LOGINShare
บทที่ 4 ปัจจุบัน
publish date:
2026-07-09 01:48:06
Latest chapter
พรหมลิขิตรักข้ามห้วงกาลเวลา ตอนพิเศษ
ณ บ้านของปุณภัทร…หลังคาสีขาวสะอาดตาตั้งเด่นเป็นสง่าท่ามกลางสวนเขียวชอุ่มแสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายสาดส่องผ่านใบไม้ลงมาแตะต้องพื้นไม้ไผ่สีน้ำตาลอ่อนที่ปูอยู่รอบ ๆ บ้านกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยมาตามสายลมบรรยากาศอบอุ่นและสงบราวกับภาพวาดปุณภัทรพาหมื่นอินทระมาที่บ้านของเขาเพื่อพบเจอกับแขไขแม่ของตัวเองพวกเขาทั้งสองคนเดินเล่นอยู่ที่สวนหน้าบ้านหมื่นอินทระในชุดปัจจุบันซึ่งดูดีขับกับใบหน้าที่คมคายดึงดูดสายตาใน ขณะที่ทั้งคู่ยืนจ้องมองกันและกันด้วยความรักและความเข้าใจแขไขก็ถือถาดขนมมาวางที่โต๊ะนั่งเล่นในสวน“แม่ครับ…นี่คือหมื่นอินทระคนรักของผม” ปุณภัทรแนะ นำน้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นแขไขผู้เป็นแม่นั่งลงที่เก้าอี้สีขาวในสวนด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มนัยน์ตาฉายแววความอบอุ่นและยินดี“ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ” แขไขกล่าว “แม่ได้ยินเรื่องราวของคุณฉันดีใจที่ลูกชายของฉันเจอคนที่ดีต้องขอบใจอินมากนะที่ดูแลลูกชายของแม่” แขไขพูดขึ้นด้วย น้ำเสียงอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความรัก “มิเป็นไรขอรับที่จริงกระผมต้องขอบพระคุณแม่ท่านที่เลี้ยงดูพ่อปุณมาอย่างดี” หมื่นอินทระบอกคำพูดของเขาแสดงถึงความเคารพและ
พรหมลิขิตรักข้ามห้วงกาลเวลา บทที่ 20 หากันจนเจอ (ตอนจบ)
หนึ่งเดือนต่อมา....หลังจากที่ปุณภัทรกลับมาเรียนได้หนึ่งเดือนสภาพจิตใจของเขาก็เริ่มดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเขาเริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตในมหาลัยได้เป็นปกติรอยยิ้มบาง ๆ กลับมาปรากฏบนใบหน้าบ่อยครั้งขึ้นแม้ว่าบางครั้งภาพทรงจำความรักระหว่างเขากับหมื่นอินทระจะกลับมาบ้างแต่เขาก็เรียนรู้ที่จะจัดการกับมันได้ดีขึ้นไม่ปล่อยให้ความเศร้าครอบงำจิตใจเหมือนแต่ก่อนยังดีที่มีเพื่อนสนิททั้งสองคนอยู่ด้วยเขาจึงไม่เคว้งคว้างมาก“วันนี้พวกเราจะไปไหนกันดี?” ไบเบิ้ลถามออกมา“ไปร้านข้าวประจำพวกเราไหมล่ะ” แบงค์พูดเสริมขึ้นมา“อืม..แล้วแต่พวกแกทั้งสองคนเลยฉันยังไงก็ได้”“โอเครงั้นร้านเดิม” ไบเบิ้ลสรุปก่อนจะโทรไปจองโต๊ะเอาไว้จบคลาสเรียนปุณภัทร ไบเบิ้ล แบงค์ ก็พากันขับรถยนต์มาที่ร้านอาหารซึ่งเป็นร้านประจำของพวกเขาทั้งสามคนเมื่อมาถึงร้านอาหารปุณภัทรเปิดประตูลงจากรถเตรียมตัวจะก้าวเข้าไปในร้านอาหารพร้อมกับเพื่อน ๆ ในจังหวะนั้นเองประตูร้านเปิดออก ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่สวมหน้ากากอนามัยสีดำเดินสวนมาเพียงแค่เสี้ยววินาทีที่พวกเขาเฉียดกัน“นี่มัน” ปุณภัทรก็ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ซึ่งคล้ายกับกลิ่นดอกแก้วมันหอมเย็นชื่นใจและ
พรหมลิขิตรักข้ามห้วงกาลเวลา บทที่ 19 กลับโลกปัจจุบัน
ณ หอนอน….ปุณภัทรที่นั่งอยู่ข้างหน้าต่างมองดูตะวันที่ค่อย ๆ ลับฟ้าลงมันช่างดูสวยงามปุณภัทรรู้ดีว่าเวลาของเขาในยุคนี้กำลังจะหมดลงคืนนี้เขาจะต้องกลับไปยังยุคสมัยที่ตัวเองนั้นจากมายุคที่ไม่มีหมื่นอินทระนั้นเขาจะมีความสุขได้จริง ๆ ใช่ไหมปุณภัทรพยายามจดจำภาพความทรงจำต่าง ๆ ระหว่างเขากับหมื่นอินทระให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้“พ่อปุณ!..พ่อปุณ!” เสียงเรียกหวานใสของหมื่นอินทระดังขึ้นแทรกความเงียบสงัดภายในห้องปุณภัทรที่กำลังจดจ้องดวงตะวันถึงกับสะดุ้งตัวเล็กน้อยความคิดฟุ้งซ่านที่วนเวียนอยู่ในหัวสมองพลันหยุดชะงักปุณภัทรหันกลับไปมองใบหน้าคมคานของหมื่นอินทระก่อนจะยิ้มให้ก่อนจะเอ่ยถามออกมา“มีอะไรรึครับทำไมพี่อินถึงเรียกผมเสียงดัง”“พ่อปุณเหม่อลอยคิดกระไรอยู่รึ?” หมื่นอินทระถามออก มาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะเดินมาจับมือของปุณภัทรสัมผัสอุ่นนั้นทำให้ปุณภัทรรู้สึกอบอุ่นหัวใจเหลือเกินปุณภัทรเงยหน้ามองหมื่นอินทระดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยภาพตรงหน้าทำให้ความรู้สึกต่าง ๆ ที่เขาเก็บซ่อนไว้ภายในใจผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว“นี่เราจะทิ้งพี่อินไปแบบนี้จริง ๆ ใช่ไหม” ” ปุณภัทรคิดในใจน้ำตาคลอ
พรหมลิขิตรักข้ามห้วงกาลเวลา บทที่ 18 ยอมจากลา
ณ หอนอนเรือนดอกแก้ว…แสงจันทร์แผ่วเบาสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างทอแสงระยิบระยับบนพื้นไม้ขัดเงาในค่ำคืนที่เงียบสงบราวกับโลกหยุดหมุนปุณภัทรหนุ่มนอนอยู่ในอ้อมแขนของหมื่นอินทระที่กำลังหลับสนิทดวงตาของปุณภัทรจ้องมองใบหน้าหลับใหลของคนรักด้วยความเจ็บปวดรอยยิ้มบาง ๆ แต้มอยู่บนริมฝีปากแต่ดวงตาบอกเล่าเรื่องราวความทุกข์ที่แสนสาหัสเขาตัดสินใจแล้วการจากไปคือทางออกเดียวที่เขาจะทำได้แม้ว่าหัวใจจะปวดร้าวสักเพียงไหนเพื่อความสุขของหมื่นอินทระเขายอมเสียสละได้ทุกสิ่ง“ขอโทษนะครับที่ผมต้องทำแบบนี้” เขาพึมพำเบา ๆ ด้วยเสียงสั่นเครือน้ำตาไหลอาบแก้มเขาพยายามกลั้นไม่ให้เสียงสะอื้นนั้นดังออกมา ปุณภัทรลูบไล้เส้นผมนุ่มของหมื่นอินทระอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่น ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ทุกอย่างทำให้เขาเจ็บปวดแต่เขากลั้นน้ำตาไว้เขาไม่อยากรบกวนการนอนหลับของคนรักเขาอยากให้หมื่นอินทระจดจำภาพความรักของพวกเขาก่อนที่จะจากไปในคืนนั้นปุณภัทรนอนไม่หลับจนตะวันขึ้นรุ่งเช้าเขาลุกตื่นและเดินออกจากหอนอนไปยังโถงกลางของเรือนดอกแก้วซึ่งเห็นว่าเจ้าพระยาโกมลกับคุณเพียรนั้นนั่งปรึกษาหารือเรื่องของพวกเขาทั้งสองคนอยู่ปุณภัทรทรุดตัวลงคลาน
พรหมลิขิตรักข้ามห้วงกาลเวลา บทที่ 17 แค่คนเดียว
ณ โถงรับแขกเรือนคุณเจ้าพระกรมท่าซ้ายในขณะที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายกำลังปรึกษาหารือกันเรื่องฤกษ์ยามหมื่นอินทระและแม่หญิงแพรไหมก็เดินเข้ามาหาเพื่อยุติเรื่องการแต่งงาน“พ่อท่านแม่ท่านขอรับ!!”“มีกระไรรึพ่ออิน”เจ้าพระยาโกมลเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยที่บุตรชายของเขาพูดแทรกขึ้นมา“คือว่า..คือกระผมกับแม่แพรไหมจะไม่แต่งงานกันขอรับ”“ว่ากระไรนะ!!!” เจ้าพระยาโกมลเอ่ยดังขึ้น“เหตุใดพ่ออินถึงจะไม่แต่งงานกับแม่แพรไหมรึบุตรีของฉันไม่ดีพอรึ?” เจ้าพระยากรมท่าซ้ายเอ่ยขึ้น“มิใช่ขอรับแม่แพรไหมแสนดีเพียงแต่เราสองคนมีความ เห็นตรงกันว่ามิควรแต่งงานกัน” หมื่นอินทระบอกออกมาด้วยน้ำ เสียงที่หนักแน่น“จริงรึแม่แพรไหม?” เจ้าพระยากรมท่าซ้ายหันไปถามบุตรีของตนเอง“จริงเจ้าค่ะพ่อท่านลูกมิได้รักคุณพี่อินฉันท์ชู้สาวหากแต่รักและเคารพดุจดั่งพี่ชาย” แม่หญิงแพรไหมบอกออกมา“อีกทั้งลูกมีคนในใจอยู่แล้วเจ้าค่ะส่วนคุณพี่อินก็มีคนในใจเช่นกันอย่างไรพ่อท่าน ลุงท่าน ป้าท่าน โปรดยกเลิกงานแต่งของพวกเราด้วยเถิดนะเจ้าคะ”“ใช่ขอรับ..แม่ท่านเองก็รู้ว่าลูกมีใจให้กับผู้ใด”หมื่นอินทระเอ่ยออกมาและมองมาที่ใบหน้าของคุณหญิงเพียรด้วย
พรหมลิขิตรักข้ามห้วงกาลเวลา บทที่ 16 ต้องเลือก
ณ เรือนดอกแก้วปี พ.ศ.๒๓๕๔…เช้าวันรุ่งขึ้นหมื่นอินทระและปุณภัทรเดินออกมาจากหอนอนเดินตรงไปยังโถงของกลางเรือนเพื่อจะไปนั่งทานอาหารร่วม กันกับเจ้าพระยาโกมลและคุณเพียรในระหว่างที่กำลังนั่งทานอาหารคุณหญิงเพียรก็จับจ้องมองพวกเขาทั้งสองอย่างไม่ลดละสายตาจนแน่ใจแล้วจึงเอ่ยพูดเรื่องการแต่งงานกับแม่หญิงแพรไหมขึ้นมา“คุณพี่เจ้าค่ะอิฉันว่าพวกเราควรไปคุยเรื่องงานแต่งของพ่ออินและแม่แพรไหมกับคุณพระกรมท่าซ้ายเสียทีดีรึไม่เจ้าคะ”มือของปุณภัทรที่กำลังตักข้าวเข้าปากต้องหยุดชะงัก ช้อนโลหะหลุดจากนิ้วกระทบกับถ้วยเสียงดังเหมือนเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม“เป็นกระไรรึพ่อปุณตกใจกระไรเล่า?”ปุณภัทรมองหน้าคุณหญิงเพียรด้วยใบหน้าที่ตกใจเพราะไม่คิดว่าคุณหญิงเพียรจะเอ่ยเรื่องการแต่งงานของหมื่นอินทระกับ แม่หญิงแพรไหมขึ้นมากลางวงข้าว“มะ!!..ไม่มีอะไรขอรับ” ปุณภัทรตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพยายามกลั้นความรู้สึกผิดหวังและเจ็บปวดเอาไว้มือยังคงเกร็งอยู่“กระนั้นดอกรึฉันก็นึกว่าพ่อปุณหวงที่พ่ออินจะแต่งงานกับแม่แพรไหมเสียอีก” คุณหญิงเพียรมองหน้าของปุณภัทรก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดูจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่เพร
You May Also Like
มาเฟียคลั่ง(แค้น)รัก
ริตต้า6197.1K viewsแอบซ่อนอารมณ์เจ็บ
ต๋อง น่ะ2.1K viewsคลั่งรักนายนักฆ่า(Mpreg)
Melmee5.1K viewsทาสรักฉัตรทิชา (NC18+)
Coffee Lemonade / Gemini Leo1.9K viewsมิอาจหลง(ลืม)รัก
ซูเหวิน 淑闻285 viewsโคตรหวงเมียเด็ก
A'vigetor901 viewsThreesome Summer ร้อนรัก พักร้อน
A'vigetor2.2K viewsร้าย ล้าง รัก
นรกสร้าง225 views
