บทที่ 5/4 ความหวังลมๆ แล้งๆ

ดึกสงัด ไม่มีเสียงใดทำลายความเงียบภายในหมู่บ้านจัดสรรโครงการดัง ซึ่งแวดล้อมไปด้วยผู้รากมากดีคนมีเงินเข้ามาซื้ออาศัย เจ้าของรถยุโรปขับผ่านถนนเส้นกลางหมู่บ้าน เข้ามาจอดหน้าบ้านเดี่ยวไซซ์เล็กที่สุดในโครงการ ในอีกครึ่งชั่วโมงให้หลัง เขาเสียเวลาไปกับการตัดกุหลาบชุดใหม่ ทดแทนชุดเดิมที่ลืมไว้บนรถ ถูกแดดเผาทั้งวันจนกลีบเหี่ยว เขาโยนทิ้งไม่เสียดาย ตัดสดใหม่ให้ธารธาราโดยเฉพาะ

ธารธาราเป็นเด็กน่ารัก ได้ยินว่าเขาจะกลับมาค้างคืน ก็อยู่รอดึกดื่น เปิดไฟในบ้านสว่างโร่ เจอหน้าจะจับมาหอมแก้มให้หายคิดถึง

ภารนัยขำตัวเอง แค่เห็นแสงไฟจากในบ้านก็มีความสุข เรื่องนี้อย่าบอกให้หล่อนรู้เชียว

เขาไม่บ้าอำนาจบีบแตรรบกวนลูกเมีย ลงมาเลื่อนเปิดประตูรั้วนำรถเข้ามาจอดด้วยตัวเอง อุ้มกุหลาบช่อใหญ่เข้ามาในบ้าน หน้าชาตอนที่ไขกุญแจ แต่ประตูไม่ได้ลงกลอนให้เรียบร้อย สะเพร่าจังเลย อยู่กันสองคน โจรบุกมาคงจะหวานหมูพวกมัน

“ธาร ผมกลับมาแล้ว” เขาหาที่เหมาะๆ วางช่อดอกกุหลาบ จัดง่ายๆ ด้วยกระดาษเอสี่

“คอแห้งจังเลย ขอน้ำอุ่นได้ไหมครับ”

ส่งเสียงอ้อน ให้หล่อนมาหา

“ธาร”

ผลุบวงหน้าหล่อเกินต้านเข้ามาในห้องรับแขก ซึ่งธารธาราใช้เป็นห้องทำงาน มีฉากสีขาวไว้ไลฟ์ขายเสื้อผ้า มีชั้นวางของ และพัสดุจำนวนมากที่หล่อนแพ็คไว้เตรียมการจัดส่งด้วยตัวเอง

“ธาร คุณไม่อยู่ในนี้เหรอ” กวาดสายตามองไปรอบห้อง

ตามหาถึงห้องนอน เปิดไฟสว่างแยงตาลูก พริกหวานขวัญอ่อน ตื่นมาเห็นเงาคนอื่นที่ไม่ใช่แม่แผดเสียงร้องไห้

“แง...”

“พริกหวาน! ร้องไห้ทำไมคะ คุณพ่อเอง”

ลูกสาวตาแดง กำมือขยี้ตา เอียงต้นคอเล็กน่ารักมามองพ่อ เบิกตาที่ง่วงนอนดูหน้าคนอุ้มให้ชัดๆ อีกครั้ง

“คุณพ่อเองค่ะลูก ดูหน้าคุณพ่อให้ชัดๆ สิคะ โอ๋”

“พ่อพ่อ...”

จากนั้นริมฝีปากเด็กหญิงประดับไปด้วยรอยยิ้ม

“มาหาพริกหวานเหรอคะ”

“ค่ะ มาหาพริกหวานกับคุณแม่ ร้องไห้คิดถึงคุณพ่อเหรอ”

“คิดถึง... ที่สุดในโลก”

ลูกสาวอ้อนคุณพ่อ ซุกหน้าลงบนอก

“คุณพ่อก็คิดถึงพริกหวานมากที่สุดในโลกเลยลูก วันนี้คุณพ่อทำงาน เหนื่อยมาก พริกหวานอยู่บ้านกับคุณแม่ดื้อไหมคะ” โยกตัวลูกสาวในอ้อมแขน อุ้มขึ้นมานั่งบนตัก กล่อมลูกให้หลับในอ้อมแขน

“ไม่ดื้อค่ะ พริกหวานเล่นสไลเดอร์กับยายราตรี สนุกมาก”

“ยายแก่แล้วนะลูก เล่นกับพริกหวานได้เหรอ”

“เล่นได้” เด็กซนตอบเข้าข้างตัวเอง แหงนวงหน้าขึ้นมองพ่อ “แม่แม่... ไปไหนคะ พริกหวาน อยากนอนกอด”

“คุณแม่ขายเสื้อผ้าค่ะ พริกหวานนอนเลยนะ คุณพ่อจะกล่อม”

“พริกหวานไม่อยากนอน พริกหวาน อยากหา แม่แม่” เด็กติดแม่งอแง ต้องนอนกอดแม่ทุกคืน ไม่อย่างนั้นนอนไม่หลับ

“ออกไปไม่ได้ค่ะ คุณแม่ทำงาน แล้วตอนนี้ก็ดึกมากแล้วนะลูก”

“ฮื่อ! พริกหวานไม่อยากนอน” งอแงจะหาแม่ท่าเดียว

“ชูว์ ถ้าพริกหวานเป็นเด็กดี คุณพ่อหยุดงาน คุณพ่อจะพาไปเที่ยวทะเล โอเคไหมคะ อยากไปหรือเปล่า มีทรายให้เล่นด้วยนะ สระว่ายน้ำเด็กก็มี คุณพ่อจะซื้อชุดว่ายน้ำให้พริกหวาน กี่ชุดดีนะ”

กล่อมนอนไม่ได้ผลงั้นติดสินบนลูกเลยแล้วกัน ง่ายดี

“เอาหนึ่ง ไม่ค่ะ พริกหวาน... เอาสองชุดได้ไหม”

“เอาสองชุดเลยเหรอลูก ได้ค่ะ คุณพ่อจะพาไปซื้อเยอะๆ เลยนะ แต่ตอนนี้เด็กดีของคุณพ่อต้องทำยังไง ต้องนอนใช่ไหมคะ”

“ค่ะ พริกหวานง่วงนอน” เด็กซนหลับตาลง วินาทีถัดมาดวงตาเล็กคู่นั้นลืมขึ้น ยกนิ้วก้อยเล็กมาขอให้พ่อเกี่ยวทำสัญญา

“รักพริกหวานที่สุดเลยลูก”

คุณพ่อรักลูกหลงลูกหัวปักหัวปำ ลูกให้ทำอะไรก็ทำ อุ้มลูกมานอนบนตัก กล่อมจนหลับ ห่มผ้าให้ ออกมายืนเคว้งกลางบ้าน ลูกร้องไห้งอแงเสียงดัง ธารธาราไม่ออกมา ย่อมหมายความว่าหล่อนไม่ได้อยู่ในบ้าน

ภารนัยกดโทรศัพท์หน้าตาเคร่งเครียด แต่เวรกรรม เสียงเรียกเข้าจากเครื่องธารธาราดังอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง

อีกไม่กี่นาทีจะห้าทุ่ม ดึกป่านนี้ ไปไหนนะธาร ผมเป็นห่วง

“คุณผู้หญิง ถึงบ้านแล้วครับ”

สติธารธาราไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พนักงานรักษาความปลอดภัยขับรถกอล์ฟจากหน้าโครงการมาส่งถึงรั้วหน้าบ้านยังไม่ลง ได้ยินเสียงพูด ถึงเพิ่งรู้ตัว

“ขอบคุณค่ะ” พึมพำ พร้อมกับขอบคุณที่เขามาส่ง

“วันหลังจะออกไปข้างนอกกลางดึก ให้ขับรถออกไปนะครับ ช่วงนี้มีข่าวไม่ค่อยดี มีโจรปล้นจี้ตอนกลางคืน จะเป็นอันตราย”

ธารธาราก้มหัวขอบคุณอีกครั้ง มองตามท้ายรถกอล์ฟตีวงเลี้ยวกลับไปทางหน้าหมู่บ้าน สติไม่กลับคืน ยังคงเหม่อลอย ยืนนิ่งอยู่กับที่นาน กว่าจะเลื่อนประตูรั้วแค่พอให้แทรกตัวเข้ามาได้

ระหว่างทางเดินเข้าบ้านสังเกตเห็นรถยุโรปคันคุ้นเคยในโรงรถ น้ำตาที่ข่มไว้ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้

แววตาหล่อนไม่เหลือแม้กระทั่งเศษเสี้ยวความสุข ร้องไห้โฮ กำถุงยาไว้แน่น ไม่พร้อมเผชิญหน้ากับเขา แต่นอกจากบ้านหลังนี้ ธารธาราไม่มีที่อื่นให้ไปอีกแล้ว ทิ้งหัวเข่าข้างที่เจ็บลงบนพื้นคอนกรีตแข็ง ร้องไห้จนคนในบ้านวิ่งออกมาดู

“ธาร!”

ภารนัยเหยียบเท้าเปล่าโครมๆ คว้าไหล่ธารธาราขึ้นมากอด ตัวหล่อนอ่อนปวกเปียกภายในอ้อมแขน ร้องไห้ต่อเนื่องจนใจเขาแหลกเหลว จับกรอบหน้ามาดูใกล้ๆ เช็ดน้ำตาที่ไหลเป็นทาง

ยิ่งหล่อนร้องไห้โดยไม่พูดจา หัวใจเขาเพิ่มแรงบีบรัดสองเท่า แตะต้องตามตัว ดูว่าแตกหักหรือมีรอยฟกช้ำตรงไหนหรือเปล่า

“ธารเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรธาร บอกผมสิ ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องร้องไห้ ผมอยู่ตรงนี้ ผมจะปกป้องธาร มีผมอยู่ตรงนี้ ธารไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นนะ ผมจะดูแล ปกป้องธารให้ดีที่สุด”

แก้วตาดวงใจของเขาไม่ได้มีแค่พริกหวาน แต่รวมธารธาราอยู่ในนั้น ไม่อยากให้ลูกเมียบาดเจ็บแม้แต่ปลายก้อย

“คนโกหก!” ปฏิกิริยาตอบกลับจากธารธาราทำภารนัยหน้าเหวอไปเลย หล่อนผลักอกเขาถอยหลังออกห่างหลายก้าว

“กี่ครั้งที่คุณหลอกธาร ในใจคุณเคยมีความจริงบ้างหรือเปล่า”

“ธารพูดเรื่องอะไร ผมไปโกหกธารตอนไหน”

“ยังจะมีหน้ามาถามอีกเหรอ คุณทำอะไร คุณรู้ดีแก่ใจ ฮือ...”

“ใจเย็นๆ ก่อนนะธาร ตอนนี้ผมงงไปหมดแล้ว ผมสิที่ควรโกรธธาร นี่มันกี่โมงแล้ว ธารออกไปข้างนอก ทิ้งลูกไว้คนเดียวได้ยังไง เสื้อผ้านี่ก็ด้วย มีที่ไหนใส่ชุดนอนผ้าบางๆ ออกไปเดินเตร็ดเตร่ข้างนอก ถ้ามีไอ้หื่นฉุดไปข่มขืนจะว่ายังไง คุณไม่ห่วงลูก ไม่ห่วงตัวเองบ้างเหรอ”

“คุณถือสิทธิ์ในตัวธารแค่เพราะคุณให้เงิน ให้ข้าว ให้น้ำธารงั้นเหรอคะ ตัวธาร ฮือ... ธารไม่มีสิทธิ์เลือก ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเลยใช่ไหม คุณมันคนเลว โกหก หลอกลวง ฮือ... ให้ความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะแต่งงานด้วย ทั้งที่ความจริง คุณไปตกลงเรื่องแต่งงานกับผู้หญิงอีกคน! คุณมันใจร้าย ฮือ... ธารไม่น่าหลงเชื่อคำโกหกของคุณเลย”

เฉลยให้เขาฟังถึงความรู้สึกเปราะบางที่เคลือบบนกล่องดวงใจ

จะไม่มีผู้หญิงหน้าโง่อีกต่อไป บอกให้เขารู้ไว้ว่าหล่อนตาสว่างแล้ว จะไม่ขอเชื่อคำพูดคนปลิ้นปล้อนหลอกลวงอย่างเขา

“ธารไปฟังใครมา ไม่จริงเลย มัน... ไม่ใช่อย่างคุณคิดนะธาร”

ภารนัยเสียงอ่อน รุดเข้าหา พยายามจะแตะไหล่โอ๋อ้อนปลอบหล่อนตามสไตล์ แต่หนนี้ธารธาราไม่ใจอ่อน ขว้างถุงที่มีแผงยาเล็กๆ แสกเข้ากลางหน้า ให้เขาเบิกตาดูให้ชัดๆ ว่าหล่อนกินมันไปแล้ว!

“เลิกโกหกได้แล้ว! คำพูดของคุณ มันก็แค่คำหลอกลวง! ธารจะขีดเส้นให้เราเป็นแค่พ่อ... กับแม่ของลูก และลูกจะมีแค่พริกหวานคนเดียว ฮือ.... เรื่องผิดพลาดพันธุ์นี้ เกิดขึ้นครั้งเดียวก็พอแล้ว อย่าให้มีเด็กที่น่าสงสารคนอื่น ต้องเกิดมา โดยมีชื่อลูกเมียน้อยนำหน้า ฮือ... พอที... จบกัน แม้แต่หน้าคุณ ธารก็ไม่อยากมอง!”

หล่อนวิ่งเข้าบ้านไม่ดูทาง ชนโครม! เข้ากับขอบประตูจนสะเทือนไปทั้งบาน ภารนัยอยากตามไปดูแล แต่ถูกต้านไว้ด้วยเสียงร้องไห้ระงม

ปล่อยให้หล่อนอยู่ตามลำพังภายในบ้านสักพัก อาจส่งผลดีกว่าตามไปง้อให้หล่อนเกิดความรู้สึกกดดันแล้วหนีออกจากบ้านไปอีก

ย่อตัวลงเก็บถุงพลาสติกมาดูของในนั้น ถอนหายใจตอนเห็นแผงยาว่างเปล่า ธารธาราคงจะโกรธเขามากถึงขั้นไม่ยอมปล่อยท้อง ถึงได้กินยาคุมฉุกเฉินพร้อมกันสองเม็ดโดยไม่แคร์ว่าจะมีผลข้างเคียงหรือเปล่า

ทำอย่างไรต่อไปล่ะทีนี้ ทำลายความเชื่อใจที่หล่อนมีให้ไปแล้ว เขาต้องใช้เวลานานแค่ไหน ถึงจะสามารถกอบกู้ความไว้ใจจากหล่อนคืนมาได้