Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

หมื่นอินทระกระซิบถามหลังจากที่เห็นว่าเขานั้นจ้องมองดูวิวอย่างเพลิด เพลินจนยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุข“สู้ไม่ได้เลยครับ..ที่ผมจากมาถึงจะสวยแต่ก็ยังสู้ที่นี่ไม่ได้เลยครับ”“ถ้าเช่นนั้นพ่อปุณอยู่ที่นี่กับฉันตลอดไปได้รึไม่?”คำพูดของหมื่นอินทระฟังดูเรียบง่ายแต่กลับแฝงไปด้วยความหมายและความรู้สึกที่ต้องการจะให้ปุณภัทรนั้นอยู่เคียงข้าง เขาตลอดไป“พี่อิน!!”ปุณภัทรเรียกชื่อหมื่นอินทระเสียงสั่นเล็กน้อยใบหน้าร้อนผ่าวความตกใจและความเขินอายผสมปนเปกันไปหมดเพราะไม่คิดว่าหมื่นอินทระจะเอ่ยวาจาบอกกับเขาแบบนี้ออกมาปุณภัทรจ้องมองดวงตาคมกริบของคนตรงหน้าอย่างเขินอายก่อนจะหลบสายตาหันไปมองแม่น้ำที่ไหลผ่านอีกครั้ง“ว่าอย่างไรเล่าได้รึไม่พ่อปุณ”หมื่นอินทระกระซิบถามเขาขึ้นมาอีกครั้งแต่ทว่าปุณภัทรก็ไม่ได้พูดตอบอะไรออกไปแต่ทำได้แค่เพียงพยักหน้าเล็กน้อยให้หมื่นอินทระยกยิ้มมุมปากก่อนจะใช้มือวางทับมาที่มือของปุณภัทรอย่างแผ่วเบาโดยไม่มีผู้ใดเห็นความรู้สึกแบบนี้มันทำให้ปุณภัทรนั้นใจเต้นแรงไม่น้อยเลยเมื่อเรือเทียบท่าบรรยากาศสงบร่มเย็นของวัดอรุณถูกตัดด้วยเสียงของบ่าวไพร่ที่กำลังขนของถวายขึ้นจากเรือเพื่อนำไปทำบุญเจ้

เมื่อได้ยินที่ปุณภัทรบอกเช่นนั้นออกมาหมื่นอินทระก็เร่งจังหวะขยับมือให้เร็วขึ้นและใช้ลิ้นวนฉกชิมความหวานที่อยู่ภาย ในปากอย่างเร่าร้อนจนปุณภัทรนั้นทนไม่ไหวเพราะความเสียวจึงทำให้เขาต้องปลดปล่อยของเหลวน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนล้นเลอะเต็มมือของหมื่นอินทระไปหมด“อะ..อ๊ะ..อ๊า..อืม”ปุณภัทรเกร็งท้องน้อยก่อนจะกระตุกออกมาสองสามทีเขารู้สึกดีมากที่หมื่นอินทระทำแบบนี้ให้กับเขา“พ่อปุณเสร็จแล้วรึ”“อือ..อา..”“พี่ขอได้รึไม่?”หมื่นอินทระเอ่ยวาจาถามออกมาก่อนจะใช้มือที่เต็มไปด้วยน้ำรักของปุณภัทรที่ไหลเลอะอยู่เต็มมือเขาไปหมดนั้นถูไถไปตรงทางเข้าของร่องรักที่คับแคบละเขาใช้นิ้วมือสอดใส่เข้าไปด้านในอย่างช้า ๆ จนปุณภัทรนั้นถึงกับสะดุ้งตัว“เฮือก!!”นี่เป็นครั้งแรกที่ปุณภัทรนั้นรู้สึกแปลกแต่มันกลับทำให้เขานั้นรู้สึกดีเมื่อถูกเรียวนิ้วของหมื่นอินทระนั้นกดโดนจุดกระสันด้านในร่องรักจึงทำให้ปุณภัทรนั้นร้องครางออกมาอีกครั้งเพราะความเสียวซ่าน“อะ..อ๊ะ..อ๊า..”เมื่อได้ยินเสียงร้องครางที่ปุณภัทรนั้นร้องออกมาอีกครั้งยิ่งทำให้หมื่นอินทระนั้นอดใจไม่ไหวอีกทั้งในตอนนี้แท่งร้อนอันกำยำของเขามันก็พร้อมเต็มที่และต้องการที่จะเข้าไป

ปุณภัทรบอกออกมาเมื่อหมื่นอินทระเห็นท่าทีของปุณภัทรก็แอบยิ้มขำออกมาที่เห็นปุณภัทรนั้นเสียอาการเพราะเขาอย่างเห็นได้ชัดยิ่งเห็นแบบนี้เขายิ่งนึกเอ็นดูจนส่งเสียงขำลอดออกมาที่ผ่านมาชีวิตของเขาไม่เคยได้หัวเราะและมีความสุขมากขนาดนี้เแต่เป็นเพราะคนตรงหน้าจึงทำให้หัวใจที่เงียบเหงามาตลอดกลับมีชีวิตชีวาอีกครั้ง“หึหึ..หากมิได้เขินเหตุใดพ่อปุณถึงได้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงเช่นนั้นกันเล่า”“พี่อิน!!!”“(-_-)”“อย่าได้ขุ่นเคืองเลยหนาพี่แค่หยอกล้อพ่อปุณเล่นเพียงเท่านั้น”“(^_^)”หมื่นอินทระบอกพร้อมทั้งส่งยิ้มหวานให้ยิ่งทำแบบนี้มันยิ่งทำให้ใจของเขาเต้นแรงมากยิ่งขึ้นไปอีก“ผะ..ผมไปดูทางนั้นดีกว่า”“(0_0)”พูดจบปุณภัทรก็เดินแยกออกไปทางร้านเครื่องหอมของพ่อค้าจีนที่มาตั้งแผงขาย“ประเดี๋ยวสิพ่อปุณ!!!”หมื่นอินทระร้องเรียกเมื่อคนตรงหน้าเดินหนีเขาไปยังร้านขายเครื่องหอมของพวกพ่อค้าจีนเพื่อกลบเกลื่อนเมื่อยิ่งเห็นว่าปุณภัทรมีอาการเคอะเขินมันยิ่งทำให้เขารู้ว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่เพียงแค่เขาที่เป็นต้องการปุณภัทรแต่ปุณภัทรเองก็ต้องการเขาเช่นกันปุณภัทรเดินเข้ามาในร้านขายพวกเครื่องหอมของพ่อค้าชาวจีนถ้าในยุคปัจจุบันก็คือ

ณ หอนอนของปุณภัทร…เช้านี้ปุณภัทรตื่นนอนแต่รุ่งสางเขาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินออกจากห้องเพื่อไปจัดเตรียมสำรับอาหารและดอกไม้สำหรับใส่บาตรให้กับพระที่นั่งเรือมาที่ท่าน้ำเนื่องจากเมื่อคืนเขานอนไม่ค่อยหลับเป็นเพราะฝันถึงแม่เขาจึงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอีกทั้งยงคิดถึงท่านมาก ๆ เพราะที่ห้วงเวลานั้นพวกเขามีกันแค่สองคนแม่ลูกและเมื่อเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นมันจึงทำให้เขาต้องมาอยู่ที่ นี่และป่านนี้แม่ของเขาจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้แค่เขาคิดก็รู้สึกเศร้าใจเหลือเกิน“พ่อปุณ!!นั่นทำกะไรอยู่รึ?”เสียงคุณหญิงเพียรเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าปุณภัทรนั้นกำลังนั่งจัดเตรียมสำรับอาหารพร้อมด้วยดอกบัวคล้ายจะไปทำบุญ“คุณป้า!!คือว่ากระผมกำลังจัดตรียมของเพื่อไปตักบาตรที่ศาลาท่าน้ำน่ะขอรับ”“อืม..กระนั้นรึ”“ขอรับ”“ถ้ากระนั้น..นางอุ่นเอ็งไปเตรียมของให้ข้าด้วยข้าจักไปตักบาตรพร้อมพ่อปุณ”“เจ้าค่ะคุณหญิง”นางอุ่นรับคำเสร็จก็คลานออไปจัดเตรียมให้กับคุณหญิงเพียรเพื่อไปใส่บาตรกับปุณภัทร“คุณป้าจะตักบาตรกับกระผมด้วยรึขอรับ”“อืม..ใช่สิจ๊ะพ่อปุณมีกระไรรึ”“เปล่าขอรับกระผมแค่เพียง…”ปุณภัทรไม่ได้เอ่ยคำพูดใด ๆ ต่อ

ณ หอนอน....ภายในหอนอนที่ตกแต่งอย่างวิจิตรแสงเทียนส่องแสงนวล ปุณภัทรนั่งรอหมื่นอินทระที่ไปส่งแม่หญิงแพรไหมที่เรือนก่อนจะเหม่อมองออกไปที่หน้าต่างและครุ่นคิดถึงหมื่นอินทระผู้สง่างาม เกินกว่าที่เขาจะเอื้อมถึงความรู้สึกผิดหวังและความรู้สึกไม่คู่ควร ยิ่งคุณหญิงเพียรพูดในวันนี้คล้ายกลับว่าท่านรู้ถึงความสัมพันธ์ของเขากับหมื่นอินทระแล้วและหากว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ เขาเองก็กลัวว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นอย่างแน่นอน“พวกเราจะทำยังไงกันดีครับพี่อิน?”…แอ๊ด!!...เสียงประตูห้องเปิดออก…“พ่อปุณพี่กลับมาแล้วรอนานรึไม่?”เสียงของหมื่นอินทระเอ่ยถามดังขึ้นก่อนจะเดินจะหาปุณภัทรที่กำลังนั่งคิดมากอยู่ที่ปลายเตียงนอนหมื่นอินทระจึงนั่งลงข้าง ๆ “เป็นกระไรรึพ่อปุณเหตุใดทำหน้าตาครุ่นคิดเช่นนั้น”หมื่นอินทระเอ่ยถามออกมาปุณภัทรมองหน้าของหมื่นอินทระที่นั่งอยู่ข้างเขารอยยิ้มอ่อนโยนและสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักมันทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงแต่ในใจลึก ๆ แล้วกลับรู้สึกไม่มั่นคงเขาคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับความรักและความเอาใจใส่ที่หมื่นอินทระนั้นมอบให้กับเขา“พี่อินครับที่พวกเราทำแบบนี้มันถูกต้องแล้วใช่ไหมครับ