Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“รักมันมากเหรอ”ไม่ผิดจากที่คิด ทันทีที่ภวัตและเลขากลับไป แดนดินก็เปิดศาลเตี้ยกับลูกสาว กรองขวัญได้แต่สะอื้นฮักก้มหน้าร้องไห้เสียงแหบเสียงแห้ง ถ้าคนตาดีหน่อยจะเห็นว่าดวงตากลมโตฉ่ำน้ำนั่นเหลือบมองพ่อเป็นระยะๆ“พ่อไว้ใจลูกมากนะ ถึงปล่อยให้ทำงานอยู่กรุงเทพฯ แทนที่จะเรียกกลับมาอยู่บ้าน ลูกรักมันมากกว่ารักตัวเองแบบนี้ พ่อผิดหวังจน...”“หนูขอโทษ...ฮืออออ...”นอกจากเสียงร้องไห้ของกรองขวัญจะดังขึ้นกว่าเดิมแล้ว ยังมีเสียงถอนหายใจของคำหอมกับฤทัยรักษ์ประกอบ ด้วยไม่รู้จะลดความตึงเครียดยังไงตั้งแต่เล็กจนโตขนาดนี้ กรองขวัญว่านอนสอนง่ายมาตลอด แกรู้ว่าตัวเองกับพี่ชายฝาแฝดไม่ใช่สายเลือดของแดนดินกับฤทัยรักษ์ เป็นเพียงลูกบุญธรรมที่พวกเขาเลี้ยงถนอมดั่งลูกแท้ๆ หากไม่นับความแสบซนตามประสาลูกสาวของแดนดิน หญิงสาวก็ไม่เคยทำให้ผู้ใหญ่ผิดหวังสักครั้ง พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ทุกคนจึงช็อคไปตามๆ กัน ปล่อยให้คนเป็นพ่อเขาจัดการดีที่สุดแล้ว ดีที่ผู้เป็นยายแท้ๆ ของกรองขวัญตายจากไปเมื่อหลายปีก่อน ไม่งั้นคงมีหลังลายกันเลยแหละ“ท้องกี่เดือน ไปตรวจมาแล้วใช่ไหม” แดนดินกัดฟันถามต่อกรองขวัญพยักหน้ารับพร้อมยกนิ้วเรียวเล็กชู

กรองขวัญเดินออกมาถึงชานเรือนก็มองเห็นทวดคำหอมนั่งโบกพัดเรียกลมให้ตัวเองอยู่กลางศาลานั่งเล่นอย่างสบายใจ ทำเอาเธออดคิดถึงวันเก่าๆ ไม่ได้สมัยก่อนเรือนคำหอมเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย มีคุณทวดคำหอมเป็นประธานใหญ่ พ่อดินกับแม่หนูอุ่นเป็นผู้จัดการ ยายมากับยายบัวเป็นฝ่ายเลขา อาก้องหล้ากับเด็กๆ กว่าเจ็ดคนอย่างพวกเธอเป็นกำลังเสริมคอยช่วยงานคนอื่น วันคืนผ่านไปอย่างง่ายๆ แต่ก็มีความสุขยิ่งนัก น่าเสียดายที่ยายของเธอจากไปด้วยโรคชรา ก้องภพย้ายไปช่วยปู่ย่าบริหารงานรีสอร์ตที่เมืองลาว ยายบัวกับก้องหล้าออกไปเปิดฟาร์มควายอยู่นอกหมู่บ้าน เธอก็ไปทำงานอยู่กรุงเทพมหานคร นานๆ ถึงจะกลับมา ดีที่ยังมีน้องๆ อยู่สร้างสีสันให้เรือนนี้ ไม่งั้นคงจะเงียบเหงาน่าดูมือเล็กเผลอลูบท้องตัวเองเบาๆ ปีหน้าลูกของเธอก็จะออกมาสร้างสีสันให้เรือนนี้อีกคนสินะ...“พี่ลูกเป็ด! คิดถึงจังเล๊ยยยย”เสียงร้องดังพร้อมกับร่างเด็กสาวที่พุ่งเข้ามากอด ทำเอากรองขวัญสะดุ้งถอยหนี สองมือกุมท้องตัวเองไว้ขณะเบี่ยงข้างให้อีกฝ่ายกอด แอบถอนใจเบาๆ ที่เด็กสาวเบรกตัวเองไว้ก่อนจะถึงตัวเธอ และเดินมากอดเธอไว้หลวมๆ ไม่ทันจะสลัดคนนี้ทิ้ง เด็กหนุ่มวัยไล่เลี่ยกันอีกค

มือเล็กยกขึ้นพนมไหว้ตามหลังภิกษุชราที่ออกมาเดินรับบิณฑบาตหน้าเรือนในเช้านี้ ก่อนจะหันไปรับกระติบข้าวเหนียวและถาดใส่กับข้าวจากทวดคำหอมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ ประคองร่างเล็กของท่านเดินกลับเข้าเรือนแม้ปีนี้อายุจะล่วงเข้าแปดสิบกว่าแล้ว ทวดคำหอมก็ยังแข็งแรงดีพอๆ กับเรือนไทยของท่าน ด้วยแดนดินกับฤทัยรักษ์ดูแลท่านเป็นอย่างดี พาไปตรวจร่างกายปีละสามสี่หนได้“ทวดจะไปเดินดูดอกไม้ก่อนไหมจ๊ะ ลูกเป็ดจะพาไป” กรองขวัญเอ่ยถามตอนได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิลอยมา ขณะพากันเดินผ่านพุ่มดอกไม้หลากสีข้างรั้วที่กำลังส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ เรียกความสนใจ ไม่ไกลจากตรงนั้นมีเจ้าลูกหมาหลังอ่านวิ่งเล่นกันอยู่หลายปีก่อนรุ่นปู่ย่าตายายของมันได้จากไปด้วยโรคระบาด ทิ้งลูกที่เพิ่งคลอดได้ไม่กี่เดือนไว้ให้ดูต่างหน้าสองตัว ตัวหนึ่งเป็นตัวผู้ชื่อกำไรทอง อีกตัวเป็นตัวเมียชื่อกำไรเงิน ปัจจุบันแม่กำไรเงินคลอดลูกออกมาอีกห้าตัว พวกเทวาตั้งชื่อ จอม แก้ว ทองหยิบ ทองหยอด และทองม้วนให้พวกมัน กำลังซนกันเลยทีเดียว พอเห็นพวกเธอเดินผ่านก็วิ่งเข้ามาหาจนกรองขวัญต้องระวังให้มากขึ้นผู้เป็นทวดยิ้มน้อยๆ บอกว่า “วันนี้วันพระ เดี๋ยวเราค่อยลงมาเก็บไป

เมื่อก้องภพสัญญาว่าจะช่วย กรองขวัญก็หายกังวลไปมาก ถึงกับควงแขนพี่ชายเดินขึ้นเรือนสีหน้ายิ้มแย้ม หากพอเห็นผู้เป็นพ่อยืนกอดอกรออยู่กลางเรือนก็สะดุ้งโหยง หลบเข้าไปอยู่ข้างหลังพี่ชายทันที พอเหลียวมองหาน้องๆ ก็พบว่ากำลังโผล่หัววับแวมๆ อยู่ที่โซนหน้าทีวีกับแม่และย่าทวดหญิงสาวกลอกตาหาทางรอดอยู่ไม่นานก็...“อ้าวเฮ้ย!”ก้องภพร้องเสียงหลงผวารับร่างน้องสาวไว้ก่อนที่จะหงายหลัง อยู่ดีๆ กรองขวัญก็ตัวอ่อนยวบลงไปเฉย ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถามไถ่อาการ พ่อก็พุ่งเข้ามาถามเสียงตกใจอีกคน“เป็นอะไร เวียนหัว หน้ามืด จะอ้วก จะเป็นลม รู้สึกยังไงบอกพ่อ”“...หนู...อืม...”“อย่าเพิ่งถามอะไรมากเลยค่ะ ลูกคงเวียนหัว” ฤทัยรักษ์เดินเข้ามาสะกิดบอกสามี พอเห็นลูกสาวปรือตาขึ้นมากุมขมับตัวเอง เธอก็หันไปบอกพวกที่แห่ตามมาด้านหลังเป็นฝูง “เด็กๆ ไปหาผลไม้เปรี้ยวๆ มาให้พี่เรากินแก้เวียนหัวหน่อยไป”วัยรุ่นทั้งสี่พยักหน้ารับแล้วรีบพากันลงเรือนไปทันที“ลูกเป็ดเริ่มมีอาการแพ้ท้องแล้วหรือจ๊ะ เร็วจริง ตอนหนูอุ่นท้อง พี่จำได้ว่ากว่าจะแพ้ก็สามสี่เดือนแหนะ” แดนดินถามเมียงงๆ“แหม คนท้องแต่ละคน อาการเหมือนกันที่ไหนคะ”ก้องภพมองเห็นโอกาสรอด

แดนดินเอ่ยต่อหน้าตาย “ฉันยอมให้แต่งก็ได้ แต่ลูกเป็ดต้องย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านนี้”“ได้ไงจ๊ะ ลูกเป็ดต้องกลับไปทำงานนะพ่อ” กรองขวัญร้องท้วงหน้าตาตื่น“ไม่ต้องทำแล้ว กลับไปก็รีบจัดการลาออกให้เรียบร้อยซะ พ่อจ้างอยู่บ้านเฉยๆ ก็ได้”กรองขวัญ “...”“ไม่ลำบากคุณพ่อจ้างหรอกครับ เมียผมมีรายได้ของผมเป็นของตัวทุกเดือนอยู่แล้ว อีกอย่างผมกับเมียจะไม่แยกกันอยู่เด็ดขาด เราสองคนจะอยู่ด้วยกันครับ” ภวัตบอกด้วยท่าทางกึ่งอ่อนน้อมกึ่งเด็ดขาด“งั้นนายก็ย้ายตามลูกสาวฉันมาอยู่ที่นี่” แดนดินมอบยิ้มร้ายกาจให้ลูกเขย “ถ้าไม่ตกลงก็ไสหัวกลับไปได้เลย หลานคนเดียวฉันเลี้ยงเองได้”อ้าวพ่อ!กรองขวัญมองตาค้าง เรื่องอะไรมาไล่พ่อของลูกหนูแบบนี้เล่า!“ตกลงครับ”“...” พอภวัตตกลงง่ายๆ แบบนี้ แดนดินก็ได้แต่เม้มปากแน่น ทำไมมันไม่ค้านสักคำเลยล่ะ มันจะย้ายมาจริงๆ เหรอ!“ผมจะย้ายตามมาอยู่กับลูกเป็นที่นี่ครับ” ภวัตสบตาบอกแดนดินด้วยสีหน้าแน่วแน่ เขาคิดมาแล้วว่าหากย้ายมาอยู่ที่นี่ มันน่าจะดีกว่าอยู่กันสองคนที่กรุงเทพมหานคร เพราะอยู่เรือนนี้ยังมีพ่อแม่พี่น้องอีกหลายคนช่วยเขาดูแลคนท้องกรองขวัญกลับทำตาโตบอก “แต่อาวัตต้องทำงานที่กรุงเทพฯ