All Chapters of Nagbabagang Pagnanasa (SPG): Chapter 71 - Chapter 80

Dalawang araw na ang nakalipas simula noong ma-ospital si Asefeh. Kahit labag sa loob niya, pinilit siyang i-confine ng doctor para masiguradong hindi na babagsak ang kaniyang immune system. Si Lander? Hindi ito tumitigil sa pagpapadala ng prutas, pagkain, at kung anu-anong get well soon gifts na hindi naman tinatanggap ni Asefeh. Para kay Asefeh, masyado nang huli ang lahat para sa ganitong klaseng pag-aalaga.Habang nagpapahinga, biglang tumunog ang phone ni Asefeh. Si Marco ang tumatawag."Sef... Sef, kailangan mong pumunta rito sa hotel ngayon din," boses ni Marco na halatang nanginginig at tila iiyak na."Bakit, Marco? Anong nangyari? Bukas pa ang labas ko sa hospital, 'di ba?" kaba na tanong ni Asefeh habang dahan-dahang bumabangon sa kaniyang kama."Ang mural, Sef... Ang mural mo... Sinira nila."Dumilim ang buong paligid ni Asefeh sa narinig niya. Hindi na siya nag-isip. Tinanggal niya ang kaniyang hospital gown, mabilis na nagbihis, at tumakas sa ospital kahit hindi pa siya p

Sa loob ng umaandar na tricycle, hindi na maikubli ni Asefeh ang sobrang panghihina. Ang kaniyang paningin ay unti-unting nilalamon ng itim. Ang huli niyang narinig ay ang ingay ng makina at ang hangin ng Coron na humahampas sa kaniyang mukha bago tuluyang bumigay ang kaniyang ulirat.Napansin ng tricycle driver sa side mirror na biglang humilig ang ulo ni Asefeh sa gilid ng sasakyan. "Ma'am? Ma'am, okay lang po kayo?"Walang sagot. Sinubukan ng driver na tawagin ulit ang dalaga habang dahan-dahang itinitigil ang tricycle sa gilid. Nang hawakan niya ang balikat ni Asefeh, naramdaman niya ang sobrang init ng balat nito. Puti na ang mga labi ni Asefeh at hindi na ito tumutugon."Diyos ko, nahimatay si Ma'am!" bulong ng driver sa sobrang kaba. Sa takot na baka may mangyaring masama sa kaniyang pasahero sa gitna ng kalsada, hindi na siya nag-atubili. Mabilis niyang pinihit ang manibela at pinaharurot ang tricycle patungo sa pinakamalapit na pampublikong ospital.Samantala, sa gilid ng kal

Asefeh’s POV"Sigurado ka na ba, Sef? Pwede naman tayong mag-extend pa ng isang araw kung nahihilo ka pa," pag-aalala ni Marco habang tinutulungan akong iligpit ang gamit ko."Ayoko na rito, Marco. Amoy gamot, amoy sakit. Gusto ko na sa apartment ko," sagot ko habang dahan-dahang isinusuot ang tsinelas ko. Gusto ko na lang magpahinga sa sarili kong kama, malayo sa mga monitor at lalong-lalo na, malayo kay Lander.Kahit narinig ko siyang ipinagtanggol ako laban kay Isabella noong isang araw, hindi pa rin no’n mabubura ang anim na buwan na paghihirap ko. Sabi ko kay Marco, huwag siyang magpapakita sa akin sa pag-discharge ko. Gusto ko ng tahimik na exit.Pero paglabas na paglabas namin ng hospital room, napatigil ako.Nakatayo sa tapat ng pinto si Lander. Hindi siya naka-suit. Naka-simpleng t-shirt lang siya na puti at maong, pero ang aura niya, parang pagmamay-ari niya ang buong hallway. Agad siyang lumapit at bago pa ako makapagsalita, kinuha na niya ang bag na bitbit ni Marco."Lande

"Lander, bakit mo ba talaga ginagawa ’to?" tanong ko habang nakatingin sa kaniya. "Hindi mo kailangang magpakababa nang ganito para lang mapatawad kita."Tumigil siya sa ginagawa niya at tumingin sa akin. "Hindi ko ’to ginagawa para lang mapatawad mo ako, Sef. Ginagawa ko ’to dahil gusto kong patunayan sa sarili ko na kaya kong maging tao ulit para sa ’yo. Sa loob ng ilang buwa at taon, puro trabaho ang inisip ko, hanggang sa nakalimutan ko na kung ano ang talagang mahalaga."Lumapit siya nang kaunti. "Noong nakita kita sa ospital, doon ko na-realize na balewala ang lahat ng hotels na itinatayo ko kung wala ka naman doon. I’m sorry for everything. Kung kailangang maging utusan mo ako rito habambuhay para lang bumalik ang tiwala mo, gagawin ko."Hindi ako agad nakapagsalita. Ang galit na matagal kong itinago ay parang unti-unting lumalambot. Hindi pa ako handang sabihing okay na ang lahat, pero sa nakikita ko ngayon, pagod na pagod pero nakangiti pa rin, alam kong seryoso siya."Matulo

Sa bigat ng kaniyang hila, bahagya akong napaatras at napatingin sa kaniya nang may gulat. Nanatili siyang nakaupo sa sementong baitang, ngunit ang kaniyang hawak sa aking pulso ay mahigpit, hindi sapat para masaktan ako, kundi sapat para pigilan akong umalis. Tinitigan niya ako nang malalim, tila may gustong sabihin, bago dahan-dahang binitawan ang aking kamay nang makitang napatitig ako sa kaniya. Walang nagsalita sa amin, ang tanging maririnig lang ay ang tunog ng aming paghinga bago ko tuluyang pinilit ang sarili kong lumabas ng banyo.Nang sumunod na lumabas si Lander sa banyo, pareho na kaming nakapagpalit ng tuyong damit, pero ang tensyon sa pagitan naming dalawa ay hindi pa rin nababawasan. Nakatayo siya malapit sa lamesa, dahan-dahang hinahaplos ang kaniyang nakabalot na palad habang nakatingin sa akin."Salamat sa pag-aalaga, Sef," sabi niya, ang tono niya ay pilit na ibinabalik sa normal, pero ang kaniyang mga mata ay nananatiling nakatitig nang malalim.Hindi ako sumagot.