บทที่ 2 โชคชะตา

สองวันต่อมา.....

วันนี้ปุณภัทรและเพื่อน ๆ กำลังเตรียมตัวเพื่อที่จะออกเดินทางและขับรถไปยังบ้านคุณย่าของไบเบิ้ลที่อยู่ฝั่งธนบุรีหลังจากปิดเทอมเมื่อวานพวกเขาทั้งสามคนตั้งใจจะไปพักที่นั่นสักหนึ่งอาทิตย์

“ไบเบิ้ลนี่แกบอกคุณย่าแล้วใช่ไหมว่าจะพาพวกเราไปพักที่นั่นน่ะ”

“อืม..ฉันบอกคุณย่าไว้แล้วว่าแต่ไอ้แบงค์นี่แกจะถามอะไร

เยอะแยะวะเนี่ย..เอ้อ!!..ส่วนแกปุณฉันบอกกับคุณย่าเรื่องความฝันของแกแล้วนะ”

“เอ่อ!..แล้วคุณย่าท่านว่ายังไงบ้าง”

“พอท่านได้ฟังก็เงียบนิ่งไปสักพักก่อนจะบอกให้ฉันพาแกไปหาคุณย่าท่านน่ะ”

“อย่างนั้นเหรอ”

ปุณภัทรพูดออกมาเบา ๆ ก่อนจะแน่นิ่งเงียบไปแบงค์กับ ไบเบิ้ลเห็นว่าปุณภัทรที่กำลังขับรถมีสีหน้าเรียบนิ่งและกังวลพวกเขาทั้งสองคนจึงเปลี่ยนเรื่องอื่นมาพูดคุยแทนก่อนที่แบงค์จะพูดปลอบใจปุณภัทรขึ้นมา

“เฮ้ย!!อย่าคิดมากน่า..อีกอย่างมันก็แค่ความฝันเท่านั้นเอง”

“อืม”

ปุณภัทรพูดตอบรับพร้อมกับพยักหน้าให้กับแบงค์ก่อนจะขับรถไปยังบ้านของคุณย่าของไบเบิ้ลทันที

… ณ เรือนดอกแก้วบ้านของคุณย่า…

“มากันแล้วสินะ”

เสียงของหญิงชราเอ่ยขึ้นหลังจากได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถที่กำลังขับเข้ามาภายในบริเวณเรือนไทยหลังใหญ่แห่งนี้และเมื่อปุณภัทรขับรถเข้ามาไบเบิ้ลก็บอกให้เขานั้นขับเข้าไปจอดตรงที่โรงจอดรถทันทีก่อนจะมองดูบ้านทรง ไทยประยุกต์ที่ตกแต่งสวยงามและดูทันสมัยซี่งเข้ากับในยุคนี้

เมื่อพวกเขาทั้งสามคนเดินลงมาจากรถสิ่งแรกที่ทำให้ปุณภัทรนั้นถึงกับตกใจก็คือบ้านทรงไทยหลังนี้มันช่างดูคล้ายกับเรือนไทยที่เขานั้นฝันเห็นมาตลอดถึงแม้ว่าเรือนไทยหลังนี้จะถูกเปลี่ยน แปลงไปบ้างตามกาลเวลาและตามยุคสมัยแต่ทว่าปุณภัทรนั้นก็ยังจดจำได้ดีถึงแม้ว่าเขานั้นจะพึ่งเคยมาบ้านคุณย่าของไบเบิ้ลเป็นครั้งแรกก็ตาม

“คุณมณีให้มาเชิญพวกคุณขึ้นเรือนค่ะ”

หญิงวัยกลางคนเดินมาบอกกับพวกเขาทั้งสามคนที่กำลังเดินมาและหยุดยู่ตรงที่หน้าบันไดทางขึ้นของเรือนไทย

“ครับ”

พวกเขาทั้งสามคนพูดตอบรับกับหญิงวัยกลางคนก่อนจะพากันเดินขึ้นไปบนเรือนไทยและพบว่าคุณย่าของไบเบิ้ล นั้นกำลังนั่งรอพวกเขาทั้งสามคนอยู่ที่ห้องรับแขกซึ่งอยู่ห้องโถงตรงกลางของเรือนไทยหลังนี้

“สวัสดีครับคุณย่า”

ไบเบิ้ลพูดและเดินเข้าไปสวมกอดคุณย่าของเขาด้วยความคิดถึงเพราะนาน ๆ ทีเขาถึงจะได้กลับมาเยี่ยมสักครั้ง

“สวัสดีครับ”

ปุณภัทรและแบงค์พูดพร้อมกันก่อนจะยกมือขึ้นไหว้คุณย่าของไบเบิ้ลเมื่อมณีได้จ้องมองใบหน้าของปุณภัทรในระยะที่

ใกล้เธอก็มีสีหน้าท่าทีที่ตกใจเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามและส่งยิ้มให้กับพวกเขาทั้งสามคน

“กินอะไรกันมารึยังล่ะจ๊ะเด็ก ๆ เดี๋ยวย่าจะได้ให้แม่บุษเขาไปเตรียมไว้ให้”

“ยังเลยครับคุณย่าตอนนี้พวกผมหิวมากเลย”

ไบเบิ้ลพูดด้วยเสียงที่ออดอ้อนคุณย่าของเขาพร้อมทั้งส่งยิ้มให้

“อย่างนั้นรึถ้างั้นก็นั่งลงกันก่อนสิจ๊ะเด็ก ๆ ”

“ขอบคุณครับ”

พวกเขาทั้งสามคนพูดตอบรับก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ที่จัดเรียงอย่างสวยงามที่นี่ดูคล้ายพิพิธภัณฑ์มากเพราะไม่ว่าจะมองไปมุม

ไหนของบนเรือนก็จะเห็นแต่ของโบราณทั้งนั้นและยังเป็นของสมัยรัตนโกสินทร์ซะส่วนมากเกือบทั้งเรือน

มณีกวาดสายตาจ้องมองมาที่ใบหน้าของปุณภัทรเพื่อนหลานชายของเธอเด็กหนุ่มคนนี้ช่างมีหน้าตาที่เหมือนกับคนรักของเทียดอินมากเหลือเกินซึ่งท่านเป็นบรรพบุรุษต้นตระกูลของเธอตั้งแต่สมัยยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น

“เรารึที่ชื่อปุณภัทรน่ะ”

“เอ่อ..ครับ..ผมชื่อปุณภัทรครับ”

“ไม่ได้คล้ายเพียงแค่หน้าตาสินะแม้กระทั่งชื่อก็ยังเหมือน กันอีกช่างน่าแปลกจริง ๆ ”

“เหมือนกับใครหรือครับคุณย่า”

ไบเบิ้ลถามออกมาทันทีหลังจากได้ยินที่คุณย่าพูดออกมาแบบนั้น

“ก็เหมือนกับคน ๆ นั้นหรือว่าโชคชะตาจะนำพาให้กลับไปหาเพื่อพบเจอกันอีกครั้งอย่างนั้นรึ”

เมื่อพวกเขาทั้งสามคนได้ยินที่คุณย่าพูดแบบนั้นออกมาไบเบิ้ลจึงขอร้องให้คุณย่าของเขาช่วยตรวจดูดวงชะตาของปุณภัทรเพื่อที่จะได้หาวิธีแก้ไข

“เอ่อ..คุณย่าช่วยดูดวงชะตาให้ปุณมันหน่อยได้ไหมครับเผื่อมีอะไรไม่ดีจะได้ให้คุณย่าช่วยบอกวิธีแก้ให้กับเพื่อนของผมนะครับคุณย่า”

ไบเบิ้ลพูดขอร้องย่าของเขาออกมาเมื่อมณีได้ยินแบบนั้นก็หยิบกระดานดำและแท่งชอล์กสีขาวออกมาเขียนวันเดือนปีเกิดของปุณภัทรลงบนกระดานเพื่อตรวจดวงชะตาตามวิธีโบราณที่เธอนั้นร่ำเรียนมาตั้งแต่วัยเยาว์เมื่อตรวจดูดวงชะตาของปุณภัทรเสร็จมณีก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ และมองมาที่ใบหน้าของปุณภัทรด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง

“อืม..หากว่าหลานต้องไปพบเจออะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นสิ่งแรกที่หลานควรจะทำคือต้องมีสติให้มากนะรู้ไหมและหากหลีก เลี่ยงไม่ได้จริง ๆ ก็จงทำให้ทุกช่วงเวลาที่หลานนั้นพบเจอทำตัว เองให้มีความสุขเท่านั้นก็เพียงพอ”

เมื่อพวกเขาทั้งสามคนได้ยินสิ่งที่คุณย่านั้นบอกออกมาพวกเขาก็รู้สึกประหลาดใจกับคำพูดนั้นคล้ายกับว่าคุณย่าน่าจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องราวอะไรบางอย่างขึ้นในอนาคตนับต่อจากนี้พวกเขาทั้งสามคนรู้สึกได้

“ใช้ชีวิตให้มีความสุขอย่างนั้นหรือครับ”

ปุณภัทรถามกับคุณย่าของไบเบิ้ลด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งและคิดมากเมื่อแบงค์กับไบเบิ้ลเห็นสีหน้าของเพื่อนสนิทก็ถามออกมาบ้าง

“เอ่อ..ไม่มีวิธีที่จะช่วยเพื่อนผมเลยเหรอครับคุณย่า”

“คุณย่าครับคุณย่าหาวิธีช่วยปุณมันหน่อยได้ไหมครับ”

ไบเบิ้ลถามขึ้นมาอีกครั้งเมื่อมณีได้ยินที่แบงค์และไบเบิ้ลถามออกมาเธอก็ส่ายใบหน้าพร้อมกับเอ่ยออกมา

“ไม่มีใครสามารถหลีกเลี่ยงโชคชะตาที่ฟ้าเขากำหนดมาได้เพราะมันคือสิ่งที่ทุกคนต้องพบเจอ..ย่าเองก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ”

เมื่อปุณภัทรได้ยินแบบนั้นเขาก็พอจะเข้าใจเรื่องราวที่เกิด ขึ้นบางทีชายหนุ่มโบราณคนนั้นคงต้องการให้เขาช่วยเหลืออะไรหรือเปล่า

“ผมเข้าใจครับ..ขอบคุณนะครับคุณย่า”

“อย่าคิดมากไปเลยนะต่อให้โชคชะตากำหนดมาแต่ก็มัก จะกำหนดเรื่องราวที่ดีมาให้และหลานเองก็จะได้พบเจอคน ๆ นั้นคนที่เขาจะปกป้องหลานได้เช่นกัน”

เมื่อได้ยินที่คุณย่าของไบเบิ้ลบอกออกมาแบบนั้นตัวปุณภัทรเองก็ไม่รู้ว่าเขาควรจะดีใจหรือเสียใจกันแน่ที่เขาจะได้พบเจอเรื่องราวที่ไม่คาดฝันในครั้งนี้หลังจากพูดคุยกันเสร็จพวกเขาก็เอากระเป๋าเสื้อผ้าไปเก็บที่ห้องนอนรับแขกซึ่งคุณย่านั้นได้ให้แม่บุษจัด เตรียมไว้ให้กับพวกเขา

ไบเบิ้ลกับแบงค์นอนพักห้องเดียวกันซึ่งเป็นห้องของไบเบิ้ลที่มานอนตอนมาหาคุณย่าส่วนปุณภัทรนั้นคุณย่าให้แม่บุษจัดให้เขาไปนอนอีกห้องนึงที่อยู่ข้าง ๆ กันกับห้องของไบเบิ้ล

เมื่อปุณภัทรเปิดประตูห้องเข้าไปภายในห้องนอนรับแขกนั้นจัดได้สวยงามและดูสะอาดภายในห้องเขาได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกแก้วที่ปลูกอยู่รอบ ๆ บริเวณของเรือนไทยหลังนี้กลิ่นดอกแก้วลอยมาตามสายลมพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดเอาไว้จนกลิ่นหอมอบอวลอยู่ภายในห้อง

ปุณภัทรมองไปรอบ ๆ ภายในห้องนอนจนสายตานั้นได้เหลือบไปเห็นตู้เสื้อผ้าคล้ายกับของสมัยโบราณเขาจึงเดินไปเพื่อที่จะจัดของปุณภัทรเอื้อมมือไปดึงลิ้นชักในตู้เสื้อผ้าออกเขาก็ได้เจอกับกรอบรูปภาพขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในสภาพคว่ำหน้าอยู่และเมื่อเขาหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นภาพวาดของชายหนุ่มโบราณที่เขาฝันถึงอยู่ทุกคืนนั่นเอง

“ทำไมรูปของผู้ชายคนนั้นถึงมาวางอยู่ในลิ้นชักตู้เสื้อผ้าห้องนี้ได้เนี่ย?”

ปุณภัทรเอ่ยออกมาเบา ๆ ก่อนจะวางภาพวาดนั้นเก็บเข้าไปในลิ้นชักเช่นเดิมก่อนที่เขาจะล้มตัวนอนลงบนเตียงนุ่มทำไมห้องนี้ถึงได้มีภาพของคน ๆ นั้นเขาเป็นใครกันและเกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวของไบเบิ้ลกันแน่แล้วต่อจากนี้ไปชีวิตของเขาจะเป็นยังไงปุณภัทรคิดมากจนเขานั้นเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

.....ก๊อก.....ก๊อก......เสียงเคาะประตูห้อง

ในขณะที่ปุณภัทรนั้นกำลังนอนหลับสบายเขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านหน้าห้องและได้ยินเสียงคนกำลังเรียกหาใครสักคนหนึ่งจนทำให้เขานั้นถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมา

“ใครครับ?”

ปุณภัทรพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่งัวเงียเพราะพึ่งจะตื่นนอนจากการถูกรบกวน

“ท่านหมื่นอินขอรับ...ตื่นรึยังขอรับ?”

เสียงเด็กหนุ่มเอ่ยเรียกและเคาะที่ประตูห้องนอนอยู่สักพักนึง

“ใครมาเรียกท่านหมื่นอะไรแถวนี้กัน?”

ในขณะที่ปุณภัทรกำลังงัวเงียเพราะได้ยินเสียงเรียกจากหน้าห้องนอนเขาคิดว่าเพื่อนสนิททั้งสองคนคงจะแกล้งเขารึเปล่าแต่อยู่ ๆ ก็มีเสียงนุ่มทุ้มต่ำดังขึ้นมาและเมื่อลองฟังมันคล้ายกับ

เสียงที่เขานั้นคุ้นเคยเป็นอย่างดี

“ไอ้กล้าเอ็งมาทำกระไรที่หน้าหอนอนของข้ารึ?”

“กล้า” เด็กหนุ่มอายุราว ๆ สิบห้าสิบหกปีซึ่งเป็นบ่าวรับใช้ที่หน้าต้นหอนอนและยังเป็นบ่าวคนสนิทของหมื่นอินทระอีกด้วยกล้านั้นเป็นลูกที่เกิดจากทาสรับใช้ในเรือนดอกแก้วแห่งนี้

“อ้าว!!..ท่านหมื่นอินตื่นแล้วรึขอรับกระผมนึกว่าท่านหมื่นยังอยู่ในหอนอน”

“เอ็งนี่!!..เอ่ยวาจาแปลกยิ่งนักสายจนตะวันแยงตาข้าจักนอนต่อได้เยี่ยงไรฮึ”

“มิใช่ขอรับกระผมได้ยินเสียงกุกกักอยู่ในหอนอนของท่านหมื่นกระผมจึงนึกว่าท่านหมื่นอยู่ข้างในนั้นขอรับ”

“เอ็งคงจักหูฝาดกระมั้ง”

“ว่าแต่ท่านหมื่นจะรับสำรับข้าวที่หอนอนหรือจะไปรับที่หอกลางดีขอรับ”

“ไปที่หอกลางสิข้าจักนั่งกินกับพ่อท่านแม่ท่าน”

เมื่อหมื่นอินทระพูดจบเขาก็เดินออกไปยังหอกลางกับบ่าวรับใช้คนสนิทส่วนปุณภัทรที่ตื่นอยู่นั้นก็มองไปรอบ ๆ ภาย ในห้องนอนซึ่งดูแปลกตาออกไปมันไม่เหมือนตอนที่เขานั้นเข้ามาของใช้ก็เปลี่ยนไปจากเดิมนี่มันเกิดอะไรขึ้นตอนที่เขานั้นนอนหลับไปกันแน่

“ทำไมห้องมันดูแปลก ๆ ไปล่ะ?”

ปุณภัทรบ่นออกมาเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เดินย่องออกมาจากห้องนอนและเมื่อเขาเปิดประตูออกสายตาของปุณภัทรก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เขานั้นได้พบเห็น