บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นลูกกระจ๊อกของพระเอกในเกม SAVE FELIX!: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 11ปาร์ตี้ต้องสาป“เจ้าจะเดินทางลงใต้ต่อใช่หรือไม่?” เจ้าชายซีเลียนผู้ประวิงเวลาไม่ยอมกลับเสียที ทั้งที่ปากบอกว่าต้องรีบกลับไปรายงานพูดขึ้น“กระหม่อมละอายใจยิ่งนัก ตอนนี้ยังมิได้สืบหาที่อยู่ของมังกรแดงและเจ้าหญิงเลย แต่หากอิงตามที่ทุกคนเป็นประจักษ์พยานในวันนั้น คงมีแต่จะต้องเดินทางลงใต้ไปก่อนตามเส้นทางที่มังกรบินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เฟลิกซ์ก้มหน้างุดด้วยความละอายใจ แต่เมื่อทำต่อหน้าเจ้าชายรูปงามกลับดูเหมือนสาวน้อยมัธยมนำจดหมายรักมามอบให้กับหนุ่มที่แอบชอบอย่างไรอย่างนั้นเจ้าชายพยักหน้า แล้วยื่นมือไปทางผู้ติดตามคนสนิท “โทมัส”“พ่ะย่ะค่ะ” โทมัสรับคำ เขาหยิบแผนที่ส่งเข้ามือเจ้าชายเจ้าชายซีเลียนกางแผนที่ออก เขาชี้ไปตามลายเส้นรูปภูมิประเทศบนนั้น “ที่อยู่อาศัยของมังกรแดงเป็นได้หลายอย่าง ทั้งถ้ำ ปราสาท หน้าผา ดันเจียน หรือแดนลี้ลับที่ยังไม่เคยมีผู้พิชิต จากรายงานที่ส่งกลับมายังพระราชวัง มีหลักฐานการพบเห็นมังกรแดงสิ้นสุดลงที่เมืองซาราห์ค ที่นั่นมีดันเจียนซึ่งยังไม่เคยมีผู้ใดพิชิตได้มาก่อน ลงใต้จากเมืองซาราห์คไปยังมีหุบเขาเร้นลับในเมืองฟรีตัน และสถานที่อีกมากมายที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นรั

บทที่ 13ดันเจียนชั้นสามไปอย่างไร?เจมส์ผลักประตูไม้เก่าทรุดโทรมเข้าไปยังร้านค้าภารกิจแห่งใหญ่ที่สุดในเมืองซาราห์ค ภายในตั้งโต๊ะเรียงราย ตามโต๊ะมีผู้คนนั่งกินดื่มสนทนาไม่ต่างจากโรงเตี๊ยมทั่วไป ข้างผนังห้องมีป้ายปิดประกาศหลายรูปแบบ ตั้งแต่โฆษณาขายของไปจนถึงภาพวาดเหมือนของอาชญากรที่ทางการตั้งค่าหัว เลยไปยังสุดห้อง บนผนังไม้กว้างใหญ่ถูกแต่งแต้มด้วยแผ่นภารกิจมากมายติดไว้ตั้งแต่ชิดขอบเพดานจรดพื้น พิกซี่ตัวน้อยบินว่อนหยิบแผ่นภารกิจใหม่ไปหาที่ว่างบนผนังเพื่อแปะและหยิบภารกิจมาให้นักผจญภัยที่รับการจ้างวานเจมส์เดินนำคณะผู้กล้าจำเป็นไปนั่งที่โต๊ะว่าง ถึงพวกเขาจะเร่งเดินทาง แต่กองทัพก็ต้องเดินด้วยท้อง จะได้ถือโอกาสถามเกี่ยวกับดันเจียนไปด้วยเสียเลย“มีภารกิจในดันเจียนอยู่ขอรับ ที่ดันเจียนชั้นหนึ่งและชั้นสองนั้นมีไอเทม หีบสมบัติ และกลไกซ่อนไว้มากมาย จนถึงทุกวันนี้ยังมีนักผจญภัยพบเจออยู่ไม่ขาด เพียงแต่เลยจากชั้นสองลงไปเป็นเขตต้องห้ามขอรับ”“เขตต้องห้าม?” เจมส์เลิกคิ้วถามบริกรที่เขารั้งไว้ล้วงข้อมูลขณะมาส่งอาหารบริกรหน้าเปลี่ยนสีทันที เขาเหลือบมองซ้ายทีขวาทีอย่างลุกลี้ลุกลน สุดท้ายจึงป้องปากแล้วโน้

ตรงกลางวงแหวนเวทคือนกสีดำขนาดใหญ่ยักษ์จนเกือบจะทาบทับเต็มวงแหวน มันถูกโซ่ตรวนดำเมี่ยมนับร้อยเส้นพันธนาการร่างไว้ ที่กลางลำตัวของมันยังมีดาบสีนิลเลือนรางไปด้วยไอทมิฬไม่ต่างจากโซ่ตรวนเสียบคาร่างของนกยักษ์ตรึงไว้กับพื้นดวงตาสีดำสนิทลืมขึ้นในความมืด ขนนกยักษ์ที่ปักติดอยู่ในพื้นและผนังหินสั่นเครือ “กลับมาแล้วอย่างนั้นรึ พวกมนุษย์ไม่กลัวความตาย กล้าดีอย่างไรบังอาจขังข้า ท่านเรเวนผู้ยิ่งใหญ่ไว้ในนี้!”สิ้นเสียงคำราม ขนนกยักษ์หลายร้อยอันก็ดึงตัวออกมาจากหินที่มันปักอยู่ แต่ละขนดั่งศรเหล็กกล้าขนาดใหญ่เกินศรใดที่มนุษย์จะง้างบนคันธนูได้ พุ่งเข้าโจมตีเหล่าผู้บุกรุก“เตรียมรับมือขอรับ!” เฟลิกซ์ตะโกนพร้อมกับคว้าดาบลีอาธิลที่ไพล่หลังอยู่มาปัดป้องขนนกทมิฬ ขนนกเหล่านั้นทั้งเร็วทั้งมีพลังทำลายล้างสูงเสียจนแทบทะลวงสนิมเข้าไปเจาะทะลุตัวดาบอยู่รอมร่อ“สหายเจมส์ ฝากด้วย” เอลดรอนโยนเรมไปทางเจมแล้วยอบตัวลงไปส่งกระแสเวทเข้าสู่พื้นหิน ร่ายเวทมนตร์ควบคุมให้มันเลื่อนตัวขึ้นมากำบังเป็นกำแพงรอบคณะผู้กล้าในสถานการณ์เช่นนี้เจมส์ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เขารับตัวเรมที่เอลดรอนโยนมาแล้วรีบลากคนเข้าไปหลบอยู่หลังกำแพงหินท

โครม!หินก้อนใหญ่ถูกปาลงมาตรงหน้าของเอลดรอน ขวางปิดทางที่เขากำลังจะวิ่งไป“ม่ายยยย! อย่าทำข้าเลย ข้าไม่ใช่ผู้ที่อยากได้กุญแจกระดูกดำของพวกเจ้าเสียหน่อย หากจะทำก็ไปทำคนที่อยากได้นู่น!” เอลดรอนปากุญแจด้วยความเร็วแสงคืนให้กับเจมส์“เฮ้ย! ไอ้เอล์ฟบ้า ปามาทำไมห๊ะ!” เจมส์รีบปากุญแจกระดูกดำกลับไปส่งเข้ามือของเอลดรอนด้วยความแม่นระดับนักกีฬาปาลูกดอกเหรียญทองโอลิมปิก“เจ้าสิ ปามาทำไม เจ้าเป็นคนอยากได้มันเห็น ๆ ก็ถือเองสิ!” เอลดรอนรีบส่งของกลับคืนตั้งแต่ยังพูดไม่จบประโยคดีโกเลมทั้งสี่ชักเท้าไปทางซ้ายที ทางขวาที ไม่ได้ก้าวออกไปเสียที พวกมันเหมือนย่ำเท้าอยู่กับที่ด้วยความมึนงง ติดตามสัญญาณแห่งกุญแจกระดูกดำที่ถูกโยนไปมาด้วยความสับสน“ท่านเจมส์ ท่านเอลดรอน ข้าน้อยมาแล้วขอรับ!” เฟลิกซ์ผู้ถูกแรงกระแทกของหินก้อนแรกมากกว่าผู้อื่นหลายเท่าตามค่าความโชคร้ายจนลอยไปไกล วิ่งตามมาสมทบอีกสองคนที่เล่นลิงชิงบอลกับโกเลมอยู่สังหรณ์ถึงลางร้ายส่งให้เจมส์เสียวสันหลังวาบ “เฟลิกซ์ ถอยไป!”“สหายเฟลิกซ์ ข้าฝากด้วย!”เอลดรอนปากุญแจกระดูกดำออกไปแล้ว เจมส์ที่หลบมันมาโดยตลอด กลับเอื้อมออกไปสุดความยาวแขนเพื่อจะคว้ามันไว้ก่อน

เรเวนปล่อยทั้งสี่กลางอากาศ พวกเขาตกลงไปในต้นไม้สูงใหญ่ กลิ้งผ่านแมกไม้อยู่นานจึงตกลงมาสู่พื้นหญ้าเบื้องล่าง“ลงจอดให้มันดีกว่านี้ไม่ได้หรือไง?!” เจมส์แหงนคอก่นด่า แต่เขากลับได้รับคำตอบมาเป็นเรเวนร่างเล็กจิ๋วตกใส่หน้าแทน“ท่านเรเวนคงจะใช้พลังไปจนหมดขอรับ อย่างไรก็เป็นเพียงร่างแยก ร่างจริงยังถูกผนึกไว้อีกต่างหาก” เฟลิกซ์อุ้มเรเวนผู้หมดสติออกจากหน้าของเจมส์ไปวางลงบนพงหญ้านุ่มใต้ร่มไม้ เด็กหนุ่มมองสภาพร่อแร่ของคณะผู้กล้าทั้งสี่ ทุกคนต่างก็เหน็ดเหนื่อยกันมามากแล้ว “พวกเราเองก็พักกันก่อนเถิดขอรับ”คณะผู้กล้าตัดสินใจพักแรมใต้ต้นไม้ใหญ่ที่พวกเขาตกลงมา อ้างอิงตามเกมเอาชีวิตรอดสิ่งแรกที่ต้องทำคือเก็บไม้และอาหาร ทั้งสี่จึงแยกย้ายกัน เฟลิกซ์ไปหาผลไม้ป่าโดยมีเจมส์ตามเก็บกิ่งไม้อยู่ไม่ไกลเพื่อจับตามอง เอลดรอนผู้ปราดเปรียวกว่ามนุษย์รับหน้าที่ไปหาปลาที่แม่น้ำโดยหิ้วเรมที่ยังไม่ตื่นไปช่วยขนน้ำสะอาดมาดื่มกินด้วยเจมส์สุมกิ่งไม้เสร็จก็หันไปหาเอลดรอนที่นั่งถอดเกล็ดปลาเตรียมอาหารอยู่กับคนที่เหลือ “เจ้าเอล์ฟขี้เมา จุดไฟที”“เสียใจด้วย ข้าพลังหมดเกลี้ยงแล้ว” เอลดรอนแบมือออก“จะไม่หมดได้อย่างไร เล่นกลบฝังทั้