All Chapters of บังเอิญผ่านมาให้รัก: Chapter 41 - Chapter 50

เมื่อภวัตกลับไปกรุงเทพมหานคร ว่าที่คุณแม่อย่างกรองขวัญจึงต้องย้ายกลับขึ้นมานอนที่ห้องเดิมเพื่อให้คนอื่นดูแลได้สะดวกกิจกรรมในแต่ละวันหมดไปกับการขลุกดูวิดีโอการเลี้ยงเด็กแรกเกิด หรือไม่ก็ออกไปช่วยฤทัยรักษ์จัดการเรื่องสินค้าแฮนด์เมดของกลุ่มแม่บ้าน ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อน ตอนที่ทวดคำแพง ซึ่งเป็นน้องสาวของทวดคำหอมนั้นได้ติดตามฤทัยรักษ์มาอยู่ที่นาทองคำจริงๆ แล้วกรองขวัญคิดจะไปช่วยพ่อดูแลบ้านสวนด้วยซ้ำ แต่ถูกภวัตสั่งห้ามไว้ ราวกับรู้ว่าเธอจะไม่อยู่นิ่งตอนที่เขาไม่อยู่ พอถูกห้ามทางนั้น เธอเลยหันมาสนใจงานในสมาคมกลุ่มแม่บ้านแบบจริงจัง หลังจากไปแอบทำมาสักพักใหญ่ละนะเดิมทีสินค้าขายดีของกลุ่มมีเพียงผ้าทอมือจากกากใยบัวกับอาหารพื้นเมืองอบแห้งในรูบแบบต่างๆ พอเธอเข้าไปเป็นสมาชิกอีกคนก็เกิดไอเดียแตกยอดความคิด ลองเอาฟางข้าวที่เหลือจากการเก็บเกี่ยวเมล็ดข้าวในนามาทำเป็นสินค้าขนาดจิ๋วเล็กเท่านิ้วมือเท่านั้น มีทั้งตุ๊กตาหุ่นไล่กา ชาวนา ควาย หมู หมา ไก่ และอีกสารพัดอย่างที่เธอประดิษฐ์ประดอยขึ้นมาจากสองมือเล็กๆ ในว่างๆ กรองขวัญเพียงคิดว่าหากตนไม่ได้ทำงานด้านตกแต่งภายในต่อก็ขอหันมาทำของตกแต่งเล็กๆ

คืนนั้นเป็นคืนเดือนมืด...เวลาราวสามสี่ทุ่มเท่านั้น ชาวบ้านในหมู่บ้านนาทองคำกลับปิดไฟนอนกันแทบหมด เช่นเดียวกับเรือนคำหอมที่ความมืดมิดแทบจะคลุมทั่วทุกหนทุกแห่ง แต่ขณะนั้นเองที่บริเวณลานหญ้าด้านล่างมีเงาคนวูบวาบหลายเงาค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้บ้านหลังงามข้างเรือนไทยหลังใหญ่ หนึ่งในเงาเหล่านั้นเผลอทำไฟฉายหล่นกระทบพื้นหินดัง“ตุ้บ!”ตัวหัวโจกของกลุ่มรีบส่งสัญญานไม่ให้ลูกน้องส่งเสียง ก่อนจะย่องเข้าไปใกล้กว่าเดิม พอถึงตัวบ้านก็พากันแนบแผ่นหลังติดผนังยิ่งกว่าตุ๊กแก“อ๊ะ!”ยังไม่ทันจะได้เคลื่อนพลเข้าใกล้มากกว่านั้น เงาดำที่อยู่หลังสุดก็ถูกลากเข้าไปล็อกคอเอาไว้พร้อมเสียงเย็นเยียบเอ่ยถามขึ้น“...พวกมึงเป็นใคร”พวกที่ย่องเข้าไปก่อนได้ยินเสียงด้านหลังก็กระโจนเข้าหากันด้วยความตกใจ ตั้งสติได้นั่นละ ถึงหันมายืนจังก้าเผชิญหน้าอีกฝ่าย“มึงน่ะใคร!”หัวโจกร้องถามเสียงเข้ม ในขณะที่คิ้วหนาของ ‘มึง’ ด้านหลังขมวดเข้าหากันแล้ว ด้วยรู้สึกคุ้นเสียงที่โต้กลับมาอย่างบอกไม่ถูก ตอนนั้นเองคนที่เขาล็อกคอเอาไว้ก็ทุบแขนบอกเสียงขุ่น“ปล่อยก่อนค่ะ จะให้ลูกเป็ดขาดใจตายเลยหรือไง”“ลูกเป็ด?”“ค่ะ ลูกเป็ดเอง รัดให้แน่นขึ้นอีกนิ

'ดูแลตัวเองดีๆ อย่าดื้ออย่าซน พี่จะรีบกลับไปหา'หลังร่ำลาส่งแขกกลับบ้านได้ไม่นานนัก กรองขวัญก็ได้รับข้อความจากภวัตทางไลน์ อารมณ์ที่ดีอยู่แล้ว ยิ่งดีขี้นไปอีก เธอรีบโทรออกไปหาเขาอย่างนึกเข่นเขี้ยว“ตัวเองหายหัวไปหลายวัน ยังมาทำเป็นสั่งคนอื่น เดี๋ยวเถอะ!” แต่เสียงปลายสายที่บอกว่าไม่มีสัญญาณก็ทำเอาดวงตากลมโตเบิกกว้าง เขาส่งข้อความมาสั่งๆ แล้วปิดเครื่องหนีไปแบบนี้คืออะไรเดี๋ยวจะโดน!เมื่อจัดการภวัตไม่ได้ กรองขวัญก็หาคนอื่นได้อย่างรวดเร็ว และคนคนนั้นก็คือแก้วกานดา เธอต่อสายหาเพื่อนทันที พอแก้วกานดากดรับสาย เธอก็แหวถามเสียงขุ่น “อาวัตมีอีหนูอยู่ที่กรุงเทพฯ ใช่ไหมด้า แกบอกความจริงฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!”ทางด้านแก้วกานดาถามมาด้วยน้ำเสียงไม่เข้าใจ (“อะไรของแก อาวัตมีอีหนู? เขานอกใจแกงั้นเหรอ”)“เขากลับกรุงเทพฯ ไปจัดการเรื่องสำคัญตั้งหลายวันแล้ว โทรไปก็ปิดเครื่องตลอด ที่แท้อาวัตหนีฉันกับลูกไปกกอีหนูใช่ไหม” แค่นึกภาพภวัตกำลังนอนให้ผู้หญิงคนอื่นซบอกออดอ้อนเอาใจ ในใจกรองขวัญก็ร้อนรุ่มราวกับมีไฟกองใหญ่สุมอยู่(“โอ๊ย! นี่แกเพ้อไปเองเหรอ อีหนูบ้านแกน่ะสิ ตอนนี้อาวัตทำงานวันๆ แทบไม่ได้นอน จะเอาเวลาที่

ร่างสูงของภวัตเดินกลับมาหยุดตรงเก้าอี้ประธาน สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าผู้บริหารทีละคนๆ“จะไม่ยอมสารภาพจริงๆ เหรอครับ”สิ้นเสียงเขา ทุกคนในห้องก็พร้อมใจกันมองหน้านายศักดิ์ชัยเป็นตาเดียว ผู้อำนวยการใหญ่ถึงกับทรุดนั่งด้วยอาการเข่าอ่อน สายตาทุกคนที่มองมาช่างทำให้คนเจ็บปวดยิ่งนัก คงคิดว่าเขาเป็นเจ้าของบัญชีบนจอนั่นจริงๆยิ่งเห็นท่าทางแบบนั้นของเขา เฒ่าทั้งหลายยิ่งมองเหยียด ไม่ทันสังเกตว่าพอเห็นบัญชีบนจอ บางคนในพวกตนกำลังหน้าซีดเข้าไปทุกที“เฮ้อ...” ภวัตถอนหายใจแรง ส่งสัญญานให้วินิตเงียบๆ อีกฝ่ายรีบเดินไปเปิดประตูรับผู้ชายร่างสูงใหญ่อีกสี่ห้าคนเข้ามาในห้อง“คนพวกนี้เป็นใคร” ใครคนหนึ่งถามเสียงหวั่นใจ“นั่นสิครับ ท่านประธานพาคนนอกเข้ามาในห้องประชุมทำไม”“พวกเขาเป็นทีมตรวจสอบของผมเอง” ท่านประธานตอบยิ้มๆ คนพวกนี้ยังควบตำแหน่งมือดีที่มาป้องกันเหตุไม่คาดคิดด้วย พอรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร นายศักดิ์ชัยก็พลันลุกขึ้นโวยวาย“ผมไม่ได้ทำ! บัญชีเงินฝากนี้ไม่ใช่ของผม ผมถูกใส่ร้าย ได้ยินไหมว่าผมถูกใส่ร้าย!”“เหอะ! ผมว่าเปิดชื่อออกมาเถอะครับ จะได้รู้ว่าใครมันโลภมากจนไม่กลัวว่าบริษัทจะเสียหายถ้าโดนทางการเรียกตรวจส

ณ เรือนคำหอมเวลาเดียวกันขณะที่สาวๆ บนเรือนกำลังนั่งดูรายการประกวดร้องเพลงกันอยู่ โทรศัพท์มือถือของกรองขวัญพลันส่งเสียงขึ้นมา เธอรีบคว้ามันมาดูอย่างดีใจ ด้วยคิดว่าเป็นภวัตโทรมา แต่พอเห็นชื่อคนโทรเข้าก็หุบยิ้มทันทีที่แท้ก็แก้วกานดาโทรมา ไม่ใช่ภวัต...หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ช่วงนี้ภวัตไม่โทรหา เธอไม่ว่า แต่เธอโทรหาเขากี่ครั้งๆ ก็เจอวินิตรับสายพร้อมบอกว่าเจ้านายไม่สะดวกรับสายตลอด โดนไปหลายครั้งเข้า เธอเลยงอนไม่โทรหาเขาอีกเลย เขาก็ไม่โทรหาเธอเหมือนกัน นานหลายวันแล้วด้วย นานจนเธอเริ่มทนไม่ไหวแล้ว แก้วกานดาโทรมาพอดี เธอจะได้ถามดูสักหน่อย“ด้าโทรมา ลูกเป็ดขอตัวแป๊บนะจ๊ะ” กรองขวัญบอกคนที่เหลือแล้วลุกเดินออกมารับสายเพื่อนอีกทาง “ว่าไงคะ คุณด้าขา”คุณด้าขาของเธอไม่เล่นด้วย เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ (“แกทำใจดีๆ ไว้นะลูกเป็ด คือฉันมีเรื่องสำคัญต้องบอกแก”)“เรื่อง?”(“แกทำใจดีๆ รึยัง?”)คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ใจหวิวๆ ขึ้นมาบอกไม่ถูก เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนบอกเพื่อน “เอาล่ะ พูดมา ฉันทำใจดีๆ แล้ว”(“แกต้องมีสตินะ ตอนนี้แกยืนหรือนั่งอยู่ ถ้ายืนอยู่รีบหาที่นั่งก่อนเลย”)ยิ่งได้ฟัง กรองขวัญยิ่งใจไม่ดี