Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เขาให้เงินมาเท่าไหร่เก็บไว้เป็นทุนตั้งต้นชีวิต เรียนรู้การลงทุนจากเขา ทั้งในตลาดหุ้นและเทคนิคการขายของ สถานะเด็กเลี้ยง อยู่ด้วยกันเพราะเซ็กซ์ ไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยว ตระหนักเสมอว่าอาจถูกเขาทิ้งวันไหนก็ได้ จึงใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังตัว ไม่ประมาทด้านการเงินทุกวันนี้ธารธาราอยู่ได้สบายๆ ถ้าเขาจะจบความสัมพันธ์ น่าจะเหลือแค่ บ้าน สิ่งสุดท้ายที่ต้องการจากเขา และเขาสัญญาว่าจะยกให้ หล่อนไว้ใจเขา เชื่อใจว่าเขาจะให้จริงๆ ไม่ได้พูดโกหก ตัดปัญหาเรื่องเงินค่าที่อยู่อาศัยไปได้ ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้น่าจะมีความสุข“คุณแม่เล่นเป็นเพื่อนพริกหวานนะคะ เล่นอะไรดี นับเลขไหม”พริกหวานกดหน้าลง คุณแม่วัยสาวอุ้มลูกมานั่งบนตัก นับลูกบอลภาษาไทยสลับกับภาษาอังกฤษ ให้หนูน้อยเพลิดเพลินไม่กลับมาทำหน้าเศร้า แม่พาเล่นซนจนเหนื่อย อุ้มออกมาป้อนข้าว พริกหวานยังดื้อกับแม่เหมือนเดิม สะบัดวงหน้าหนีไม่ยอมกิน วิ่งเตาะแตะกลับไปเล่นบ้านบอลต่อ จนธารธาราต้องยกถ้วยอาหารตามมาป้อนตอนลูกเล่น“พ่อพ่อ” กลืนข้าวคำหนึ่งถามหาพ่อ กลืนอีกคำก็ยังถามหาพ่อ“คุณพ่อไปทำงาน พรุ่งนี้คุณพ่อถึงจะมาหาพริกหวานนะลูก”“พ่อพ่อ ซื้อของเล่น ให้พริกหวาน” น

พริกไทยในท้องธารธาราต่างหากล่ะ ไม่ใช่พริกไทยในครัว คนอยากเป็นคุณพ่อลูกสองเก็บซ่อนรอยยิ้มไว้มิดชิด คลายวงแขนให้ธารธารามีโอกาสแหงนวงหน้าเล็กน่ารักขึ้นมาสบสายตาเขา ที่ยังงัวเงียมาก เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย แต่ต้องตื่นเช้า ได้นอนเฉลี่ยหกชั่วโมงครึ่ง“ครับ”ไม่ผิดที่ธารธาราจะเข้าใจอย่างนั้น เด็กเลี้ยงยังไม่รู้ความคิดละเอียดอ่อน เกี่ยวกับโครงการสร้างสวนพริกในอนาคต บรรดาหนูพริกทั้งหลายถอดแบบเค้าโครงใบหน้าจากเขาและธารธาราจะออกมาป่วนโลก สร้างความสุขให้คุณพ่อคุณแม่“ขอเยอะๆ เลยนะ ผมจะเอามากินกับไข่ดาว”หล่อนเหยาะพริกไทยใส่ไข่ดาวให้เขา เขาจะเหยาะหัวใจคืนกลับให้บ้าง ถือว่าแลกกัน อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าพริกหวานจะครบสามขวบ ถึงเวลาเหมาะสมในการพาลูกสาวไปกราบคุณย่าถ้าโชคดี มารดาเขาเอ็นดูพริกหวานกับธารธารา เขาอาจจะปรึกษาหล่อนย้ายไปอยู่บ้านใหญ่ หาโรงเรียนละแวกนั้นให้ลูก ครอบครัวของพวกเขาจะมั่นคงมากขึ้นแต่ก่อนอื่น ต้องจัดการปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นจากคุณอาจิรัช ไม่มีพ่อคนไหนไม่รักลูกสาว ถ้าท่านรู้ว่าเขาหักหน้าลูกสาวท่านถึงขั้นซุกลูกซุกเมีย ไม่อยากนึกถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่สุดที่อาจจะตามมา อีกคน เจ้าสัวนพ ท่านม

ภารนัยรัวสะโพกเร็วกว่าเดิมเส้นตายคือเจ็ดโมง ถึงอย่างนั้นก็ไม่เสร็จ เขาทรมาน แต่ทนไหว จับกรอบหน้าเล็กให้อยู่นิ่ง ก้มหน้าลงไปมอบจูบหวานทดแทนสิ่งนั้น ไม่สนใจน้ำลายผสมน้ำอย่างอื่นที่เปรอะรอบขอบปาก จนเรือนร่างงดงามระทดระทวยคาริมฝีปากร้อนดั่งไฟ ภารนัยถอนจูบ พร้อมกับแนบปากหยักคมจูบอีกครั้งลงบนหน้าผาก“ช้ากว่านี้เราจะสายกันทั้งคู่ ธารกลับห้องไปแต่งตัวเถอะนะ”ธารธาราทำดีที่สุดแล้ว ผิดที่เขาเสร็จช้า อาจารย์ที่ปรึกษาเอ็นดูหล่อนมาก คอยช่วยเหลือตั้งแต่แม่หล่อนเสียจนหล่อนท้องก็คอยประคับประคองให้กลับมาเรียนต่อให้จบ ภารนัยไม่ต้องการให้หล่อนไปสายเกินนัด ยอมทรมานตัวเอง เพื่อให้ธารธารารู้ว่าเขาแคร์หล่อนมาก“จะต่ออีกนิดก็ได้นะคะ ธารจะแต่งตัวเร็วๆ น่าจะไปทันนัด”“ไม่เป็นไร พอเห็นเวลากระชั้นชิดมากๆ ผมรู้สึกเครียด”ตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบแท้ๆ ธารธารากลับห่วงเขา สบตาเขาพลางเลื่อนสายตาคู่อ่อนหวานลงมองตรงนั้นที่ยังคงเหยียดตรง เขาลดมือข้างหนึ่งลงไปจับไว้ สาวเข้าสาวออกลดความอยาก“ธารกลับห้องไปแต่งตัวเถอะนะ ช้ากว่านี้ กลัวจะสาย”“พอธารออกไป คุณนัยจะแต่งตัว หรือจะทำอย่างอื่นคะ”“ธารอย่าเพิ่งดื้อตอนนี้ได้ไหม ออกไป

“วันไหนครับ”เขาจำยอม เมื่อหญิงสาวยกชื่อพ่อหล่อนมาข่มขู่“ต้นเดือนหน้าค่ะ น้องเจนทนรอนานกว่านี้ไม่ไหว” สาวขี้งอนคนเมื่อครู่กลับมามีรอยยิ้มร่าเริงสดใส พอใจที่คู่หมั้นหนุ่มยอมตามใจ“เลขาฯ พี่นัยเคลียร์ตารางงานวันศุกร์เสาร์อาทิตย์ให้เรา 2 คืน 3 วัน ที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน ไม่นานเกินไปใช่ไหมคะ ถ้า 1 คืนก็น้อยเกินไป” พูดเสียงอ่อนมีจริตมารยา ทั้งที่ไส้ในสื่อถึงเรื่องอย่างว่าโจ่งแจ้งภารนัยวางตัวดีสุภาพบุรุษกับเจนจิรามาตลอด ได้ไปเที่ยวค้างคืน ตั้งใจจะยั่วยวนให้ชายหนุ่มหลงรักหัวปักหัวปำ รีบคุกเข่าขอแต่งงาน ชีวิตเจนจิราสมบูรณ์แบบมาก ถ้ามีเขาเป็นสามี ก็จะเพอร์เฟกต์คูณสอง กลายเป็นคู่รักนักธุรกิจ ที่มีทรัพย์สินรวมกันติดลำดับต้นๆ ของประเทศ“พูดตอบน้องเจนหน่อยสิคะ พี่นัยคนดี คนเก่ง ไปเที่ยวกันนะ นะๆๆ”“ก็ได้ครับ”รับปากจะไปกับเจนจิรา แต่ภาพในหัวกลับสะท้อนใบหน้าผู้หญิงอีกคนร้องไห้มองมาที่เขาด้วยแววตาผิดหวัง ขอโทษ เขาอยากเลือกธารธารา แต่สถานการณ์หลายๆ อย่าง ทำให้เขาตัดเจนจิราไม่ได้ หรือเขาจะกลายเป็นชายชั่ว จับปลาสองมือ มีเมียสองคน“พี่นัยน่ารักที่สุดเลยค่ะ”สาวหัวสมัยใหม่ไม่แคร์เรื่องขนบธรรมเนียม จับก

“คุณนัย! คุณผู้หญิงวูบค่ะ”“คุณแม่!”“สมใจ! ไปเตรียมออกซิเจนเร็วเข้า!”ภารนัยรุดเข้าไปดูอาการ เขย่าท่อนแขนเรียกสติมารดา ใบหน้าเขาไร้ซึ่งสีสัน ตกใจเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น สอดมือใต้ข้อขาพับอุ้มมารดาตามหลังป้าน้อมกับเด็กรับใช้ในบ้าน ไปยังห้องนอนกว้างขวาง ตะโกนสั่งให้เปิดแอร์เย็นๆ ใส่หน้ากากออกซิเจน มีแค่เจนจิราคนเดียวที่ทำตัวไม่ถูก ยืนมองอยู่ห่างๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ กลัวจะเกะกะขวางทางเดินคนในบ้าน“ให้รอรถพยาบาล ผมจะรอไหวได้ยังไง ผมจะไปเอารถออก!” เขาวิ่งออกจากห้องนอน ชนเข้ากับไหล่เจนจิราที่ขยับเข้ามาขวางทาง“พี่นัย ป้าภาเป็นยังไงบ้าง มีอะไรที่น้องเจนพอจะช่วยได้ไหมคะ”“สมใจ! รีบบอกลุงให้เอารถออก ไปส่งคุณเจนที่บ้าน” คว้าไหล่ไม่ให้ร่างเล็กเสียหลักตามแรงชน ตะโกนสั่งเด็กรับใช้“แต่พี่นัยคะ น้องเจนยังไม่อยากกลับ น้องเจนอยากอยู่ดูอาการป้าภา” เรียวขาก้าวสั้นสลับยาวไล่ตามหลังคู่หมั้นไม่ลดละ“น้องเจนจะอยู่รอให้อาการคุณแม่พี่แย่ลงเหรอ!” เขาหันหลังกลับมาตำหนิ“พี่ขอบคุณมาก ที่น้องเจนมีน้ำใจอยากชวนคุณแม่พี่ไปทำบุญ แต่น้องเจนก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าคุณแม่พี่ป่วย ท่านพูดมากไม่ได้ ทำงานก็ไม่ได้ ถ้าท่านเหนื่อ