บทที่ 11/2 แตกสลาย

น้ำเพชรดูแลเด็กสาวที่เห็นหน้าค่าตามาตั้งแต่เล็กๆ ดีไปตามมาตรฐาน บิดผ้าชุบน้ำลากเช็ดไปตามเรือนร่างงดงามล้างเอาคราบเหนียวเหนอะหนะออกไป รับชุดกระโปรงไซซ์ใกล้เคียงกันจากหญิงพิการที่เดินขาปัดไปหยิบมาให้มาสวมใส่ให้หญิงสาวอายุอ่อนกว่าถึงสิบปี

นอนไม่ได้สติยังสวย สมแล้วที่ผู้ชายพวกนั้นจะกระหายในเรือนร่างนี้ แพทย์สาวคว่ำหลังมือดูการแจ้งเตือนผ่านแอปเปิลวอตช์ มีรายการโอนเงินเข้ามาหนึ่งแสนบาท แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป ดูแลพิยดาเสร็จแล้วน้ำเพชรเข้ามาทำแผลให้น้าพัดชาซึ่งส่วนมากจะเป็นรอยฟกช้ำ ไม่ได้มีแผลสดเลือดตกยางออกหนักเท่าลูกสาว

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีประตูห้องถูกเคาะตามด้วยเสียงน่าสงสาร

“พี่เพชร พี่เพชรครับ ขอผมเข้าไปได้ไหมครับ...”

ทนรำคาญน้องชายไม่ไหว ผละออกจากน้าพัดชาไปปลดล็อกกลอนประตูให้น้องชายได้เข้ามา “พิมเป็นยังไงบ้าง ฟื้นหรือยัง”

“ยังไม่ฟื้น” ไม่ถงไม่ถามสักคำพิยดาเจ็บมากไหม พี่สาวทำงานเหนื่อยหรือเปล่า มันเมินหล่อน พุ่งพรวดวิ่งเร็วเป็นลิงปีนขึ้นเตียงไปคว้ามือนิ่มของพิยดาขึ้นมาแนบข้างแก้ม

“น้องพิมเป็นยังไงบ้างน้องเพชร”

“มีรอยแผลกับรอยฟกช้ำตามตัวค่ะน้าเขม นอนพักสัก 2-3 วันแผลน่าจะดีขึ้น ระหว่างนี้เพชรจะเข้ามาทายาทำแผลให้”

สามคนพ่อแม่ลูกคงจะกลัวการออกนอกบ้านไปสักพัก น้ำเพชรเข้าใจ

ทำแผลเสร็จ น้ำเพชรชูนิ้วโป้งให้มารดาพิยดา ภาษามือง่ายๆ ที่ใช้ครอบคลุมทั้งจักรวาล น้าพัดชาไม่กลัวน้ำเพชรแล้ว เหมือนจะอายมากกว่าคอยก้มหน้าหลบอยู่เรื่อย แต่ปากยิ้มไม่หยุด มือคู่นั้นเงอะงะยกขึ้นไหว้ซึ่งน้ำเพชรตกใจมาก

ตกใจซ้ำสองเมื่ออดีตนักธุรกิจใหญ่ยกมือไหว้ขอบคุณตนเช่นกัน ทิฐิที่เคยมีต่อคนบ้านนี้ลดน้อยลงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้น้ำเพชรจึงรีบไหว้กลับทั้งพ่อและแม่ของพิยดา

“ขอบคุณน้องเพชรที่ช่วยดูแลน้อง ลุงขอโทษ ที่ลุงไม่มีเงินจ่าย”

“ไม่เป็นไรค่ะ เพชรเต็มใจ เพชรมาช่วยเพราะรันขอร้อง”

ทางนี้มีศรันย์คอยดูแลอยู่แล้วทั้งคน คนของเขาก็ส่งเข้ามาแทรกซึมในทีม รปภ ชุดใหม่ ไม่น่าจะมีปัญหา น้ำเพชรจึงเก็บอุปกรณ์การแพทย์เตรียมตัวกลับ

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เพชรจะขอตัวกลับก่อนนะคะ รัน...”

“ผมไม่กลับ ผมจะอยู่กับพิม พี่เพชรกลับกับคุณพ่อไปก่อนเลย”

“แค่จะบอกว่าถ้าไข้ขึ้นรบกวนโทรหาพี่ แค่นั้นจ้ะน้องรัก”

รู้หรอกย่ะว่าไม่ยอมกลับ น่าหมั่นไส้ชะมัด กับพี่สาวจ่ายเงินเสร็จเป็นอันจบสินะ ไม่หันมามองกันบ้างเลย สนใจแค่พิยดาคนเดียว ลูบผมหล่อน ผมเส้นไหนไม่เรียบก็จับแนบไปกับกระหม่อมบาง ทำตัวสนิทสนมแนบชิดจนเกินงามทั้งที่ฝ่ายหญิงไม่ได้มีสติตอบรับหรือปฏิเสธการสัมผัสเหล่านั้น

“คนพวกนั้นมันกะเอาถึงตายเลยเหรอคะน้าเขม ทำไมถึงทำกันได้มากขนาดนี้ ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะคะ รอยแผลของแต่ละคน”

“เห็นครั้งแรกน้าก็ตกใจ พวกบ่อนมันอยากได้เงิน คุมตัวเมศไว้คาดหวังว่าจะมีใครสักคนเอาเงินไปไถ่ตัวออกมา แต่ครอบครัวก็มาเป็นแบบนี้จะเอาเงินมากมายจากไหนไปจ่ายหนี้พนัน ลำพังทุกวันนี้น้องพิมก็ต้องดูแลค่าใช้จ่ายในบ้านคนเดียว ยังจะไม่พอ น้าใจหาย ถ้าตารันไปช่วยไม่ทัน น้องคงจะถูกข่มขืนไปแล้ว”

มิน่าล่ะ รอยเยอะเชียว โดยเฉพาะบริเวณทรวงอก

น้ำเพชรจงใจไม่พูดถึง แต่อุ่นใจได้ น้ำเพชรตรวจหมดทั้งร่างกายไม่พบการล่วงละเมิดทางเพศ มิเช่นนั้นน้ำเพชรอาจจะแนะนำให้พาพิยดาไปโรงพยาบาล เพื่อขอรับใบยืนยันจากแพทย์ไปแจ้งความเอาผิดต่อผู้ชายสารเลวที่ทำร้ายร่างกายหญิงสาว

“เวรกรรมอะไรของเด็กคนนั้น อยู่เฉยๆ ก็มีแต่คนจ้องจะทำร้าย ทั้งเรื่องคราวนั้น แล้วก็คราวนี้ เหมือนกับว่า...”

“...”

“ผู้ชายพวกนั้นเห็นพิมไม่มีทางสู้ ทำอะไรพวกมันไม่ได้ นึกอยากทำอะไรกับพิม พวกมันก็ทำตามใจชอบ”

“น้าก็สงสารน้องพิม แต่ตารันคงจะดูแลดี ไม่มีอะไรให้น้าเป็นห่วง”

“พวกเขารักกันนานหรือยังคะน้าเขม เพชรไม่รู้เรื่องเลย”

ที่โรงพยาบาลเคยมีข่าวลือแปลกๆ ตอนกลางคืน ศรันย์ คนป่วยระดับ VIP ชอบลงลิฟต์ลงมานั่งเล่นโถงกลางชั้นหนึ่ง นึกว่าข่าวปลอม คนลือ ลือกันไปเอง แต่ที่ไหนได้ ตารันไปแอบมองพิมตอนที่เจ้าหล่อนไปเฝ้าไข้คุณไกรสร มันเป็นเอามากถึงขั้นนี้ คงไม่ใช่ชอบธรรมดาแล้วมั้ง แต่อาจจะไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว คนอย่างศรันย์ ถ้าไม่รักจริง ไม่มีทางใส่ใจถึงกับยอมทำทุกอย่างเพื่อคนนั้น

“น้าก็เพิ่งรู้ น้าไม่เคยเอะใจเลยว่าสองคนเคยคบหากัน ตารันเพิ่งบอกว่าน้องพิมคือคนที่เขาชอบมานาน”

“เรื่องเป็นแบบนี้แล้ว น้าเขมจะทำยังไงต่อไปเหรอคะ”

“น้าจะพูดอะไรได้ล่ะน้องเพชร เรื่องอย่างนี้น้าห้ามลูกไม่ได้หรอก โดยอย่างยิ่งกับตารันด้วยแล้ว เขาไม่ใช่คนที่จะยอมหยุดตามคำสั่งใคร แม้กระทั่งพ่อหรือแม่ น้าแล้วแต่ลูก น้องพิม เห็นมาตั้งแต่เล็ก น้าก็เอ็นดู เพียงแต่ไม่รู้คุณมลจะคิดเห็นยังไง กลัวก็แต่จะรับไม่ได้”

“เพชรก็คิดเหมือนน้าเขมค่ะ หนักใจตรงน้ามลจะรับไม่ได้”

“น้าเขมคะ มองไปที่เงาสะท้อนในกระจกรถตู้สิคะ”

ทั้งสองเดินออกมาถึงหน้ารั้ว เกือบจะถึงรถตู้ แต่เพราะน้ำเพชรกระซิบ คุณเขมราชจึงมองตาม และเห็นอดีตเพื่อนรักคลานตามพื้นมาส่งถึงหน้าบ้าน ใช่ว่าคุณเขมราชไม่รู้สึกรู้สากับการกลับมาพบกันอีกครั้งในรอบหลายปี เพียงแต่ท่านยังทำใจกลับไปพูดคุยและสนิทกันเหมือนเดิมไม่ได้ ท่านจึงเลือกที่จะเมินเฉย

“ช่างเขาเถอะ น้าไม่อยากสนใจ น้ากลับแล้วนะ ไว้เจอกันใหม่”

“เขม... ฉันขอโทษ! ขอโทษ ที่ฉันเลี้ยงลูกให้เป็นคนดีไม่ได้... ฉันขอโทษ ที่ฉันสะกดปีศาจในตัวลูกไม่ได้ ฮึก... ฉันขอโทษ ที่ฉันเข้าข้างลูกไม่ลืมหูลืมตา ไม่เคยสนใจ ว่าลูกทำให้คนรอบข้างเจ็บช้ำน้ำใจมากแค่ไหน... ฉันขอโทษ... ที่ฉันเป็นเพื่อนที่ดีให้นายไม่ได้...”

“ถึงวันนี้... พวกเราจะไม่ได้เป็นเพื่อนกันแล้ว ถึงวันนี้... นายจะเกลียดฉันเข้าไส้ แต่ฉัน... ก็ยังอยากให้นายยกโทษให้ฉัน ฉัน... ยังอยากได้ยินข่าวนาย ฉันจะไม่ลืมนายไปชั่วชีวิต เขม... เพื่อนรักของฉัน”

ถึงวินาทีสุดท้ายจริงๆ กว่าอดีตเพื่อนสนิทผู้มีอีโก้สูง หยิ่งในศักดิ์ศรี ทระนงตน ไม่เคยก้มหัวให้ใคร และไม่เคยยอมรับในความผิดของตัวเอง จะยอมตะโกนเสียงดังเอ่ยคำว่า ‘ขอโทษ’

“ฉันก็จะไม่ลืมนาย ไกรสร...” เสียงที่เปล่งเบาหวิว คนที่ได้ยินมีแค่น้ำเพชรหลานสาวภรรยาสุดที่รักที่ยืนให้กำลังใจอยู่ข้างๆ

ทั้งสองไม่มีใครเหลียวหลังกลับไปมองชายพิการผู้น่าเวทนา ต่างคนต่างก้าวขึ้นรถคนละคันนั่งออกไปจากหมู่บ้าน ต่างกันก็แค่น้ำเพชรออกไปด้วยสมองขาวโพลน ไม่อยากตัดสินว่าความรู้สึกของศรันย์ที่มีให้พิยดานั้นถูกหรือผิด มันเป็นเรื่อง ‘หัวใจ’ และ ‘ความรู้สึก’ ของคนสองคน ส่วนคุณเขมราชออกไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย รักเพื่อน แต่เพราะลูกชายเพื่อนทำให้ลูกสาวตาย ถึงแม้จะไม่ได้โกรธเกลียดเท่าวันวาน แต่เรื่องแบบนี้ยกโทษให้กันได้ด้วยเหรอ