย้ายมาอยู่กับลูกเป็ดที่นี่เลย คุณทวดกับคุณอาจะว่ายังไงครับ”คุณทวดกับคุณอาสบตากันนิ่ง ก่อนหญิงชราจะตอบออกมา “เรื่องนี้คงต้องถามพ่อเขานะ”“ถามหนูนี่แหละค่ะ

ฝ่ายเจ้าสาวทุกคนเอาแต่มองพานสินสอดที่ค่อยๆ เปิดออกนิ่ง ไม่มีใครตอบสักคนจนกาจพลเริ่มเหงื่อตก“ทองคำแท่งเก้าสิบเก้าบาทนี่ เท่ากับเงินกี่บาทเหรอวะ” เทวินทร์แอบเอียงหูกระซิบถามแฝดน้อง“หลายล้านว่ะ” เทวาตอบพลางกลืนน้ำลาย“กูว่าพี่เขยคงรวยมากๆ เลย ว่ามะ”“เปย์หนักมากด้วย” คเชนทร์ยื่นหน้ามากระซิบอีกคน เพราะได้จากพี่เขยมาเยอะพอสมควร ตอนช่วยพี่สาวย้ายของกลับบ้านเมื่อผู้ใหญ่ทางฝ่ายหญิงยังไร้เสียงตอบ กาจพลจึงเอ่ยขึ้นเสียงค่อย“เอ่อ...ถ้าสินสอดเราน้อยไป...”“คุณค่าของลูกสาวผมไม่ได้อยู่ที่สินสอด จะมากหรือน้อยก็ดี ขอแค่คนของคุณดูแลลูกสาวผมให้มีแต่ความสุขกายสบายใจ มีกินมีใช้ไม่ขาดมือ เท่านี้ผมก็พอใจแล้ว” แดนดินขัดขึ้นเสียงเรียบ เขาไม่ได้คิดจะขายลูกสาวกินนะโว้ย“ผมจะดูแลลูกเป็ดยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง คุณพ่อเชื่อใจผมได้เลย” ภวัตบอกพ่อตาน้ำเสียงหนักแน่น“จำคำของนายไว้ให้ดี”จากนั้นสินสอดทั้งหมดก็ถูกฤทัยรักษ์นับใส่ผ้าสีทองผืนใหญ่จนเต็ม ทบปลายเข้าหากันผูกให้แน่นแล้วแบกขึ้นหลัง ร่างบางแกล้งซวนเซเล็กน้อย ก่อนจะบ่นว่าสินสอดนี้หนักจริงอะไรจริง กองเชียร์ที่นั่งดูข้างๆ พากันเฮขึ้นลั่นเรือน งานนี้พ่อแม่เจ้าสาวโกยส