บททั้งหมดของ สถานะลุ้นรัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

“คุณแม่รู้ได้ยังไงครับ ว่าผมคบกับอีกคน”“ตอนแรกแม่ไม่รู้ แต่เพิ่งจะแน่ใจเมื่อไม่กี่วินาทีนี้จ้ะ”“คุณแม่!” ภารนัยกุมขมับ ถูกท่านหลอกอาการป่วยไม่พอ ยังจะหลอกถามเรื่องส่วนตัวเขาอีก จะใจร้ายเกินไปหรือเปล่า“ไม่อยากคุยด้วยแล้ว ผมเอาเวลาไปทำงานดีกว่า” “กล้าดียังไงมาทำเสียงงอนใส่แม่ แม่สิควรงอนนัย ชอบคิดว่าแม่เป็นภาระอยู่เรื่อย”“ภาระอะไรกันครับ ผมรักคุณแม่ตาย”“รักแล้วทำไมไม่ยอมเล่าเรื่องส่วนตัวให้แม่ฟัง ถึงแม่จะขลุกอยู่ในบ้าน ไม่รู้เรื่องงานในบริษัท ทำอะไรก็ไม่เป็น แต่แม่ไม่ได้ไม่อยากรับรู้เรื่องงาน รวมถึงเรื่องส่วนตัวของนัยนะลูก นัยมีปัญหา มีทุกข์ มีสุข แม่อยากรับฟัง รอให้นัยเล่า แต่นัยไม่เคยเล่าให้แม่ฟัง แล้วจะไม่ให้แม่คิดว่านัยมองแม่เป็นภาระได้ยังไง แม่เสียใจจะแย่...”“ไม่ต้องแกล้งร้องไห้เลย” ดรามาเก่ง ไม่ชอบกลับบ้านก็เพราะแบบนี้ ภารนัยถอนหายใจ ยอมแพ้เทคนิคการอ้อนลูกชาย“มองออกด้วยเหรอ” คุณภาวินีขำแห้ง มีความสุขไปกับบทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้พูดคุยกับลูกชายเพียงคนเดียว“โอเคครับ ผมยอมรับ ว่าผมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว เราอยู่ด้วยกันมาสักพักใหญ่ๆ จนมั่นใจว่ารู้นิสัยใจคอของกันเป็นอย่างดี เธอไม่

‘ผลการเรียนเทอมแรกออกแล้วใช่ไหมลูก เป็นยังไงบ้าง พอจะเรียนจบเกรดดีๆ ให้แม่มีหน้ามีตากับเขาได้บ้างหรือเปล่า’‘ธารขยันเข้าเรียน ขยันอ่านหนังสือ จะไม่ผ่านได้ยังไงคะ วิชาเอกคะแนนเต็มห้าสิบธารได้สี่สิบแปด เยอะที่สุดในชั้นเรียน’‘โม้หรือเปล่า กลับถึงบ้าน เอาคะแนนสอบมาให้แม่ดูเลยนะ’‘ถ้าธารไม่ได้โม้ ได้คะแนนเยอะจริง แม่จะเพิ่มค่าขนมให้ธารได้ไหมคะ ธารอยากได้ไอแพดเครื่องใหม่ เครื่องเก่ามันช้า’‘ได้ แต่ต้องรอโบนัสแม่ออกก่อนนะ แม่ถึงจะมีเงินซื้อให้’‘ไชโย ขอบคุณค่ะ ธารเอารุ่นถูกๆ ไม่เอาแพงหรอกค่ะ ธารเข้าเรียนมหา’ลัย ใช้เงินเยอะ ค่าเทอม ค่าหน่วยกิต ค่าขนม แม่หาเงินคนเดียว น่าสงสาร ธารอยากช่วยแม่ประหยัดค่ะ’‘เหมือนจะพูดดี แต่สุดท้ายก็จะเอาไอแพดเครื่องใหม่อยู่ดี’‘ถูกต้องนะครับ!’ ลูกสาวคนเดียวของนางทิพย์ธารายิ้มน่ารักควรจะเป็นวันธรรมดาวันหนึ่งที่สองแม่ลูกพูดคุยกัน และข้ามถนนกลับถึงคอนโดฯ เช่าอย่างปลอดภัย แม่ไม่ได้มองทาง มองแค่สัญญาณคนข้ามถนนเปลี่ยนเป็นสีเขียวก้าวนำหน้าไปก่อนธารธาราได้ยินเสียงโครม! ครั้งเดียวเท่านั้น แม่ล้มจมกองเลือดหน้ารถยนต์คันที่ฝ่าฝืนไฟจราจรผลไม้หลายชนิดกลิ้งเกลื่อนบนพื้นถูกเ

“คุณป้ารู้สึกดีขึ้นไหมคะ อยากได้น้ำหรือเปล่า หนูไปซื้อมาให้”“ป้ามีน้ำหวานของป้าจ้ะ”ได้เข้าร่ม แต่ผิวพรรณบนใบหน้าสตรีสูงวัยยังแดงแสบไม่หาย หอบหายใจถี่พูดขอบใจเด็กสาวเอื้อมไปหยิบแก้วเก็บความเย็น ดูดน้ำหวานให้มือหายสั่น“ขอบใจหนูอีกครั้งนะจ๊ะ ป้าป่วยออดๆ แอดๆ มานาน สารพัดโรคในคนเดียว ลูกไม่ค่อยอยากให้ป้าออกจากบ้านมาเจอลมเจอแดด แต่วันนี้ ตรงกับวันเกิดสามีที่เสียไป ป้าอยากมาทำบุญ คนเคยอยู่ด้วยกันมาครึ่งชีวิต พอจากกันไป ป้ารู้สึกเหงา”“แม่หนูก็เสียไปแล้วเหมือนกันค่ะ เข้าใจความเหงาของคุณป้า”“หนูยังดีนะ มีลูกสาวน่ารัก ป้าสิ มีลูกชายเหมือนไม่มี ไม่เคยมาอยู่กับแม่ หนีไปอยู่กับผู้หญิง ลูกเต้าก็ไม่ยอมมีให้ป้าอุ้ม”บ่นลูกชาย เจ้าตัวน่าจะจามฮัดชิ้วอยู่ที่ไหนสักที่ในวัดแห่งนี้เสียงดูดดังขึ้นจ๊วฟๆ ผู้ใหญ่สองคนก้มหน้าลงมอง คนแม่ตกใจรีบยกตัวลูกสาวถอยหลังออกมา ขณะที่คนสูงวัยหัวเราะจนสำลักน้ำลาย เอ็นดูเด็กตัวจิ๋ว ขโมยดูดน้ำหวานจากแก้วเก็บความเย็นของท่าน“พริกหวาน กินน้ำของคุณยายได้ยังไงลูก” ธารธารารวบตัวขโมยรุ่นจิ๋ว ซนจังเลย เผลอละสายตาแค่แป๊บเดียว“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ หิวน้ำเหรอลูก น้ำหวานของยายอร่อยน

Sea Life Bangkok เปิดให้เข้าชมมานานกว่าสิบปี แต่นับเป็นครั้งแรกที่ธารธารามีโอกาสมาเยี่ยมชมโลกใต้น้ำ พริกหวานตัวเล็กนิดเดียวแต่อุ้มนานๆ มีเหรอแม่จะไม่เมื่อยมือ ธารธารารัดท่อนแขนที่ก้นลูกสาวพาเดินชมปลาชนิดต่างๆ อากาศเย็นชื้นจากมวลน้ำมหาศาลหลังกระจก ให้ความรู้สึกเย็นสบายผิว ไม่แสบร้อนเหมือนอากาศข้างนอก ความเย็นช่วยดูดกลืนความไม่สบายใจ ไม่ให้นึกถึงภาพบาดตาบาดใจของเขาคนนั้น“พริกหวาน... อยากกลับบ้าน”อีกครั้ง ที่หนูน้อยอ้อนขอกลับบ้าน วงหน้าเล็กชื้นน้ำตา มุดหน้าลงกลางอกแม่ หางเสียงติดสะอื้น ร้องไห้บนรถแท็กซี่จากวัดมาถึงที่เที่ยวจนหมดเรี่ยวแรง ไม่ยอมลงเดิน กอดแน่นให้แม่อุ้ม ธารธาราหลอกลูก บอกว่าลุงคนนั้นไม่ใช่พ่อ พริกหวานจำคนผิด ลูกไม่เชื่อ ร้องไห้แงๆ ตลอดทาง เสียงเพิ่งจะเงียบลงตอนมาถึงสถานที่เที่ยว“เพิ่งมาถึงเองนะลูก พริกหวานอยากกลับบ้านแล้วเหรอคะ”หอมแก้มลูกหลายครั้งกว่าพริกหวานจะยอมมองหน้าแม่บรรยากาศภายในบางจุดค่อนข้างมืดและชื้น เด็กคนอื่นมากับผู้ปกครองส่งเสียงดัง มีความสุขที่ได้อยู่ท่ามกลางปลาหลากหลายชนิด เสมือนได้ดำดิ่งลงสู่โลกใต้น้ำ หากพริกหวานไม่บังเอิญเห็นพ่อเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น

“ผมเลวขนาดนั้นเลยเหรอในสายตาธาร!”“คุณเคยพูดหลายครั้ง ทำนองว่าใจคุณเอนเอียงมาทางธาร รักธาร แต่การกระทำของคุณมันสวนทาง จะกลางวันหรือกลางคืนคุณก็อยู่ด้วยกัน ครอบครัวคุณ ครอบครัวเธอรู้กันหมด! แล้วย้อนกลับมาดูธารสิคะ! มีใครรู้บ้าง ว่าธารเป็นอะไรกับคุณ! ธารอยู่กับคุณมาสามปี แค่เพื่อนคุณสักคน คุณเคยเล่าให้พวกเขาฟังหรือเปล่า ว่าคุณมีธาร มีลูก!”“ทำไมจะไม่รู้ล่ะธาร! เพื่อนผมรู้จักธารกันหมด! โอเค! ผมยอมรับผิด ที่ไม่ชัดเจน ไม่พาธารไปเจอใครต่อใคร แต่เรื่องน้องเจน ผมยืนยันว่าจะถอนหมั้น ผมไม่ได้รักเขา หมั้นกันเพราะผู้ใหญ่บังคับ ถ้าต้องเลือก ผมก็ต้องเลือกธารกับลูกอยู่แล้ว! แต่ขอเวลาให้ผมหน่อยได้ไหม ไม่ใช่ว่าผมปุบปับอยากจะถอนหมั้นกับน้องเจน ก็ทำได้ทันที คุณตากับพ่อน้องเจนมีสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับครอบครัวผม พวกเขาถือครองหุ้นในบริษัทผมสัดส่วนเท่าไหร่ มูลค่ากี่พันล้าน ธารรู้หรือเปล่า!”เขาสงบสติอารมณ์ไม่ไหว ธารธาราในตอนนี้โกรธจนไม่ยอมฟัง หล่อนยึดมั่นในความคิดตัวเองจนไม่สนใจเหตุผลของคนอื่น ไม่เปิดโอกาสให้เขาอธิบายว่าเพราะอะไร เขาถึงเลิกกับเจนจิราทันทีไม่ได้ ความสัมพันธ์เปราะบางนี้อาจส่งผลกระทบไปถึงเรื่องงาน