บทที่ 10/4 อดีตของพิยดา

ไกลถึงสุดทางเดิน มีคนของเสี่ยเฝ้าสองคนแต่พวกมันก็ถูกสอยจนร่วงลงสลบเหมือดไปตามระเบียบ ด้วยฝีมือพยัคฆ์สองหนุ่มที่เก่งกาจวิชาต่อสู้มือเปล่าและอาวุธหลายชนิด ไม่นานนักก็มีคนของมันวิ่งลงบันไดตามมาเป็นโขยงปิดล้อมพื้นที่ จนเสี่ยนกหมดหวังจะรอดพ้นจากเงื้อมมือ

“พังเข้าไป”

“ฮือ... ฮือ...”

“พิม...”

ตัวเขาชา เมื่อเข้ามาเห็นเรือนร่างเกือบเปลือย และได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญขอความเห็นใจจากหญิงคนรัก

ภาพในหัวศรันย์ตัดไปช่วงหนึ่ง หลอดไฟในสมองขาด ไม่เห็นแสงใดนอกจากแสงปืนที่เล็งยิงใส่ไอ้เดนคนหลายนัด ร่างเกือบเปลือยของเพศชายจำนวนห้าชีวิตร้องเสียงดัง แตกตื่นกระโดดลงจากเตียงวิ่งหนีลูกปืนจ้าละหวั่น พวกมันวิ่งหนีไปหลบมุมไหนของห้องศรันย์ตามไปไล่ยิง ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น ลูกกระสุนฝังแขนฝังขาบางคนจนคาวเลือด แต่ศรันย์ไม่หยุดจะไปจ่อหัวยิงจนกระทั่งเลขาฯ คนสนิทเข้ามาสงบสติอารมณ์

“มึงไม่เห็นเหรอมันทำพิม! เอาปืนกูคืนมาไอ้เอ็ม เอาคืนมา! กูจะฆ่าพวกมัน กูจะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนรอดออกไป!”

“คุณรันต้องมีสติครับ! คนของเราเข้าไปจับตัวพวกมันไว้แล้ว! ตอนนี้คุณรันต้องรีบไปดูคุณพิม คุณพิมกำลังรอคุณรันอยู่นะครับ!”

เรือนร่างขาวเนียนนอนอล่างฉ่าง ท่อนบนไม่ได้รับการปกปิด เปิดเปลือยทรวงอกท้าทายสายตาเพศชายทุกชีวิตที่อยู่ภายในห้องแห่งนี้ ศรันย์ปีนป่ายขึ้นเตียงไปรวบเรือนร่างที่เหลือแค่กายหยาบมาไว้ในอ้อมกอด พิยดาช่างน่าเวทนา ดวงตาคู่นั้นบวมแดงและปูดโปนขึ้นมาผิดแผกไปจากพิยดาคนที่เคยมีใบหน้าสวยงาม นอนเหม่อมองเพดานในลักษณะท่าทางแขนขาถูกจับตรึงไว้ มุมปากแตก แก้มช้ำจนผิวเปลี่ยนเป็นสีม่วง น้ำตานองหน้า ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าหล่อนปลอดภัยแล้ว

“ฮือ... ฮือ... ฉันกลัว... อย่าทำฉัน... ฉันเจ็บ... เจ็บ...”

นัยน์ตาล่องลอยมองไปบนเพดานทว่าในห้วงความคิดไม่ได้มองเห็นเพดาน แต่มองเห็นผู้ชายจำนวนมากโถมกายเข้ามารุมทึ้งหล่อนเหมือนเศษเนื้อหล่นในพื้นที่แห้งแล้ง ถึงจะเล็กน้อยแต่คนทุกคนก็พร้อมใจกันแย่งชิงเพื่อกลืนกินให้หายอยาก

“พิม... พี่อยู่ตรงนี้ พี่มาช่วยพิมแล้ว ได้ยินเสียงพี่ไหม พิม...”

เขาร้องไห้เสียงดังจนลูกน้องเห็นใจ แต่ไม่มีใครกล้ามองนานเพราะหญิงสาวเปลือยอก สัมผัสกักขฬะจากมือหยาบโลนทั้งห้าคู่ และเรียวลิ้นแฉะจากปากทั้งห้า ทำให้พิยดาจมดิ่งอยู่กับช่วงเวลาเลวร้าย อ้อนวอนขอความเห็นใจน้ำเสียงล่องลอย ไม่รู้เนื้อรู้ตัวว่าไม่ได้มีใครจับกดหล่อนให้อยู่ติดกับเตียง เพราะทุกครั้งที่ขยับแขนและขาจะถูกพวกมันตบตีจนพิยดาไม่กล้าต่อสู้

“อย่าทำฉัน... ฉันกลัวแล้ว... ฮือ... กลัว... เจ็บ... แม่ พิมเจ็บ...”

เสียงร้องไห้ใครได้ยินต่างก็เจ็บปวด และเอาความเจ็บปวดนั้นไปลงกับไอ้พวกเศษเดนมนุษย์ ที่รังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิงตัวเล็กๆ ตัวพิยดาไม่ต่างจากพลาสติกลนไฟ เขาดึงขึ้นมากอดไม่นานนักตัวหล่อนก็ไหลกลับไปนอนที่เดิม ละลายแหลกเหลวจนไม่สามารถยึดเกาะกับสิ่งใด ไม่มีแม้กระทั่งสติจะเพ่งมองให้ชัดๆ ว่า ‘เขา’ ไม่ใช่พวกชาติชั่วกลุ่มนั้น

“พิม... พี่เองนะพิมไม่ใช่พวกมัน พี่รันไงคะ พี่รันของพิม ฮึก... พิมได้ยินเสียงพี่ไหม พี่มาช่วยพิมแล้ว... พี่จะปกป้องพิม ไม่ให้ใครมาแตะต้องตัวพิมได้อีก ฮึก... ได้ยินเสียงพี่ไหมคะ”

พิยดายังคงละเมอพูด ‘กลัว อย่าตีฉัน อย่าทำร้ายฉัน กลัวแล้ว กลัว อย่าทำฉัน…’ อย่างคนไร้ความหวังจะเอาตัวรอดไปจากช่วงเวลาโหดร้าย

“พิม! พี่รัน! พี่รันของพิมอยู่ตรงนี้!”

ตะโกนให้เสียงนั้นแทรกเข้าไปในหัวของคนที่พร่ำพูดว่า ‘กลัว’ น้ำตาเขาไหลด้วยความสงสารหญิงคนรัก ดึงรวบเรือนร่างน้อยขึ้นมากอดแนบอกอีกครั้งให้แน่นกว่าเดิม บ่อน้ำตาศรันย์แตก คว้าเรือนร่างของผู้หญิงที่หัวใจแตกสลายจนไม่อาจประกอบกลับคืนมาเขย่าเรียกสติ ให้ดวงตาพร่ามัวม่านน้ำจากความทุกข์ระทมคู่นั้นได้มองให้ชัดๆ ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าหล่อน เป็นเขา ไม่ใช่ไอ้เศษเดนมนุษย์พวกนั้น

“คุณรัน รีบออกไปจากที่นี่เถอะครับ อยู่นานกว่านี้จะไม่ปลอดภัย”

ถอดเสื้อสูทมาคลุมเรือนร่างเกือบเปลือยปกป้องพิยดาไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตาลูกน้องเขานานกว่านี้ ดึงตัวหล่อนขึ้นมากอดต่ออีกนาน ซึมซับความร้อนผ่าวจากกายอรชรดึงดูดเอาความเจ็บปวดทั้งหมดผ่านทางผิวหนัง อุ้มพิยดาที่คอพับหมดสติไปแล้วลงจากเตียง เมื่อผ่านไอ้พวกสารเลวพวกนั้นศรันย์ไม่ลืมจะยกเท้าขึ้นถีบหน้าพวกมัน

อรรถพลเข้ามาขอร้องอีกรอบเขาจึงรีบพายอดดวงใจหลบหนีออกจากชั้นใต้ดินมาทางหลังบ่อน เขาแทบจะไล่ตามมาทันทีที่พิยดาขึ้นรถแท็กซี่ยังเกือบมาไม่ทัน ถ้าหากพิรี้พิไรนานกว่านี้ เขาไม่อยากจะคิดเลย บ่อน้ำตาเขาตื้นอีกแล้ว หยดน้ำเหล่านั้นพรั่งพรูลงบนใบหน้าชอกช้ำ เขาทอดสายตาอ่อนโยนมองในขณะที่ออกวิ่งพาหล่อนออกไปจากสถานที่แห่งนี้ มีเลขาฯ และทีมบอดีการ์ดอำนวยความสะดวกเปิดทางให้เขามาถึงหลังบ่อนอย่างปลอดภัย มีรถตู้คันใหญ่ติดเครื่องยนต์จอดรอ เมื่อประตูเปิดออกบนนั้นกลับไม่ได้มีแค่แม่พัดชาคนเดียว แต่มีบิดาของศรันย์อยู่ด้วย

“ขึ้นมาเร็ว!” สองพ่อลูกมองตากันเสี้ยววินาทีเดียว ก่อนคุณเขมราชจะกดดันลูกชายให้ขึ้นมาและสั่งออกรถ

การบ้าบิ่นบุกมาที่นี่ค่อนข้างเสี่ยง แต่สำหรับศรันย์มันคุ้มค่า เขาดีใจที่พิยดาปลอดภัย ใบหน้าชื้นน้ำตาของศรันย์ซุกลงบนแอ่งชีพจร ดอมดมกลิ่นกายสาว ไม่รังเกียจแม้ว่าร่างกายหล่อนเพิ่งจะถูกไอ้พวกเดนนรกสัมผัสผิวกาย หรือต่อให้ถูกกระทำมากกว่านี้เขาก็ไม่คิดจะรังเกียจ

‘พี่ขอโทษพิม พี่ขอโทษ พี่จะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายพิมอีกแล้ว’

ซุกใบหน้าลงบนซอกคอหญิงสาวที่หลับใหลบนตัก เพื่อซ่อนรอยน้ำตาไม่ให้ใครเห็น แต่ไหล่เขาสั่นปานนี้ มีเหรอคนที่มาช่วยจะมองไม่ออก

‘พี่จะปกป้องพิม จะไม่ให้เมศ หรือใครมาทำร้ายพิมได้อีก’

เคยให้คำมั่นสัญญาในวันที่มีความสัมพันธ์ลับๆ และพิยดาก็เชื่อมั่นคำพูดเขาเสมอมา จนกระทั่งถึงวันที่เขาได้ปล่อยมือจากหล่อน

เขาสาบานกับตัวเองว่าต่อจากนี้จะเฝ้าไม่ให้คลาดสายตา จะเฝ้าให้หนักกว่าที่ไปเฝ้าหล่อนห่างๆ ตอนที่หล่อนเรียนปริญญาโท หนักกว่าลากเสาน้ำเกลือไปนั่งเฝ้าหล่อนที่โรงพยาบาล หนักกว่าไปเฝ้าหน้าบ้านอัศวเมฆินทร์ในเวลาดึกๆ ดื่นๆ และหนักกว่าไปนั่งเฝ้าหน้ารั้วจนถึงตีสามตีสี่ เพราะแค่ละสายตาไม่ทันไรหล่อนก็มีสภาพเป็นแบบนี้ เขาไม่อยากให้พิยดาเจ็บแม้แต่ปลายก้อย กระชับวงแขนให้แน่นขึ้น เขาเลื่อนใบหน้าขึ้นมาแนบข้างแก้มไปบนแก้มนิ่มที่บอบช้ำ และเปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตาจากเขา กระซิบเสียงแผ่วเรียก พิม... หวังให้หญิงสาวฟื้น

หล่อนเหมือนคนที่มีแต่ร่าง หากไม่มีลมหายใจน้อยๆ เข้าออกเป็นจังหวะเขาคงจะใจขาดตายไปแล้ว

“พ่อ... พิมเกือบถูกพวกคนในบ่อนรุมข่มขืน ไอ้บุญชัย เพื่อนพ่อก็อยู่ในนั้น...” ฟองอากาศเล็กๆ ขยายออกเป็นลูกโป่งจากฐานจมูกผู้ชายขี้แย ศรันย์ไม่สามารถบอกเล่าเหตุการณ์ไปมากกว่านั้น เขาแทบจะหายใจไม่ออก

“พ่อจะจัดการมัน...”

ชายสูงวัยเวทนาเด็กสาวจับจิต ไม่รู้ว่าต้องพบเจอความร้ายกาจจากคนรอบข้างในรูปแบบไหนบ้าง กว่าจะเติบโตมาถึงทุกวันนี้ เด็กสาวช่างอดทน และเข้มแข็งมากที่สุด คุณเขมราชวางมือลงบนลาดไหล่ลูกชาย ตบเบาๆ แทนการปลอบโยน

คนที่ร้องไห้หนักไม่แพ้ลูกชายท่านคือพัดชา หญิงพิการผู้น่าสงสารยืดตัวข้ามมาดูหน้าลูกสาวครั้งเดียวเท่านั้น ม้วนตัวกลับไปซุกหน้าร้องไห้กับเบาะ น่าเวทนาไม่แพ้กัน แววตาไหวสั่นมองพิยดา ก่อนจะมองผ่านไปทางแม่ของหล่อน

ท่านยังจำเหตุการณ์ในวันแรกที่พบพัดชาในบ้านอัศวเมฆินทร์ได้ดี ไกรสรไปพบหล่อนอยู่ข้างถนน จึงรับกลับมาไว้บ้าน คบหาเป็นเพื่อนมานานทำไมจะไม่รู้นิสัยเพื่อน เพียงแต่ท่านไม่พูด เฝ้ามองอยู่ห่างๆ จนกระทั่งทุกอย่างเป็นไปตามความคิด เมื่อหญิงพิการทางสมองเกิด ‘ตั้งท้อง’ ท่ามกลางความงุนงงของทุกคน แต่ถูกตัดสินไปว่าถูกคนร้ายย่องเข้ามาข่มขืน

ไกรสรเลวถึงขั้นปรักปรำคนขับรถ แต่สมศักดิ์ยืนยันไม่ได้ทำ ให้ไปสาบานที่วัดไหนก็ได้ ไกรสรเล่นใหญ่พาไปกินน้ำสาบานให้ตายในสามวันเจ็ดวัน สมศักดิ์รอดชีวิตเรื่อยมา จนมาถึงวันที่เด็กหญิงผิวพรรณขาวผ่องหน้าตาน่ารักน่าชังลืมตาดูโลก ซึ่งหน้าตาไม่เหมือนสมศักดิ์เลย ใบหน้าเด็กทารกเพศหญิงมีเค้าโครงความสวยจากแม่ จึงเป็นที่มาของชื่อเล่น พิม จากเด็กทารกน่ารัก ค่อยๆ เติบโต โดยถูกจับจ้องเสมอมา เพราะกลัวหล่อนจะพิการเหมือนแม่ แต่ผ่านไปปีแล้วปีเล่า เด็กหญิงตัวน้อยเติบโตในบ้านหลังใหญ่อย่างสมบูรณ์แข็งแรง น่ารักจนคุณเขมราชเอ็นดู ซื้อเสื้อผ้าของเล่นไปฝากหลายครั้ง

แต่ ‘พ่อ’ ตัวจริงของเด็กกลับเมินเฉย ไม่ยอมรับว่าเป็นลูกสาว แม้เด็กสาวจะมีเค้าโครงใบหน้าบางส่วนที่คล้ายกันก็ไม่ยอมรับ ซ้ำร้ายยังทิ้งขว้างลูกให้โตมาในบ้านคนรับใช้ คอยทำงานรับใช้รองมือรองเท้าลูกๆ ของไกรสร เด็กสาวถูกทำร้ายร่างกายสักกี่ครั้งก็ไม่เคยปกป้อง วันเวลาเหล่านั้นโหดร้ายกับเด็กผู้หญิงหนึ่งคน หล่อหลอมให้หล่อนกลายเป็นเด็ก ‘เก็บกด’ และ ‘โลกเศร้า’

การแสดงออกของพฤติกรรมหล่อน ในบางครั้งดูร้ายแรงจนแปลกใจ ว่ามาจากเด็กสาวคนที่น่ารักคนนี้จริงๆ เหรอ มาจากการพยายามสร้างเกราะขึ้นมาปกป้องตัวเอง เพราะที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครเลยสักคนที่พร้อมจะอยู่ข้างๆ และคอยปกป้องหล่อนจากความโหดร้ายของคนในสังคม แต่ต่อไปนี้ พิยดาไม่ต้องกลัวใครหรืออะไรอีกแล้ว ถ้าจะกลัว ก็คงจะมีอย่างเดียว กลัวศรันย์จะกอดไม่ปล่อย

ดูเจ้ารันตอนนี้สิ ร้องไห้ขี้มูกโป่งซบหน้ากอดพิยดาแน่นจนน่าสงสารว่าเด็กสาวจะหายใจไม่ออก