บทที่ 3 พบเจอครั้งแรก

ณ เรือนไทยหลังใหญ่

ปุณภัทรไม่คุ้นชินกับภาพตรงหน้าที่กำลังได้พบเจอนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่แล้วทำไมเรือนไทยในตอนนี้ถึงได้กลายเป็นเรือนไทยที่เขานั้นฝันถึงมาตลอดได้ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานที่นี่ยังเป็นบ้านคุณย่าเพื่อนสนิทของเขาอยู่เลยแต่เพราะอะไรกันวันนี้ถึงได้มีผู้คนมากมายและยังแต่งกายด้วยชุดโบราณอยู่รายล้อมจนเต็มไปหมดภายในเรือนไทยแห่งนี้หรือว่าเขากำลังฝันอยู่รึไง

ปุณภัทรใช้มือหยิกมาที่แก้มของตัวเองอย่างสุดแรงจนรู้สึกเจ็บชาที่ใบหน้าไปหมด

“โอ๊ย!!..ไม่ใช่ความฝันนี่หว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?”

ในขณะที่ปุณภัทรกำลังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นั้นสายตาของเขาก็หันไปเห็นหมื่นอินทระที่กำลังเดินกลับมาจากหอ กลางของเรือนเพื่อที่จะผลัดเปลี่ยนผ้าเพื่อจะไปตรวจสอบสินค้าที่จะขึ้นเทียบท่ากลางตลาดท้ายวังในวันนี้กับเจ้า พระยาโกมลซึ่งเป็นบิดาของหมื่นอินทระนั่นเอง

เมื่อปุณภัทรได้ยินเสียงฝีเท้าของหมื่นอินทระที่กำลังเดินมาทางนี้เขาจึงรีบเดินกลับเข้าไปในห้องเพื่อหาที่ซ่อนและที่ ๆ เขาจะซ่อนได้ก็มีแค่เพียงซอกข้างเตียงนอนเท่านั้นเอง

.....!!แอด!!.....เสียงประตูเปิดออกอย่างช้า ๆ.....

หมื่นอินทระเปิดประตูและเดินเข้าไปภายในห้องหอนอนตัวเองก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้เพื่อผลัดเปลี่ยนหมื่นอินทระถอดเสื้อตัวเดิมออกทำให้เผยเห็นรูปร่างที่กำยำสมกับเป็นชายไทยในสมัยก่อนเมื่อปุณภัทรได้เห็นแบบนั้นเขาก็ตกตะลึงผู้ชายคนนี้ทำไมถึงได้ดูดีไปหมดทั้งหน้าตาและรูปร่างปุณภัทรจ้องมองจนเผลอทำแจกันที่วางอยู่ตรงนั้นหล่นลงมากระแทกที่พื้นจึงทำให้ปุณภัทรตกใจร้องอุทานออกมา

“!!เพล้ง!!” เสียงแจกันตรงโต๊ะหัวเตียงหล่นลงมาที่พื้นในหอนอน

“เฮ้ย!!”

“ผู้ใดกัน?”

“อุ๊บส์!!”

“>_<”

เมื่อได้ยินเสียงแจกันตกแตกหมื่นอินทระจึงเอ่ยถามออก มาแต่ทว่ากลับไร้เสียงตอบรับเพราะปุณภัทรนั้นตกใจรีบยกมือขึ้นมาปิดที่ปากของตัวเองทันทีหมื่นอินทระพยายามกวาดสายตามองดูไปรอบ ๆ ภายในหอนอนของเขาก่อนจะเดินไปหยิบดาบประจำกายของเขาที่วางอยู่เพื่อมาใช้ป้องกันตัวก่อนที่จะเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งนึง

“ข้าถามว่านั่นคือผู้ใดกันหากมิยอมเอ่ยวาจาออกมาข้าจักฟันให้ร่างขาดเป็นสองท่อนทีเดียวเชียว”

เมื่อปุณภัทรได้ยินที่หมื่นอินทระพูดจาข่มขู่ออกมาแบบนั้นเขาก็ตกใจกลัวก่อนจะค่อย ๆ ลุกก้าวเดินออกมาหาหมื่นอินทระที่ยืนจังก้าโดยในมือของเขานั้นถือดาบอยู่

“ผะ!!..ผมยอมแล้วครับอย่าทำอะไรผมเลยนะครับ”

“>_<”

เสียงทุ้มหวานบอกออกมาเมื่อหมื่นอินทระได้ยินและได้เห็นใบหน้าของปุณภัทรในครั้งแรกเหมือนกับว่าเวลานั้นหยุดเดินเด็กหนุ่มที่มีใบหน้าสวยมีดวงตากลมโตราวกับแม่หญิงแต่ทว่าภายในดวงตากลมโตนั้นกลับแสดงถึงความหวาดกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัดและเมื่อหมื่นอินทระได้จ้องมองดูอย่างพินิจกลับทำให้หมื่นอินทระนั้นรู้สึกคุ้นเคยกับเด็กหนุ่มคนนี้มากเหลือเกินทั้ง ๆ ที่พึ่งจะได้พบเจอกันเป็นครั้งแรกและเด็กหนุ่มคนนี้ยังสวมใส่เสื้อผ้าที่ดูแปลกประหลาดซึ่งไม่เหมือนกับการแต่งกายในยุคสมัยนี้หลังจากจ้องมองอยู่นานหมื่นอินทระก็เอ่ยถามปุณภัทรออกมา

“เอ็งคือผู้ใด? เหตุใดมาอยู่ในหอนอนของข้าได้”

เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นบุรุษรูปงามในชุดราชปะแตนดวงตาคมกริบและริมฝีปากแดงก่ำเขาคนนี้คือหมื่นอินทระบุรุษในภาพวาดในหนังสือประวัติศาสตร์ของเขาเอง

“เอ่อ..คือว่า..คือผม..”

ปุณภัทรพูดไม่ออกเพราะความกลัวและไม่กล้าที่จะสบตาเมื่อหมื่นอินทระเห็นว่าเด็กหนุ่มคนนี้กำลังตัวสั่นเทาเขาจึงเดินเข้ามาใกล้และเอ่ยถามย้ำขึ้นอีกครั้ง

“ว่าอย่างไรเล่าเอ็งเป็นใครกัน?”

เมื่อปุณภัทรเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าขยับเข้ามาใกล้และยังถามเขาอย่างด้วยนำเสียงที่จริงจังเป็นครั้งที่สองปุณภัทรจึงตัด สินใจบอกออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเพราะกลัวว่าจะโดนทำร้ายหากเขาโกรธหรือไม่พอใจขึ้นมา

“เอ่อ..ผมชื่อปุณครับ..ผมมาดีนะครับ”

“หากว่าเอ็งมาดีเหตุใดถึงมาอยู่ในหอนอนของข้าได้เล่า?”

“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับและก็ไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนนี้ผมนอนอยู่ที่บ้านคุณย่าเพื่อนสนิทของ..”

ปุณภัทรเอ่ยออกมาไม่ทันจบคำจู่ ๆ เขาก็นึกถึงคำพูดของคุณย่าที่บอกกับเขาก่อนหน้านี้ก่อนที่จะเผลอนอนหลับไป

“หากว่าต้องไปพบเจออะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นสิ่งแรกที่หลานควรจะทำคือต้องมีสติให้มากนะรู้ไหมและหากหลีกเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ ก็จงทำให้ทุกช่วงเวลาที่พบเจอให้มีความสุขเท่านั้นก็เพียงพอ”

และนั่นคือคำพูดที่คุณย่ามณีซึ่งเป็นย่าของไบเบิ้ลเพื่อนสนิทของเขานั้นบอกออกมาแสดงว่าคุณย่ามณีนั้นต้องรู้ว่าตัวเขาอาจจะต้องมาพบเจอกับเรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นแบบนี้แน่ ๆ ปุณภัทรจึงบ่นออกมาเบา ๆ กับตัวเอง

“นี่มันคือเรื่องจริงหรอวะเนี่ย?”

หมื่นอินทระจ้องมองเด็กหนุ่มคนนี้ที่มีสีหน้ากังวลและกำลังยืนบ่นพึมพำฟังไม่เป็นภาษา

“ตกลงเอ็งเป็นใครกันแน่บอกข้าได้รึยัง”

ปุณภัทรมองดูหมื่นอินทระที่ดูท่าจะเอาจริงหากว่าเขาไม่บอกความจริงตัวเขาอาจจะต้องตายอยู่ที่นี่แน่ ๆ ปุณภัทรจึงบอกออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“คือผมชื่อว่าปุณเป็นนักศึกษาปี ๔ เรียนเอกคณะโบราณ คดีผมมาจากปี พ.ศ.๒๕๖๗ แต่ว่าผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงตัวผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหมื่นอินทระก็จ้องมองมาที่ใบหน้าของเด็กหนุ่มหน้าตาดีคนนี้อีกครั้งก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ลดดาบในมือลงและเก็บเข้าฟักดั่งเดิมหมื่นอินทระเอ่ยถามปุณภัทรออกมา

“เหตุใดเอ็งถึงเอ่ยวาจาแปลก ๆ เอ็งมิใช่คนที่นี่กระนั้นรึ”

“ผมก็บอกคุณไปแล้วไงครับว่าผมมาจากปี พ.ศ. ๒๕๖๗ ว่าแต่ที่นี่ พ.ศ. อะไรหรือครับ..ผมหมายถึงปีน่ะถ้างั้นเอาอย่างนี้นะครับพระมหากษัตริย์คือใครหรือครับตอนนี้”

“นี่เอ็งไม่รู้กระนั้นรึ”

“นี่มันคือยุคสมัยรัชกาลที่ ๒ จริง ๆ อย่างนั้นเหรอเนี่ย?”

ปุณภัทรเอ่ยออกมาเบา ๆ ถ้าอย่างนั้นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาในตอนนี้ก็คือ ”หมื่นอินทระ” บุตรชายของเจ้าพระยาโกมลเจ้ากรมท่ากลางจริง ๆ น่ะสิปุณภัทรแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองสักเท่าไหร่ว่าเขานั้นจะได้ข้ามมิติห้วงกาลเวลามายังที่นี่

“ว่าแต่เรือนของเอ็งอยู่แห่งใดกัน”

“เรือนของผม..คุณหมายถึงบ้านน่ะเหรอครับถ้าเป็นในยุคนี้ผมคงไม่มีบ้านหรอกครับ”

ปุณภัทรพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือคล้ายกับว่าจะร้องไห้ออกมาเมื่อหมื่นอินทระมองใบหน้าของปุณภัทรที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าก็เห็นว่าคน ๆ นี้กำลังทำหน้าตาเศร้าคล้ายกับจะร้องไห้ออกมาจึงทำให้เขานั้นรู้สึกสงสารจึงเดินขยับเข้ามาหาใกล้อีกนิดจากนั้นหมื่นอินทระก็ยกมือขึ้นปาดน้ำตาใสที่คลออยู่ปลายหางดวงตากลมโตของปุณภัทร

ในจังหวะนั้นเองปุณภัทรที่กำลังเศร้าแทบหยุดหายใจเมื่อดวงตาของเขาได้สบกับดวงตาคมคายที่ดำสนิทของหมื่นอินทระ ความรู้สึกแปลก ๆ ก็ผุดขึ้นมาในใจปุณภัทรรู้สึกเหมือนดั่งถูกมนต์สะกดเอาไว้ความสง่างามและความมีเสน่ห์ของหมื่นอินทระทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกจนทำให้ปุณภัทรนั้นต้องขยับออกห่างและรีบเบือนสายตาหันหนีมองไปทางอื่นแทนไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่าตอนนี้เขานั้นกำลังสับสนรึเปล่าแต่เมื่อจ้องมองใบหน้าของหมื่นอินทระอย่างพิจารณาแล้วถือว่าเขาเป็นคนที่ดูดีจนทำให้ปุณภัทรนั้นรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาทันที

“บ้าไปแล้วแน่ ๆ ทำไมเราต้องรู้สึกใจเต้นแรงด้วยวะเนี่ย”

ปุณภัทรบ่นออกมาพร้อมกับยกมือมาจับที่หน้าอกที่กำลังรู้สึกหวั่นไหวและตอนนี้ใบหน้าของเขาก็ยังรู้สึกร้อนผ่าวอีกด้วยไม่ใช่แค่เขาคนเดียวเท่านั้นหรอกที่รู้สึกใจเต้นแรงแต่หมื่นอินทระเองก็รู้สึกใจเต้นแรงเช่นกันทั้ง ๆ ที่พึ่งจะเคยได้พบเจอเด็กหนุ่มคนนี้เพียงครั้งแรกแต่ทว่าหมื่นอินทระนั้นกลับรู้สึกเหมือนรู้จักคนตรงหน้ามานานแสนนาน

“เอ่อ..เอ็งเป็นกระไรรึไม่”

หมื่นอินทระเอ่ยถามออกมาพร้อมกับยื่นใบหน้าขยับเข้ามาจ้องมองใบหน้าของปุณภัทรที่กำลังเขินอาย

“ปะ...เปล่า!!..ผมแค่รู้สึกร้อน ๆ น่ะครับ”

“ตกลงเอ็งไม่มีเรือนอยู่ใช่รึไม่”

“อืม..เอ้ย!!..ใช่ครับผมไม่มีเรือนอยู่หรอก”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นเอ็งก็จักอยู่ที่นี่เถิดหนาเดี๋ยวข้าจักให้ไอ้กล้าไปเตรียมหอนอนข้าง ๆ นี้ไว้ให้”

“คุณพูเจริงรึครับ..ขอบคุณนะครับ”

ปุณภัทรจ้องมองมาที่ใบหน้าของหมื่นอินทระด้วยแววตาที่ดีใจก่อนที่ปุณภัทรจะยื่นมือของเขามาจับมือของหมื่นอินทระและส่งรอยยิ้มออกมาให้กับเขาเมื่อหมื่นอินทระได้เห็นรอยยิ้มของปุณภัทรก็ทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ เกิดขึ้นอยู่ภายในใจ

“อะ..เอ็ง..จะทำกระไรชายชาตรีที่ไหนเขาจับมือกันเล่าหนา”

“เอ่อ..ผมขอโทษครับพอดีผมดีใจจนลืมตัวไปหน่อย”

ปุณภัทรแอบสังเกตุเห็นว่าใบหน้าของหมื่นอินทระนั้นมีสีแดงระเรื่ออาจจะเป็นเพราะว่ารู้สึกเขินเหมือนกันกับเขาแน่ ๆ เลยตอนนี้ใบหูของหมื่นอินทระก็เริ่มแดงไปด้วยปุณภัทรอมยิ้มและพูดออกมาเบา ๆ กับตัวเอง

“ทำไมเขินน่ารักจัง..เฮ้ยไม่ใช่สิ!!..”

ปุณภัทรตั้งสติและมองมาที่ใบหน้าของหมื่นอินทระอีกครั้งแต่ว่าก็น่ารักจริง ๆ นั่นแหละเขาคิดในใจ

“อย่างไรตอนนี้เอ็งก็อยู่ในหอนอนของข้าไปก่อนประเดี๋ยวข้าจักไปบอกให้ไอ้กล้าจัดหอนอนให้กับเอ็งเข้าใจรึไม่”

“คะ..ครับว่าแต่คุณ..?”

ปุณภัทรทำท่าจะเอ่ยชื่อแต่เขาแกล้งว่าทำเป็นจำชื่อของหมื่นอินทระไม่ได้เมื่อคนตรงหน้าจ้องมองมาใบหน้าของเขาก่อนจะเอ่ยชื่อออกมาอีกครั้ง

“อินข้าชื่อว่าอินรึเอ็งจักเรียกข้าคุณพี่อินก็ได้เพราะแลดูข้าน่าจักแก่กว่าเอ็งเสียกระมั้งพ่อปุณ”

“คุณพี่อิน..เอ๊ะ!..เมื่อกี้เรียกผมว่าอะไรนะครับ”

“ก็เรียกว่าพ่อปุณไงเอ็งทำท่างงกระไรรึ”

“เอ่อ..คือว่ามันไม่คุ้นน่ะครับคุณเรียกผมว่าปุณก็ได้นะครับไม่ต้องมีคำว่าพ่อปุณหรอก”

“ข้าเรียกเอ็งว่าพ่อปุณน่ะดีแล้วส่วนพ่อปุณเองก็เรียกข้าว่าคุณพี่อินเถิดหนา”

ปุณภัทรมองใบหน้าของหมื่นอินทระก่อนจะยิ้มออกมาให้กับชายหนุ่มโบราณคนนี้หากว่าเขาไปเกิดอยู่ในยุคที่ปุณภัทรนั้นจากมาคงจะจีบสาว ๆ เก่งไม่แพ้พวกเพื่อนสนิทของเขาอย่างแน่นอนเพราะนี่ขนาดตัวเขาเองเมื่อได้ฟังแค่คำพูดที่แสนธรรมดายังดูคล้ายกับว่าชายคนนี้เหมือนกำลังจีบเขาอยู่เลย

“ครับ”

“ถ้าอย่างไรเดี๋ยวข้าจักไปท่าเรือตลาดท้ายวังกับพ่อท่านก่อนพ่อปุณอยู่ในหอนอนนี้ก็อย่าเที่ยวไปเดินซุกซนที่ใดเล่าหนา”

“ครับผมเข้าใจแล้ว”

เมื่อพูดกำชับปุณภัทรเสร็จเรียบร้อยหมื่นอินทระก็เดินออก มาจากหอนอนเขาสั่งให้ไอ้กล้าบ่าวคนสนิทไปจัดหอนอนใหม่ซึ่งอยู่ข้าง ๆ หอนอนของเขาจนไอ้กล้านึกแปลกใจแต่ก็ทำตามคำสั่ง

“คุณหมื่นท่านให้กระผมจัดหอนอนข้าง ๆ ให้กับผู้ใดรึขอรับ?”

“ข้าสั่งให้จัดเอ็งก็จัดไปเถิดหนาเอ็งจักมาถามข้าเพื่อกระไร

รึไอ้กล้า”

“ขอรับ..รึว่าคุณหมื่นท่านจักแอบพาเมียขึ้นมาอยู่บนเรือนนี้วะ”

“ไอ้กล้า!!”

หมื่นอินทระเอ่ยออกมาเมื่อได้ยินเสียงบ่นงุบงิบของไอ้กล้าบ่าวคนสนิทของตน

“ขอรับ..จัดขอรับ”

ไอ้กล้าเอ่ยขานรับออกมาก่อนจะเดินไปจัดหอนอนตามคำสั่งของหมื่นอินทระ

เมื่อหมื่นอินทระสั่งบ่าวรับใช้คนสนิทเสร็จเรียบร้อยเขาก็เดินไปยังหอกลางเพื่อไปหาพ่อท่านของเขาที่นั่งรออยู่เพื่อเตรียมตัวลงเรือและเดินทางไปยังตลาดท้ายวังเพื่อไปตรวจนับสินค้าที่กำลังจะขึ้นฝั่งในวันนี้

ปุณภัทรที่นั่งรออยู่ภายในห้องเขานั่งคิดจนปวดหัวก็ยังนึกไม่ออกว่าเพราะอะไรเขาถึงได้มาโผล่อยู่ในยุคนี้ได้มันต้องมีตัวสื่ออะไรสักอย่างชักนำพาเขามาสิว่าแต่มันคืออะไรกันแน่ตัวปุณภัทรเองยังคิดไม่ออกเลย

“ต้องหาให้เจอถ้าหากมันทำให้เรามาที่ยุคนี้ได้มันก็ต้องพาเรากลับไปยังยุคที่เรามาได้เช่นกันสิวะ”

“แต่มันคืออะไรกันแน่?”

ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้ปุณภัทรนั้นคิดไม่ออกเขาเดินมาดูรอบ ๆ ภายในห้องเพื่อหาทางกลับบ้านแต่ก็ไร้วี่แววดูท่าเขาคงอาจจะต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไปสักพักนึงเลย

“แบงค์..ไบเบิ้ล..ฉันคิดถึงพวกแกจังว่ะ”

ปุณภัทรบอกออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือหวังว่าเขาจะได้กลับไปหาพวกเพื่อน ๆ ของเขาบ้างอย่างน้อย ๆ บอกลาสักนิดก็คงยังดี

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~