บททั้งหมดของ พรหมลิขิตรักข้ามห้วงกาลเวลา: บทที่ 11 - บทที่ 15

หมื่นอินทระกระซิบถามหลังจากที่เห็นว่าเขานั้นจ้องมองดูวิวอย่างเพลิด เพลินจนยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุข“สู้ไม่ได้เลยครับ..ที่ผมจากมาถึงจะสวยแต่ก็ยังสู้ที่นี่ไม่ได้เลยครับ”“ถ้าเช่นนั้นพ่อปุณอยู่ที่นี่กับฉันตลอดไปได้รึไม่?”คำพูดของหมื่นอินทระฟังดูเรียบง่ายแต่กลับแฝงไปด้วยความหมายและความรู้สึกที่ต้องการจะให้ปุณภัทรนั้นอยู่เคียงข้าง เขาตลอดไป“พี่อิน!!”ปุณภัทรเรียกชื่อหมื่นอินทระเสียงสั่นเล็กน้อยใบหน้าร้อนผ่าวความตกใจและความเขินอายผสมปนเปกันไปหมดเพราะไม่คิดว่าหมื่นอินทระจะเอ่ยวาจาบอกกับเขาแบบนี้ออกมาปุณภัทรจ้องมองดวงตาคมกริบของคนตรงหน้าอย่างเขินอายก่อนจะหลบสายตาหันไปมองแม่น้ำที่ไหลผ่านอีกครั้ง“ว่าอย่างไรเล่าได้รึไม่พ่อปุณ”หมื่นอินทระกระซิบถามเขาขึ้นมาอีกครั้งแต่ทว่าปุณภัทรก็ไม่ได้พูดตอบอะไรออกไปแต่ทำได้แค่เพียงพยักหน้าเล็กน้อยให้หมื่นอินทระยกยิ้มมุมปากก่อนจะใช้มือวางทับมาที่มือของปุณภัทรอย่างแผ่วเบาโดยไม่มีผู้ใดเห็นความรู้สึกแบบนี้มันทำให้ปุณภัทรนั้นใจเต้นแรงไม่น้อยเลยเมื่อเรือเทียบท่าบรรยากาศสงบร่มเย็นของวัดอรุณถูกตัดด้วยเสียงของบ่าวไพร่ที่กำลังขนของถวายขึ้นจากเรือเพื่อนำไปทำบุญเจ้

เมื่อได้ยินที่ปุณภัทรบอกเช่นนั้นออกมาหมื่นอินทระก็เร่งจังหวะขยับมือให้เร็วขึ้นและใช้ลิ้นวนฉกชิมความหวานที่อยู่ภาย ในปากอย่างเร่าร้อนจนปุณภัทรนั้นทนไม่ไหวเพราะความเสียวจึงทำให้เขาต้องปลดปล่อยของเหลวน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนล้นเลอะเต็มมือของหมื่นอินทระไปหมด“อะ..อ๊ะ..อ๊า..อืม”ปุณภัทรเกร็งท้องน้อยก่อนจะกระตุกออกมาสองสามทีเขารู้สึกดีมากที่หมื่นอินทระทำแบบนี้ให้กับเขา“พ่อปุณเสร็จแล้วรึ”“อือ..อา..”“พี่ขอได้รึไม่?”หมื่นอินทระเอ่ยวาจาถามออกมาก่อนจะใช้มือที่เต็มไปด้วยน้ำรักของปุณภัทรที่ไหลเลอะอยู่เต็มมือเขาไปหมดนั้นถูไถไปตรงทางเข้าของร่องรักที่คับแคบละเขาใช้นิ้วมือสอดใส่เข้าไปด้านในอย่างช้า ๆ จนปุณภัทรนั้นถึงกับสะดุ้งตัว“เฮือก!!”นี่เป็นครั้งแรกที่ปุณภัทรนั้นรู้สึกแปลกแต่มันกลับทำให้เขานั้นรู้สึกดีเมื่อถูกเรียวนิ้วของหมื่นอินทระนั้นกดโดนจุดกระสันด้านในร่องรักจึงทำให้ปุณภัทรนั้นร้องครางออกมาอีกครั้งเพราะความเสียวซ่าน“อะ..อ๊ะ..อ๊า..”เมื่อได้ยินเสียงร้องครางที่ปุณภัทรนั้นร้องออกมาอีกครั้งยิ่งทำให้หมื่นอินทระนั้นอดใจไม่ไหวอีกทั้งในตอนนี้แท่งร้อนอันกำยำของเขามันก็พร้อมเต็มที่และต้องการที่จะเข้าไป

ปุณภัทรบอกออกมาเมื่อหมื่นอินทระเห็นท่าทีของปุณภัทรก็แอบยิ้มขำออกมาที่เห็นปุณภัทรนั้นเสียอาการเพราะเขาอย่างเห็นได้ชัดยิ่งเห็นแบบนี้เขายิ่งนึกเอ็นดูจนส่งเสียงขำลอดออกมาที่ผ่านมาชีวิตของเขาไม่เคยได้หัวเราะและมีความสุขมากขนาดนี้เแต่เป็นเพราะคนตรงหน้าจึงทำให้หัวใจที่เงียบเหงามาตลอดกลับมีชีวิตชีวาอีกครั้ง“หึหึ..หากมิได้เขินเหตุใดพ่อปุณถึงได้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงเช่นนั้นกันเล่า”“พี่อิน!!!”“(-_-)”“อย่าได้ขุ่นเคืองเลยหนาพี่แค่หยอกล้อพ่อปุณเล่นเพียงเท่านั้น”“(^_^)”หมื่นอินทระบอกพร้อมทั้งส่งยิ้มหวานให้ยิ่งทำแบบนี้มันยิ่งทำให้ใจของเขาเต้นแรงมากยิ่งขึ้นไปอีก“ผะ..ผมไปดูทางนั้นดีกว่า”“(0_0)”พูดจบปุณภัทรก็เดินแยกออกไปทางร้านเครื่องหอมของพ่อค้าจีนที่มาตั้งแผงขาย“ประเดี๋ยวสิพ่อปุณ!!!”หมื่นอินทระร้องเรียกเมื่อคนตรงหน้าเดินหนีเขาไปยังร้านขายเครื่องหอมของพวกพ่อค้าจีนเพื่อกลบเกลื่อนเมื่อยิ่งเห็นว่าปุณภัทรมีอาการเคอะเขินมันยิ่งทำให้เขารู้ว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่เพียงแค่เขาที่เป็นต้องการปุณภัทรแต่ปุณภัทรเองก็ต้องการเขาเช่นกันปุณภัทรเดินเข้ามาในร้านขายพวกเครื่องหอมของพ่อค้าชาวจีนถ้าในยุคปัจจุบันก็คือ