All Chapters of พรหมลิขิตรักข้ามห้วงกาลเวลา: Chapter 1 - Chapter 10

ณ เรือนไทยหลังใหญ่ปุณภัทรไม่คุ้นชินกับภาพตรงหน้าที่กำลังได้พบเจอนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่แล้วทำไมเรือนไทยในตอนนี้ถึงได้กลายเป็นเรือนไทยที่เขานั้นฝันถึงมาตลอดได้ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานที่นี่ยังเป็นบ้านคุณย่าเพื่อนสนิทของเขาอยู่เลยแต่เพราะอะไรกันวันนี้ถึงได้มีผู้คนมากมายและยังแต่งกายด้วยชุดโบราณอยู่รายล้อมจนเต็มไปหมดภายในเรือนไทยแห่งนี้หรือว่าเขากำลังฝันอยู่รึไงปุณภัทรใช้มือหยิกมาที่แก้มของตัวเองอย่างสุดแรงจนรู้สึกเจ็บชาที่ใบหน้าไปหมด“โอ๊ย!!..ไม่ใช่ความฝันนี่หว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?”ในขณะที่ปุณภัทรกำลังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นั้นสายตาของเขาก็หันไปเห็นหมื่นอินทระที่กำลังเดินกลับมาจากหอ กลางของเรือนเพื่อที่จะผลัดเปลี่ยนผ้าเพื่อจะไปตรวจสอบสินค้าที่จะขึ้นเทียบท่ากลางตลาดท้ายวังในวันนี้กับเจ้า พระยาโกมลซึ่งเป็นบิดาของหมื่นอินทระนั่นเองเมื่อปุณภัทรได้ยินเสียงฝีเท้าของหมื่นอินทระที่กำลังเดินมาทางนี้เขาจึงรีบเดินกลับเข้าไปในห้องเพื่อหาที่ซ่อนและที่ ๆ เขาจะซ่อนได้ก็มีแค่เพียงซอกข้างเตียงนอนเท่านั้นเอง.....!!แอด!!.....เสียงประตูเปิดออกอย่างช้า ๆ.....หมื่นอินทระเปิดประตูและเดินเข้าไปภา

ณ เรือนดอกแก้ว พ.ศ. ๒๓๕๔.. หลังจากที่หมื่นอินทระออกไปตรวจสินค้าที่กำลังจะขึ้นเทียบที่ท่าเรือตลาดท้ายวังกับเจ้าพระยาโกมลซึ่งเป็นบิดาของเขาจนเสร็จกิจเรียบร้อยในวันนี้เจ้า พระยาโกมลนั้นได้มองจับสังเกตุและเห็นว่าบุตรชายของตนนั้นดูกระตือรือร้นอยากที่จะกลับเรือนมากกว่าในทุก ๆ วันทั้งที่ปกติเมื่อเสร็จกิจทีไรบุตรชายของเขามักจะต้องไปเยี่ยมหา “หมื่นพุฒิ” ซึ่งเป็นเกลอคนสนิทแต่ทว่าวันนี้บุตรชายของเขานึกอยากจะกลับเรือนซึ่งทำให้เจ้าพระยาโกมลนั้นรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก ในขณะที่นั่งอยู่ในเรือเจ้าพระยาโกมลก็เอ่ยปากถามบุตร ชายของเขาออกมา “เหตุใดวันนี้พ่ออินถึงได้ดูกระตือรือ ร้นเป็นพิเศษนักเล่าแลปกติพ่ออินจักต้องแวะไปเยี่ยมพ่อพุฒิที่เรือนมิใช่ดอกรึ” “เอ่อ..กระผม..มีธุระจักต้องทำจึงนัดพ่อพุฒิเอาไว้วันรุ่งน่ะขอรับพ่อท่าน” “กระนั้นดอกรึ” “ขอรับ” เมื่อได้ยินที่บุตรชายบอกแบบนั้นเจ้าพระยาโกมลก็มิได้เอ่ยถามต่อและเมื่อเรือพายได้เข้ามาถึงท่าน้ำที่ศาลาของเรือนดอกแก้วหมื่นอินทระก็ลุกขึ้นออกจากเรือและเดินขึ้นไปยังบนเรือนพร้อมกับบิดาของเขาแต่ทว่าหมื่นอินทระนั้นกลับเดินตรงไปยังหอนอนของทันทีไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไ

ณ หอนอนเรือนดอกแก้ว...รุ่งเช้าในขณะที่แสงอรุณกำลังสาดส่องแสงสว่างเข้ามาภายในห้องนอนที่ปุณภัทรนั้นกำลังนอนหลับสบายโดยไม่รู้ว่าหมื่นอินทระได้เดินเข้ามาและกำลังจด จ้องใบหน้าของเขาอยู่จนกระทั่งปุณภัทรรู้สึกตัวตื่นขึ้นเขาตกใจที่เห็นว่าหมื่นอินทระมายืนอยู่ที่ข้างเตียงนอนของเขาไม่รู้ว่าเป็นเวลานานเท่าไหร่“พะ..พี่อินเข้ามาในห้องของผมตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”“พี่เข้ามาได้สักพักแล้วแต่เห็นว่าพ่อปุณกำลังนอนหลับสบายเลยไม่อยากปลุก”“จริง ๆ พี่ควรจะปลุกผมนะครับ”“ก็ใบหน้าของพ่อปุณยามนอนหลับมันช่างดูดีเสียจนพี่ไม่อยากปลุกหนา”เมื่อปุณภัทรได้ยินที่หมื่นอินทระนั้นบอกออกมาเขาก็เบือนสายตาหันไปอีกทางเพราะรู้สึกหวั่นไหวคนผู้นี้ช่างหยอดคำหวานเก่งจริง ๆ นี่ขนาดตัวเขานั้นเป็นผู้ชายยังหวั่นไหวได้ขนาดนี้หากเป็นผู้หญิงคงหลงคารมวาจาไปแล้ว“ผมว่าพี่อินออกไปก่อนเถอะครับเดี๋ยวผมขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักหน่อย”“แล้วนี่พ่อปุณแต่งกายชุดในยุคนี้เป็นแล้วกระนั้นรึ”“เอ่อ..เดี๋ยวผมจะพยายามนะครับ”“ถ้าอย่างนั้นพ่อปุณไปอาบน้ำเสียก่อนที่ตรงท่าน้ำแล้วประเดี๋ยวฉันจะให้ไอ้กล้ามาช่วยแต่งดีรึไม่หรือว่าพ่อปุณอยากให้ฉันช่วยแต่งให้

“นี่คือเกลอของพี่เองชื่อว่าพ่อปุณ”“เกลอของคุณพี่อินเหตุใดน้องถึงไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน”“พ่อปุณคือเกลอสนิทที่พี่ไปเจอที่หัวเมืองอัมพวาน่ะตอนนั้นน้องมาอยู่ที่วังแล้ว”“กระนั้นรึเจ้าคะ”“ใช่..น้องสงสัยกระไรรึ”“เปล่าดอกเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ทำความรู้จักกันเสียเถิด”“ฉันไหว้เจ้าค่ะคุณพี่ปุณ”“คะ..ครับ”ปุณภัทรยกมือรับไหว้แม่หญิงจันทร์ด้วยความตกใจเพราะเมื่อได้เห็นใบหน้าน้องสาวของหมื่นอินทระอย่างชัดเจนเธอช่างมีใบหน้าละหม้ายคล้ายกับคุณย่าของไบเบิ้ลเพื่อนสนิทเขาเหลือเกินแต่ต่างตรงที่หญิงสาวคนนี้ยังดูเยาว์วัยแต่ก็คงไม่แปลกเพราะทั้งหมื่นอินทระและแม่หญิงจันทร์อาจจะเป็นบรรพบุรุษของเพื่อนสนิทของเขาก็เป็นได้“ว่าแต่พ่อท่านแม่ท่านสบายดีรึไม่เจ้าคะคุณพี่อิน?”“พวกท่านสบายดี”“ถ้าอย่างนั้นน้องก็เบาใจเพราะคงอีกหลายเพลากว่าจะได้กลับไปเยี่ยมพ่อท่านแม่ท่าน”“อย่างไรก็หาเพลาไปเยี่ยมพวกท่านบ้างนะแม่จันทร์”“เจ้าค่ะคุณพี่อิน”“ว่าแต่แม่จันทร์อยู่ที่นี่สบายดีรึไม่เล่า?”แม่หญิงแพรไหมเอ่ยถามแม่จันทร์ออกมาด้วยความเป็นห่วงเกลอสมัยวัยเยาว์“ฉันสบายดีจ๊ะ..แม่แพรไหมมิต้องเป็นห่วงฉันดอกหนาว่าแต่แม่แพรไหมเถิดเป็นเยี่ยง