All Chapters of พ่ายรักภรรยาตีทะเบียน: Chapter 41 - Chapter 50

ความเจ็บปวดจากทุกทิศทางกระหน่ำทุบตีลงกลางกล่องดวงใจ แม้พิยดาจะไม่ใช่ผู้ถูกกระทำโดยตรงแต่หล่อนเจ็บมากกว่าหลายเท่า ยอมตกปากรับคำทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน“ฮือ... ยอมแล้ว! ฉันยอมแล้ว! ฉันจะหาเงินมาจ่าย”“พูดง่ายแบบนี้สิดี ถอยไป!” เสี่ยชั่วเข้าไปกระชากตัวหญิงพิการ“ปล่อยแม่ฉันเถอะนะ ฮือ... ฉันรับปากแล้ว จะต้องการอะไรอีก! ห้าล้านใช่ไหม ฮือ... ฉันจะหามาให้ได้ แต่ปล่อยแม่กลับมาให้ฉันเถอะนะ”พิยดาจะเข้าไปช่วยแม่ แต่... แกร๊ก!มันตั้งท่าพร้อมยิงเข่าสองข้างอ่อนยวบลงไปนั่งที่เดิม แขนขาพิยดาเย็นเป็นน้ำแข็งเคลื่อนไหวไม่ได้ หล่อนร้องห่มร้องไห้เฝ้ามองรอยแผลและรอยฟกช้ำเต็มเนื้อเต็มตัวของพ่อแม่“มึงคิดว่ากูโง่เหรอ! พอกูออกไปมึงคงจะรีบพาพ่อแม่ของมึงเก็บข้าวของย้ายไปอยู่ที่อื่นให้กูลำบากตามหา! เพื่อเป็นหลักประกันว่ามึงจะเอาเงินห้าล้านมาให้กู กูจะเอาตัวแม่ของมึงไปด้วย! กูรับรองความปลอดภัยให้ได้มากสุดแค่ถึงตอนเที่ยง แต่ถ้าเที่ยงแล้วมึงยังไม่โผล่หน้า

‘อีหมาขี้เรื้อน อีแม่เป็นใบ้ ปัญญาอ่อน ไม่มีสมอง!’กรรไกรแหลมคมในมือเด็กหญิงอายุมากกว่าพิยดาสองปีง้างออกกว้าง ขยุ้มปอยผมยาวเลียนแบบเจ้าหญิงราพันเซลติดมือมาได้เด็กน้อยผู้มีจิตใจโหดเหี้ยมลงมือตัดจนขาด พิยดาในวัยเด็กตัวเล็กนิดเดียวไม่มีทางสู้ ยกมือไหว้อ้อนวอนขอร้องให้ปล่อยศิรินทร์กับดุจเดือนก็ไม่ยอม กดดันเด็กรับใช้ฐานะต้อยต่ำให้ล้มก้นติดพื้นเมื่อไปจนมุมในสวนหลังบ้าน‘คุณรินอย่า! พิมกลัว กลัวแล้ว อย่าทำพิมเลยนะคะ...’ผมยาวที่พิยดาเคยภาคภูมิใจและได้ถักเปียน่ารักๆ ไปโรงเรียนทุกวัน ถูกศิรินทร์ตัดสั้นเหลือแค่ติ่งหูน่าเกลียดเหมือนเอากะลามะพร้าวมาครอบ วันเวลาเปลี่ยนมาถึงปัจจุบัน พิยดาก็ยังคงเป็นพิยดาคนเดิมที่น่ารังเกียจยิ่งกว่าหมาแมวขี้เรื้อนข้างถนนในสายตาคุณนฤมล มันเจ็บร้าวลึกเข้ามาถึงกระดูกกับการตอกย้ำถึงความไร้ค่าในตัวหล่อนอาการวิงเวียนศีรษะเข้าเล่นงานจากการถูกทำร้ายร่างกายมาอย่างหนัก พิยดาก้มหน้าลงมองแผ่นกระเบื้องที่มีหยดน้ำตาใสรินไหลลงไปกองรวมกับหยาดเลือดสดที่ไหลผ่านเหงื่อลงไปเบื้องล่างพิยดาคิดว่าหล่อนอาจจะเสี

รอยแผล หรือรอยฟกช้ำเล็กๆ ตามตัว เป็นสิ่งที่ทำให้ศรันย์เสียใจมากที่สุด เขาไม่เคยอยากเห็นแผลพวกนี้บนร่างกายผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่มีเรี่ยวแรง หรืออำนาจต่อกรกับใครแต่หล่อนโตจนป่านนี้ ทำไมกัน ทำไมรอยแผลไม่หมดไปจากตัวหล่อนสักที เขาไม่แคร์ว่าใครจะมองมา จะพนักงานบริษัท คนนอก หรือพ่อแม่ เขาก็ไม่คิดจะแคร์หน้าไหนอีกแล้วเขารักผู้หญิงคนนี้มากจนไม่อยากจะสนใจความคิดของคนอื่น หรือความเหมาะสมทางฐานะ แค่อยากมีคนที่เขารักอยู่ในชีวิตแค่นี้ จะไม่ได้เชียวเหรอ?“จะตามพิมมาทำไม ก็เห็น... พ่อแม่พี่เกลียดพิมมากแค่ไหน...”“ไม่ให้ยุ่งได้ยังไง ในเมื่อพิมเจ็บ... พี่จะไม่ถามเรื่องที่พิมทะเลาะกับคุณแม่ เรื่องน้องรินพี่ก็จะไม่พูดถึง แต่พิมบอกพี่มาเถอะนะ แผลบนหัวพิมมาได้ยังไง เราเพิ่งเจอกันไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว พิมยังไม่มีสักแผลเลยนะ... พิมบอกพี่ได้ไหม บอกพี่นะ... ใครทำร้ายพิม บอกพี่ พี่จะไปจัดการมัน”แม่ไม่ใช่ภาระ ไม่ใช่คนที่พิยดาต้องการจะตัดออกไปจากชีวิต ถ้าไม่มีแม่พิยดาก็แทบจะไม่เหลือใคร หล่อนไม่อยากไม่เหลือใครให้รัก ให้คิดถึง และพยายามทำทุกอย่างเพื่อคนน

‘หมาจนตรอก’ คำสั้นๆ ที่สามารถนิยามพิยดาในขณะนี้ ทั้งที่รู้ว่าการพาตัวเองเข้ามาในสถานที่อโคจรจะนำมาซึ่งภัยร้าย แต่หล่อนกลับยินยอมพาตัวเองเข้ามาเสี่ยงเพราะไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครอีกแล้ว พิยดาตัวเล็กนิดเดียว สั่งให้เดินดีๆ หล่อนก็ไปของหล่อนเองได้ แต่นักเลงกลุ่มเมื่อเช้าที่เจ็บแค้นหล่อนกลับออกมาฉุดถึงหน้าทางเข้าและกึ่งฉุดกึ่งลากผ่านตรอกทางเดินแคบๆ และเหม็นอับไปถึงบันไดซึ่งปูพรมแดงขึ้นไปสู่ห้องรับรองที่หรูหรา จากนั้นพวกเขาเหวี่ยงตัวหล่อนไถลล้มลงไปบนพื้น ศีรษะหญิงสาวกระแทกกับพื้นจนสะเทือนมาถึงแผลข้างขมับพิยดาหลับตาข้างหนึ่งลง และเจ็บจุกมาถึงท้องน้อย ใบหน้ามอมแมมคราบน้ำตาและคราบเลือดจางๆ มองเห็นหน้าเสี่ยเจ้าของบ่อนแค่เลือนราง สายตาหล่อนโฟกัสได้แค่จุดเดียวก็คือหญิงวัยกลางคนที่ถูกมัดมือมัดเท้า และเอาเทปกาวปิดปากไว้ที่มุมห้อง ถึงจะโง่เง่าที่เดินเข้าลานประหารด้วยตัวเอง แต่ก็คุ้มตรงที่ได้เจอแม่อีกครั้ง ให้แม่ได้รู้ ว่าลูกไม่เคยคิดจะทอดทิ้ง“มาเร็วดีนี่ ไหนล่ะเงินห้าล้านของกู คงจะได้มาครบใช่ไหม”เจ้าของบ่อนล

ปัง ปัง ปัง!เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ในบ่อนหลังจบการรัวปืนชุดใหญ่ ผีพนันวิ่งหนีกันให้วุ่นจนเกือบจะเหยียบกันตาย ต่างคนต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกลัวมีเหตุยิงกันตายพลาดโดนลูกหลงจะซวยเอา นักเลงคุมบ่อนชักปืนออกมาพร้อมต่อสู้ แม้จะยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คนของศรันย์แทรกซึมเข้ามาก่อนหน้านี้ ย่องเข้าข้างหลังจัดการพวกมันเรียงตัวและยึดอาวุธปืน เคลียร์ทางให้คนอื่นๆ เข้าไปเก็บกวาดคนของบ่อนให้สิ้นซาก เปิดทางให้ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำที่ควงปืนเข้ามาอย่างน่าเกรงขาม“ไล่คนไม่รู้เรื่องออกไป พวกที่เหลือจับมันมัดไว้!”นักเลงคุมบ่อนมีจำนวนมาก แต่คนแล้วคนเล่าก็ลงมานอนใต้ตีนคนของศรันย์ มีหลุดมาคนหนึ่ง มันไม่มีอาวุธศรันย์จึงวาดลวดลายเต็มที่ก่อนจะใช้ฝ่าเท้าที่หุ้มด้วยรองเท้าหนัง เหยียบศีรษะของมันกดให้ติดไว้บนพื้น“ไอ้นกเจ้านายมึงอยู่ไหน!”“เสี่ย... เสี่ยไม่อยู่ เสี่ย... เสี่ยยังไม่เข้ามาในบ่อน”“กูจะถามอีกครั้งว่าไอ้นกอยู่ไหน!”ชักปลายกระบอกปืนอยู่ในท่