Semua Bab บังเอิญผ่านมาให้รัก: Bab 1 - Bab 10

แขนเล็กเรียวขาวของหญิงสาวผมยาววัยต้นยี่สิบกระชับหมอนข้างมากอดเอาไว้แน่น ทั้งยังซุกหน้าหาตำแหน่งเหมาะๆ ให้ตัวเองหลับต่ออย่างสบายใจ ไม่มีใครอยากลุกจากเตียงนอนนุ่มๆ ในเช้าวันเสาร์หรอกแต่ลมอุ่นๆ กลับเป่ารดหน้าผากจนหน้านิ่วอย่างขัดใจ สะลึมสะลือขยับหน้าไปซุกจุดอื่นก็พลันรู้สึกถึงแรงเต้นตึกตักเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอตรงแก้มนุ่ม ด้วยความรำคาญเธอจึงหมุนตัวหันหลังสละหมอนข้างทิ้งมันเสียเลยหญิงสาวหลับไปพักใหญ่กว่าจะปรือตาขึ้นมา ทว่าก็ต้องกะพริบขึ้นลงอยู่นานกว่าจะเปิดขึ้นมาเต็มหน่วยตา ความเหนื่อยล้าทั่วร่างกายทำให้อยากละลายไปกับผ้าห่มเตียงนอนให้มันรู้แล้วรู้รอด การแฮงค์แบบสุดๆ นี่มันเหนื่อยเอาเรื่องขนาดนี้เลยเหรอเนี่ยคิดแล้วลมหายใจก็ถูกพ่นออกมาเฮือกๆ ก่อนจะยันกายบางลุกขึ้น“จะไปไหน...”เอ๋ เสียงใคร?กรองขวัญนิ่วหน้างงๆ คิดว่าหูฝาดไปเองจึงออกแรงดันตัวเองออกจากผ้าห่มต่อ แต่ผ่านไปนานก็ยังไม่หลุด ราวกับมีอะไรคอยรัดเอาไว้“โอ๊ย! นี่ผ้าห่มหรืองูเหลือมเนี่ย จะรัดอะไรนักหนา ปวดฉี่!”ร่างเล็กยันตัวขึ้นมาได้นิดหนึ่งก็ทิ้งตัวลงโวยวายคนเดียว เธอมึนหัวจนไม่รู้ว่าจะจัดการกับผ้าห่มที่รัดเอวแน่นเข้าๆ จนกระดิกไม

“ไอ้เพ่ตามมันบอกว่าเค้าตายด้านอ้ะอาว้าด” เสียงงุ้มงิ้งของคนเมาดังขึ้นมาในตอนนั้นอะไรคือตายด้าน?“มันบอกว่าเค้าจูบม่ายเป็น”หือ...เขาขอคิดว่ามันไม่เคยจูบได้หรือเปล่า?“เค้าแค่ม่ายยอมมัน...อื้อ”เสียงหวานขาดหายเมื่อถูกริมฝีปากอุ่นร้อนแนบลงมาเม้มเอาปากเล็กเบาๆ ภวัตถอยออกมากระซิบชิดใกล้ปากนุ่ม“ผมรู้...ลูกเป็ดไม่ได้ตายด้านหรอกที่รัก”“แต่เค้าจูบไม่...”ริมฝีปากนุ่มถูกภวัตตะล่อมชิมรสค็อกเทลอีกครั้ง จากเนิบนุ่มพลันหนักหน่วงขึ้นตามความต้องการ ชิมจนสาสมใจนั่นละ เขาจึงถอยออกมาหายใจหอบแถวคอเล็กหอมกรุ่น“หวาน...” คนเมาเอ่ยเสียงค่อย“ใช่แล้ว ลูกเป็ดหวานมาก”“หวานนน” บอกตาปรือๆ พลางดันหน้าหล่อออกมาเขี่ยปากเล่น“อย่าเล่นซี้ซั้วครับคนดี” ภวัตห้ามเสียงพร่าแต่ลูกเป็ดขี้เมาไม่ฟัง ยกตัวเองขึ้นนั่งตักคนตัวใหญ่ จับหน้าหล่อเอาไว้แล้วก้มลงจูบชิมรสชาติความหวานของเขาแรงๆ อย่างคนไม่ประสาด้านนี้“...อ่า...”เสียงแหบต่ำคำรามออกมาจากลำคอหนาเบาๆ โดนรุกเสียขนาดนี้ ภวัตก็ไม่สนใจอีกแล้วว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น เขาล็อคร่างเล็กเข้ามาลูบไล้ไปทั่วด้วยความเสน่หาที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พอทนต่อไปไม่ไหวก็ตวัดอุ้มลูกเป็ดขี้เมา

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นชีวิตก็ยังคงดำเนินต่อไปบ่ายวันนี้กรองขวัญมีนัดตรวจแบบร้านที่รับออกแบบให้กับลูกค้ายังสถานที่จริง แต่ลูกค้าดันมีเรื่องด่วนให้ต้องจัดการ เธอจึงต้องหอบงานมาคุยที่ร้านกาแฟสาขาแรกของร้านที่กำลังออกแบบอยู่ในตอนนี้ ซึ่งก็ได้เธอออกแบบให้มีความเป็นเอกลักษณ์ตามที่ลูกค้าต้องการเมื่อเคยทำงานด้วยกันมาแล้ว ต่างฝ่ายต่างก็รู้สไตล์การทำงานของกันและกัน แบบร้านที่กรองขวัญทำมาจึงผ่านฉลุยอย่างง่ายดายเสร็จงานแล้วลูกค้าสาวก็บอกกับกรองขวัญอย่างเกรงใจ “ขอบใจลูกเป็ดจริงๆ นะจ๊ะ ที่ออกมาหาถึงที่เลย วันนี้งานยุ่งจนไปไหนไม่ได้จริงๆ”กรองขวัญรีบส่ายหน้าบอกอย่างสดใส “ไม่เป็นไรเลยค่ะ ดีเสียอีก นอกจากได้งานแล้ว ลูกเป็ดยังได้มาพักสายตาในร้านสวยๆ แบบนี้ด้วย”“ลูกเป็ดนี่น่ารักจริงใจดีจัง สงสัยมีหนุ่มๆ มารุมจีบตรึมเลย”“ก็มีบ้างนิดหน่อยค่ะ” ขยิบตาบอกพร้อมกับลงมือเก็บเอกสารงานที่กระจายอยู่บนโต๊ะไปด้วย เจ้าของร้านเห็นแบบนั้นจึงลุกขึ้นบอกยิ้มๆ“พี่ไม่กวนแล้ว ลูกเป็ดนั่งทำงานต่อในร้านได้ตามสบายเลยนะจ๊ะ”“ไว้แก้แบบเสร็จเมื่อไหร่ ลูกเป็ดจะรีบแจ้งให้พี่บัวทราบทันทีนะคะ”“ขอบใจจ้า พี่ไปนะ”กรองขวัญลุกขึ้นยืน

ชายร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มเดินออกไปขึ้นรถสีดำเงาวับที่ลูกน้องขับมารับด้วยท่าทางนิ่งขรึม แสงที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาส่องให้เห็นใบหน้าหลอเหลาแต่ดูเหนื่อยล้า เพราะหลายวันมานี้ภวัตยุ่งจนแทบไม่ได้นอนเลย“คุณวัตจะไปที่เดิมหรือเปล่าครับ” ผู้ทำหน้าที่พลขับถามขึ้น ขณะนำรถเคลื่อนออกสู่ถนนใหญ่ด้านหน้า“อืม” ภวัตตอบด้วยเสียงในคอแบบเนือยๆ ขณะถอดเสื้อตัวนอกกับไทวางไว้ข้างตัว ก่อนปลดกระดุมเสื้อตัวในออกสามเม็ด พับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ พลางถามลูกน้อง “เรื่องลูกเป็ดไปโรงพยาบาลวันนั้น ได้เรื่องหรือยัง เธอไปหาหมอทำไม”“นี่ครับ ผลการตรวจของคุณลูกเป็ดในวันนั้น”คนเป็นลูกน้องยื่นซองขาวที่เพิ่งได้มาสดๆ ให้เจ้านาย พวกเขาต้องทำการ ‘ขอซื้อ’ อยู่ตั้งสามสี่วันกว่าจะได้มันมาฝ่ายเจ้านายรับซองมาเปิดอ่านเงียบๆ สักพักดวงตาคมก็ฉายแววบางอย่างออกมา เดาไม่ออกเลยว่ากำลังโกรธหรือดีใจมากกว่ากันกรองขวัญตั้งครรภ์แล้ว!ภวัตบอกไม่ถูกว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกยังไง ดีใจมากพอๆ กับไม่พอใจที่กรองขวัญไม่บอกเขาเรื่องนี้ เดือนนี้เขามัวแต่หัวหมุนบินไปบินมาระหว่างประเทศในแถบเอเชีย ไม่รู้เลยว่ากลับมาจะมีเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่ ตัวเขายังรู้สึกก้ำกึ่งเ

“เรามาลองคบกันก่อนดีไหม”“!!”“นะ มาลองคบกันดู”“คบกันเหรอคะ” เสียงหวานถามงงๆภวัตมองดวงตากลมโตฉ่ำน้ำตาของกรองขวัญด้วยแววตาระยับขึ้นเล็กน้อย เมื่อรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายเริ่มอ่อนลง “ใช่แล้ว บางทีความมึนเมาของลูกเป็ดในวันนั้น อาจเป็นโชคชะตาของเราในวันหน้าก็ได้”“...” ร่างบางนั่งนิ่งเพราะคิดตามไม่ทัน“เอาเป็นว่าเราจะเริ่มคบกันหลังแต่งงาน โอเคนะ”เอ๋?วันนั้นกรองขวัญยังไม่ได้ให้คำตอบแก่ภวัต เธอขอเวลาคิดทบทวนให้ดีก่อน ทำผิดครั้งหนึ่งก็พอแล้ว ครั้งสองจะเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด อีกอย่างเรื่องนี้ก็ใหญ่เกินกว่าที่เธอจะตัดสินใจคนเดียวได้ทว่าจะหันหน้าไปปรึกษาใครดีล่ะพ่อ?แม่?พี่ชาย?เพื่อนสนิท?แต่ละคนที่เอ่ยมานี่ ถ้ารู้เรื่องเข้าคงเอาเลือดหัวเธอออกมาก่อนจะให้คำปรึกษาแน่ๆ ระดับอาการบาดเจ็บก็เรียงตามลำดับมานั่นละนั่งคิดชั่งใจอยู่หลายวัน คนที่ควรบอกเรื่องนี้ก็ติดต่อมาพอดี แม้จะไม่อยากกดรับสาย แต่กรองขวัญก็จำต้องกด“พ่อต้องการคำอธิบายกรองขวัญ ไอ้ห่าหน้าขาวนี่มันเป็นใคร!!”ไม่ต้องเกริ่นอ้อมโลกให้เสียเวลา นายใหญ่แดนดินโวยมาทันทีที่กดรับสาย แต่ประโยคที่ได้ยินทำให้คิ้วงามเลิกขึ้นงงๆ“ไอ้ห่าหน้าขาวที่ไหนจ