บททั้งหมดของ พรหมลิขิตรักข้ามห้วงกาลเวลา: บทที่ 21 - บทที่ 26

ณ เรือนดอกแก้วปี พ.ศ.๒๓๕๔…เช้าวันรุ่งขึ้นหมื่นอินทระและปุณภัทรเดินออกมาจากหอนอนเดินตรงไปยังโถงของกลางเรือนเพื่อจะไปนั่งทานอาหารร่วม กันกับเจ้าพระยาโกมลและคุณเพียรในระหว่างที่กำลังนั่งทานอาหารคุณหญิงเพียรก็จับจ้องมองพวกเขาทั้งสองอย่างไม่ลดละสายตาจนแน่ใจแล้วจึงเอ่ยพูดเรื่องการแต่งงานกับแม่หญิงแพรไหมขึ้นมา“คุณพี่เจ้าค่ะอิฉันว่าพวกเราควรไปคุยเรื่องงานแต่งของพ่ออินและแม่แพรไหมกับคุณพระกรมท่าซ้ายเสียทีดีรึไม่เจ้าคะ”มือของปุณภัทรที่กำลังตักข้าวเข้าปากต้องหยุดชะงัก ช้อนโลหะหลุดจากนิ้วกระทบกับถ้วยเสียงดังเหมือนเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม“เป็นกระไรรึพ่อปุณตกใจกระไรเล่า?”ปุณภัทรมองหน้าคุณหญิงเพียรด้วยใบหน้าที่ตกใจเพราะไม่คิดว่าคุณหญิงเพียรจะเอ่ยเรื่องการแต่งงานของหมื่นอินทระกับ แม่หญิงแพรไหมขึ้นมากลางวงข้าว“มะ!!..ไม่มีอะไรขอรับ” ปุณภัทรตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพยายามกลั้นความรู้สึกผิดหวังและเจ็บปวดเอาไว้มือยังคงเกร็งอยู่“กระนั้นดอกรึฉันก็นึกว่าพ่อปุณหวงที่พ่ออินจะแต่งงานกับแม่แพรไหมเสียอีก” คุณหญิงเพียรมองหน้าของปุณภัทรก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดูจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่เพร

ณ หอนอนเรือนดอกแก้ว…แสงจันทร์แผ่วเบาสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างทอแสงระยิบระยับบนพื้นไม้ขัดเงาในค่ำคืนที่เงียบสงบราวกับโลกหยุดหมุนปุณภัทรหนุ่มนอนอยู่ในอ้อมแขนของหมื่นอินทระที่กำลังหลับสนิทดวงตาของปุณภัทรจ้องมองใบหน้าหลับใหลของคนรักด้วยความเจ็บปวดรอยยิ้มบาง ๆ แต้มอยู่บนริมฝีปากแต่ดวงตาบอกเล่าเรื่องราวความทุกข์ที่แสนสาหัสเขาตัดสินใจแล้วการจากไปคือทางออกเดียวที่เขาจะทำได้แม้ว่าหัวใจจะปวดร้าวสักเพียงไหนเพื่อความสุขของหมื่นอินทระเขายอมเสียสละได้ทุกสิ่ง“ขอโทษนะครับที่ผมต้องทำแบบนี้” เขาพึมพำเบา ๆ ด้วยเสียงสั่นเครือน้ำตาไหลอาบแก้มเขาพยายามกลั้นไม่ให้เสียงสะอื้นนั้นดังออกมา ปุณภัทรลูบไล้เส้นผมนุ่มของหมื่นอินทระอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่น ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ทุกอย่างทำให้เขาเจ็บปวดแต่เขากลั้นน้ำตาไว้เขาไม่อยากรบกวนการนอนหลับของคนรักเขาอยากให้หมื่นอินทระจดจำภาพความรักของพวกเขาก่อนที่จะจากไปในคืนนั้นปุณภัทรนอนไม่หลับจนตะวันขึ้นรุ่งเช้าเขาลุกตื่นและเดินออกจากหอนอนไปยังโถงกลางของเรือนดอกแก้วซึ่งเห็นว่าเจ้าพระยาโกมลกับคุณเพียรนั้นนั่งปรึกษาหารือเรื่องของพวกเขาทั้งสองคนอยู่ปุณภัทรทรุดตัวลงคลาน

หนึ่งเดือนต่อมา....หลังจากที่ปุณภัทรกลับมาเรียนได้หนึ่งเดือนสภาพจิตใจของเขาก็เริ่มดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเขาเริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตในมหาลัยได้เป็นปกติรอยยิ้มบาง ๆ กลับมาปรากฏบนใบหน้าบ่อยครั้งขึ้นแม้ว่าบางครั้งภาพทรงจำความรักระหว่างเขากับหมื่นอินทระจะกลับมาบ้างแต่เขาก็เรียนรู้ที่จะจัดการกับมันได้ดีขึ้นไม่ปล่อยให้ความเศร้าครอบงำจิตใจเหมือนแต่ก่อนยังดีที่มีเพื่อนสนิททั้งสองคนอยู่ด้วยเขาจึงไม่เคว้งคว้างมาก“วันนี้พวกเราจะไปไหนกันดี?” ไบเบิ้ลถามออกมา“ไปร้านข้าวประจำพวกเราไหมล่ะ” แบงค์พูดเสริมขึ้นมา“อืม..แล้วแต่พวกแกทั้งสองคนเลยฉันยังไงก็ได้”“โอเครงั้นร้านเดิม” ไบเบิ้ลสรุปก่อนจะโทรไปจองโต๊ะเอาไว้จบคลาสเรียนปุณภัทร ไบเบิ้ล แบงค์ ก็พากันขับรถยนต์มาที่ร้านอาหารซึ่งเป็นร้านประจำของพวกเขาทั้งสามคนเมื่อมาถึงร้านอาหารปุณภัทรเปิดประตูลงจากรถเตรียมตัวจะก้าวเข้าไปในร้านอาหารพร้อมกับเพื่อน ๆ ในจังหวะนั้นเองประตูร้านเปิดออก ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่สวมหน้ากากอนามัยสีดำเดินสวนมาเพียงแค่เสี้ยววินาทีที่พวกเขาเฉียดกัน“นี่มัน” ปุณภัทรก็ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ซึ่งคล้ายกับกลิ่นดอกแก้วมันหอมเย็นชื่นใจและ