Semua Bab พ่ายรักภรรยาตีทะเบียน: Bab 51 - Bab 60

ช่วงเวลาบีบคั้นหัวใจมาถึง เมื่อรถตู้คันใหญ่เคลื่อนมาจอดหน้าบ้านเดี่ยวน้ำเพชรถูกขอร้องให้เดินทางมาที่นี่ก่อนหน้าศรันย์จะมาถึงเกือบหนึ่งชั่วโมง ทำแผลให้คุณไกรสรเรียบร้อยแล้วหล่อนออกมารอหน้าบ้าน มีคุณไกรสรตามมานั่งเฝ้าข้างประตู หล่อนรีบวิ่งเข้าไปดูอาการหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนน้องชาย เศร้าสะเทือนใจกับสภาพร่างกายภายนอกของพิยดาที่พังยับเยินเกินกว่าจะเรียกได้ว่ามนุษย์ที่มีเลือดเนื้อจิตใจ“พี่เพชร ช่วยพิมด้วย ช่วยด้วย ฮึก... พิมหมดสติไปแล้ว...”ดวงตาศรันย์บวมแดง โอบอุ้มพิยดาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม หน้าตาน่าสงสารจนน้ำเพชรเห็นแล้วอ่อนใจถ้าหากเจ็บแทนได้เขาคงจะยอมเจ็บแทน ใบหน้าพริ้มเพราอ่อนแรงซบอยู่กลางอกกว้าง จากคนเคยมีใบหน้าสวยหวานมองจากมุมไกลยังงดงามตรึงตาตรึงใจ กลับซีดเซียวและมีรอยฟกช้ำกระจายเต็มหน้า ตามไรผมมีคราบเลือดแห้งเขรอะ ใต้ฐานจมูกก็มีคราบเลือดจางๆ ผสมรวมกับคราบน้ำมูกน้ำตา มอมแมมเกินกว่าน้ำเพชรจะใจร้ายได้ลง“พี่เข้าใจแล้ว รีบพาพิมเข้าไปในบ้านเร็วเข้า” นำทางน้องชายพาหญิงสาวเข้าไปในบ้าน สั่งให้วางเรือนร่างอ

ตลอดเวลาหกชั่วโมงเต็มที่พิยดานอนหลับไม่ได้สติ นิ่งเสียจนคล้ายกับคนตาย ห้าชายโฉดและไอ้ชั่วเจ้าของบ่อนกำลังตายทั้งเป็นเช่นเดียวกัน ศีรษะพวกเขาถูกคลุมด้วยถุงดำชนิดหนา แขนขาถูกมัดไพล่หลัง ขยับเนื้อตัวไปทางไหนไม่ได้ ส่งเสียงร้องครวญครางผ่านเทปกาวปิดปากมาได้แค่ อือๆๆ เมื่อถูกกลุ่มคนปริศนาจับตัวมาขังรวมไว้ในที่แห่งหนึ่งและผลัดซ้อมจนน่วม ให้สาสมกับความผิดที่พวกเขาได้กระทำกับผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง!ชายผู้สั่งการไม่ได้อยู่ตรงนั้น เขาคอยอยู่ข้างๆ พิยดาตลอดเวลา ตาศรันย์แดงก่ำจนน่าสงสาร จับมือหล่อนเอาไว้ ไม่ทอดทิ้งหล่อนไว้ตามลำพัง เขากล้าพูดได้เต็มปากกลัวพิยดาจะตาย ทั้งจากอาการบาดเจ็บและการคิดสั้น กลัวจะไม่ได้จับมือหล่อนก้าวเดินไปด้วยกัน ไม่ได้แอบมองหล่อนมีรอยยิ้มจากมุมไกล หากแสงแรกของเช้าวันใหม่พรากพิยดาไปจากอ้อมอก เขาคงจะเกลียดแสงตะวันไปตลอดชีวิต‘ฟื้นเร็วๆ นะคนดี พี่อยู่ตรงนี้ แค่พิมตื่นมา พิมก็จะเจอพี่’ดึงมือบางเข้ามาแนบไปกับข้างแก้มสาก ให้หล่อนสัมผัสถึงเขา“รัน” มีการเคลื่อนไหวจากด้านหลัง คุณไกรสรที่นั่

ยี่สิบสี่ปีที่ผ่านมา ทรมานที่ต้องต่อสู้ตามลำพัง กับศัตรูที่ไม่เคยเปิดเผยหน้าตัวเอง กว่าจะรู้ว่าแต่ละคนหวังบางอย่างจากหล่อนก็ตอนที่สายเกินไป การหวังในเรื่องทางเพศหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ หลังคลิปนั้นหลุดออกไป พิยดาเติบโตมากับการเก็บซ่อนตัวตนไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาในหัวใจ เพราะผู้ชายทุกคนที่อยู่รอบตัวหล่อนช่างน่ากลัว“พี่ขอโทษ... พิม... พี่ขอโทษ ยกโทษให้พี่สักครั้งเถอะนะ ให้โอกาสพี่ได้แก้ตัว พี่รักพิม รักพิมมากที่สุด วันนั้นพี่ช่วยพิมไว้ไม่ได้ ฮึก... พี่เสียใจ แต่วันนี้... พี่แก้ตัวได้แล้วนะ พี่ช่วยพิมออกมาได้ พิมไม่ได้ถูกใครล่วงเกิน แต่ถึงจะพลาด... พิมฟังนะ ตั้งใจฟังพี่... พิมไม่ได้เป็นของคนอื่น พิมเป็นของพี่ เป็นของพี่แค่คนเดียวเท่านั้น แค่พี่คนเดียว...”ความก้าวร้าวทั้งหมดในตัวพิยดาถูกแช่แข็งไว้ด้วยอ้อมกอดเดียวจากศรันย์ เขาคว้าตัวหล่อนที่อ่อนแรงขึ้นมากอดไว้กลางอกกว้าง แก้มพวกเขาแนบชิดติดกัน เสียงสั่นๆ นั้นกระซิบข้างใบหูอ่อน เปล่งเสียงพูดออกมาพร้อมกับร้องไห้ เขามันคนโกหก หลอกลวง ถ้ารับได้จริง เขาจะหันหลังให้หล่อนตลอดช่วงเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืนที่สวดอภิธรรมศพให้น้องสาวเข

“พิมรังเกียจพี่เหรอคะ ถึงต้องทำร้ายร่างกายตัวเอง พิมกัดปากตัวเอง เอาเล็บข่วนตัวเอง พิมดูแขนพิมสิคะ แดงตั้งขนาดนี้ พิมไม่เจ็บเหรอ แต่พี่... เจ็บมาก อย่าทำอีกได้ไหม พี่ขอร้อง รักษาตัวเองให้หายนะคนดี พี่จะดูแลพิมเอง”“แต่พิมไม่ต้องการ พิมอยู่คนเดียวได้”“อยู่ได้ แต่ถ้ามีพี่อยู่ด้วย มันดีกว่าไม่ใช่เหรอ”ไม่อยากให้เขาสัมผัสเนื้อตัวสกปรกสะบัดใบหน้าค่อนข้างแรงไม่ให้เขาเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้มากกว่านี้ อย่าเลย จะมายุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงสกปรกทำไม ถึงจะสะบัดหน้า แต่เมื่อถูกจับให้หันกลับมาและริมฝีปากหยักของเขาแนบเบาๆ ลงบนปากห้อเลือดอีกครั้งพิยดากลับไม่โยกหลบ ยอมให้เขาจูบละเมียดละไมในครั้งแรกและร้อนแรงขึ้นในครั้งสองคิดถึงเขาความรู้สึกพิยดาตีรวนกลางอก ไม่ได้รังเกียจเขา ทว่ารังเกียจสัมผัสจากชายอื่นที่ติดบนร่างกาย“ฮึก...” เบือนใบหน้าที่แดงจากการร้องไห้ไปทางอื่น แต่เพราะถูกเขารั้งเอวขึ้นมานั่งพาดบนตักกว้าง มีมือเขาโอบเอวไว้อีกรอบจึงหลีกหนีไปไหนไม่ได้“พิมไม่ได้รังเกียจพี่ใช่ไหม”

ความรักของพวกเขาเริ่มต้นมาจากคืนนั้น..สายลมแห่งความหนาวเย็นพัดเอาหิมะชุดใหญ่จากฟากฟ้าตกลงมาทับบนแผ่นดินให้ขาวจนมองไม่เห็นพื้นชายหนุ่มในวัยยี่สิบตอนต้นเร่งเดินเท้ากลับโรงแรมก่อนหิมะจะตกหนักขึ้น เรือนร่างสูงโปร่งเดินดุ่มๆ ตามลำพัง เขาสวมชุดกันหนาวครบเซต ซุกมือใหญ่ข้างหนึ่งไว้ใต้กระเป๋าเสื้อ มืออีกข้างหิ้วถุงเครื่องดื่มที่เพิ่งซื้อมาจากซูเปอร์มาเก็ตมุ่งหน้ากลับโรงแรมลมพัดแรงมากขึ้น หิมะหล่นลงบนศีรษะเปลี่ยนผมเขาให้กลายเป็นสีขาว อากาศยามพลบค่ำหนาวถึงขั้นที่ขาสองข้างของเขายกแทบไม่ขึ้น เขาอยากรีบกลับเข้าห้องพักไปเปิดฮีตเตอร์ปีนขึ้นเตียงไปซุกกายใต้ผ้าห่มอุ่น แต่เขาลืมกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กไว้บนรถจึงต้องกลับไปเอาเสียก่อนเขาไม่เคยคิดว่าการกลับไปเอาของที่ลืมไว้ในวันนั้นจะทำให้เขาได้พบ ‘ลูกแมวน้อย’ นั่งกอดเข่าตัวสั่นงันงกอยู่ซอกรถเช่า ให้ล้อรถช่วยกำบังลมหนาวที่พัดม้วนเข้ามาถึงลานจอดรถสำหรับแขกเข้าพักในโรงแรมดวงตาสองคู่ที่ประสานมองกันในวันนั้น ไม่ได้มีความรักใคร่เชิงชู้สาวซ่อนเร้น มีแต่ความตกใจที่ได้พบเด็กสาวนั่งอยู่ในสภาพนั้น