All Chapters of เกิดใหม่เป็นลูกกระจ๊อกของพระเอกในเกม SAVE FELIX!: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 28อุ๊ปส์ ระบบลืมแจ้งข้อมูลที่สำคัญที่สุดให้กับคุณ‘หม้อไฟลาวารีฟิลไม่อั้น’ ไอเทมในหมวดหมู่อาหารที่เจมส์เคยมองข้ามด้วยความไร้สาระไม่สมเหตุสมผลของมัน ในคำอธิบายบอกไว้ว่ามันคืออาหารแสนโอชะของเผ่ายักษ์ใต้พิภพ ช่วยให้อบอุ่นสบายท้องและช่วยการทำงานของระบบเผาผลาญ หม้อไฟนี้แท้จริงคือหินต้นเชื้อลาวา กำเนิดขึ้นจากการบ่มเพาะหินที่ถูกหลอมอยู่ใต้ภูเขาไฟปะทุมาช้านานตามด้วยการปลุกเสกด้วยเวทมนตร์ชั้นสูง จึงมีลาวาไหลออกมาตลอดเวลา เป็นไอเทมที่ยักษ์ใต้พิภพทุกตนควรจะมีติดตัวไว้ไอเทมที่ยักษ์ใต้พิภพควรมีแล้วเอามาขายให้เขาที่เป็นมนุษย์ทำไม?นอกจากนี้ ด้วยความที่มีวัตถุดิบกับกรรมวิธีการผลิตสุดแสนจะอลังการยังทำให้มันราคาแพงหูฉี่อีกต่างหาก ในเวลานั้นเจมส์จึงปัดผ่านมันไปอย่างไร้เยื่อใยไม่คิดเลยว่ามันจะกลายเป็นไอเทมช่วยชีวิตในวันนี้เฟลิกซ์ตกลงมาสู่อ้อมแขนของเจมส์ที่รอรับเขาไว้อีกครั้ง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่หม้อไฟตกลงบนตอเนื้อตอสุดท้าย หม้อไฟพลิกคว่ำหมุนคว้าง ลาวาไหลออกมาเป็นสายเจิ่งนองทั่วทั้งตอเนื้อแผดเผาจนมันสุก ไฮดราดิ้นทุรนทุรายอย่างไม่ยอมรับชะตากรรม ลาวายังคงไหลลงมาจากหม้อไฟไม่หยุดยั้งสมชื่อรีฟิล

บทที่ 30โชคดีของข้าคณะผู้กล้าจึงออกเดินทางออกจากเขาเข้าสู่เมือง เพื่อตามหานักเวทผู้ทรงพลังอำนาจมากพอที่จะชักนำพลังเวทมนตร์แห่งธรรมชาติได้ เฟลิกซ์ห้อยผ้าสะพายเรเวนไว้ดั่งกระเป๋าพาดลำตัว ส่วนเรมที่มักจะนอนให้เอลดรอนลากกลับกลายเป็นผู้แบกเอลดรอนขึ้นหลังเดินทางด้วยสีหน้าอมทุกข์ปนง่วงสุดขีดแทน แต่เจ้าตัวกลับปฏิเสธข้อเสนอของเฟลิกซ์ที่จะแบกเอลดรอนให้ แล้วก้าวเดินด้วยบรรยากาศอึมครึมต่อไปปีนขึ้นสูงไปหลายวัน หลังจากขึ้นไปถึงยอดก็ผ่านส่วนที่ยากที่สุดในการปีนเขาไปแล้ว ทางลาดลงสู่ด้านนอกของหุบเขาไม่ได้ลาดชันเท่าฝั่งด้านใน เพียงแต่เขาบริเวณนี้ทั้งรกชัฏและเต็มไปด้วยภยันตราย สัตว์อสูร พืชพิษ รวมไปถึงพืชกินเนื้อ พวกมันล้วนมีขนาดใหญ่และปรากฏให้เห็นอยู่ทุกที่ อันตรายเหล่านี้ทำให้คณะผู้กล้าไม่พบผู้คนระหว่างทางเลย ไม่แปลกใจที่หุบเขาเบื้องหลังจะได้ชื่อว่าหุบเขาเร้นลับคณะผู้กล้าเหลือผู้ใช้การได้เพียงมนุษย์ผู้อิดโรยสามคนเดินทางไป หลบหลีกไป ต่อสู้ไป หาที่พักแรมไป เจมส์เองก็ได้สะสมแต้มโชคดีเล็กน้อยด้วยการช่วยชีวิตเฟลิกซ์จากเหตุการณ์ธรรมดาที่กลายเป็นเรื่องร้ายแรงใหญ่โตถึงแก่ชีวิตเมื่อตกมาถึงตัวขยายความโชคร้า

บทที่ 32มหาเวทกอนโดลอนการออกแบบพิณของเจ้าของร้านเครื่องดนตรีกินเวลาไปเกือบทั้งวัน เจมส์ทั้งเหน็ดเหนื่อยทั้งรำคาญความมากเรื่องของตาเฒ่า สงสารก็แต่เฟลิกซ์ที่ต้องมาทนนั่งฟังพวกเขาเถียงกันทั้งวันกว่าจะแล้วเสร็จเจมส์เดินคอตกอย่างอ่อนล้า แค่ออกแบบพิณทำไมกินแรงอย่างกับต่อสู้กับมอนสเตอร์ ตอนนี้เขาทั้งหิวทั้งง่วงงุน ร่างกายที่ยังไม่ฟื้นฟูดีจากศึกหนักของเขาหนักอึ้งไปหมด “ไปหาอะไรกินกันเถอะ ข้าหิวจนแสบท้องไปหมดแล้ว”“ดีเลยขอรับ ข้าเองก็หิวแล้วเช่นกัน”ทั้งสองจึงเดินไปเขตตลาด ตลาดในเมืองใหญ่ช่างแตกต่างจากเมืองเล็กที่ผ่านมาจริง ๆ นอกจากจะไม่ได้เก็บร้านไวแล้ว ในยามนี้ที่ดวงตะวันลับขอบฟ้าไปแล้วกลับคึกคักยิ่งกว่าตอนกลางวันเสียอีก นี่มันไนต์มาร์เก็ต[1]ชัด ๆเจมส์เดินผ่านกลิ่นหอมยวนใจของอาหารหลากชนิด เขาเหลือบไปเห็นร้านขายหมึกปิ้ง หากเป็นก่อนหน้านี้เขาจะต้องกระโจนไปเกาะหน้าร้านซื้อมากินสักสองสามไม้ไปแล้ว แต่หลังจากสู้กับไฮดราเขาก็รู้สึกขยาดสัตว์เลื้อยคลาน สัตว์น้ำ หรืออะไรก็ตามที่ให้กลิ่นคาวกับสัมผัสเมือกลื่นแม้จะปรุงจนไม่เหลือสิ่งไม่พึงประสงค์เหล่านั้นแล้วก็ตาม เขาก็ยังมีความรู้สึกอยากหลีกเลี่ยงอยู

บทที่ 34เอล์ฟแห่งพงไพร (ลบเอลดรอน)เรมอุ้มเอลดรอนไปวางบนแท่นหินกลางโถงชั้นบนสุดของหอคอยลอสต์วิงตามคำสั่ง มหาเวทกอนโดลอนท่องคาถาด้วยภาษาโบราณที่ไม่มีใครฟังออก แต่กลับชวนให้ผู้ฟังสัมผัสได้ถึงความลึกล้ำแห่งโลกเวทมนตร์ ร่างของเอลดรอนลอยขึ้นมาจากแท่น มวลลมพัดหอบจากทุกทิศทางผ่านช่องว่างระหว่างเสาทั้งสิบสอง มนุษย์ที่เหลือรีบหาที่ยึดเกาะกันจ้าละหวั่น เฟลิกซ์ปักลีอาธิลยึดร่างไว้กับพื้น เจมส์เกาะเอวของเฟลิกซ์ไว้แน่นอีกที ส่วนเรมก็เกาะขาของเจมส์ไว้อีกต่อหนึ่งลมสิบสองสายพัดพาปะปนจนกลายเป็นร้อยสาย สายลมที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดยั้งโหมกระโชกหมุนวนรอบแท่นพิธีเป็นทิศเดียวกันดั่งฝูงปลาว่ายตามกระแสน้ำ เกิดเป็นลมหมุนหอบใหญ่ล้อมรอบร่างของเอลดรอนไว้ตรงกลางเวทมนตร์แห่งธรรมชาติไหลเวียนเข้าร่างของเอล์ฟผู้ไร้สติ ผิวกายซีดเซียวกลับมาขึ้นสีระเรื่อ ไอเย็นที่ลอยม้วนออกจากร่างของเขาสลายหายไปตามแรงลม แต่พายุหมุนรอบตัวเอลดรอนยังไม่คลายความรุนแรง เสื้อผ้าของเอลดรอนปลิวว่อนดั่งเขาติดอยู่ในวังวนแห่งลมกรดมหาเวทกอนโดลอนหยุดท่องมนตร์คาถา “ข้าชักนำลมอนันต์มาให้เขาดูดซับแล้ว แต่เพียงเท่านี้ไม่ช่วยอะไรเขานักหรอก อย่างไรกร

บทที่ 36บุญคุณแห่งพงไพร (2)“ข้ามีนามว่ารีฮานัสแห่งพงไพร ผู้เดินตามวิถีแห่งผู้รักษามาช้านาน เริ่มแรกเพียงรักษาชาวพงไพรในอาณาจักร ในยุครุ่งเรืองแห่งเวทมนตร์ อาณาจักรพงไพรได้เปิดรับผู้มาเยือนมากมาย ข้าได้รับรู้ว่าโลกภายนอกกว้างใหญ่ยิ่งนัก ทั้งวิถีรักษาของข้ายังคับแคบยิ่ง ข้าจึงตัดสินใจออกเดินทางไปทั่วโลกเพื่อศึกษาวิถีแห่งการรักษา“จนกระทั่งยุคแห่งเวทมนตร์ดำมาเยือน ตัวข้าเที่ยวรักษาผู้ไข้ซึ่งเป็นเหยื่อแห่งเวทมนตร์ดำตลอดทั้งวันทั้งคืน แต่ในฐานะผู้รักษาข้าไม่สามารถที่จะปฏิเสธผู้ไข้ได้ เพราะฉะนั้นข้าจึงต้องรักษาอย่างเท่าเทียมกันหมดทุกฝ่าย เมื่อข้ารักษาผู้ใช้เวทมนตร์ดำหนึ่งคน ก็จะมีเหยื่อแห่งมนตร์ดำของเขามาหาข้าอีกนับสิบราย ข้าจึงเริ่มเกิดความสับสนในวิถีขึ้นในใจ ต่อมา ผู้คนรอบข้างข้าไม่ว่าจะเผ่าใด ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ที่ข้าเคยรักษาให้ เมื่อรู้ว่าข้ารักษาฝั่งผู้ใช้เวทมนตร์ดำด้วยก็ขับไล่ข้า หาว่าข้าเข้าพวกเป็นส่วนหนึ่งของผู้ใช้เวทมนตร์ดำไปแล้ว ข้าเบื่อหน่ายความขัดแย้งและเรื่องราวแสนโสมมที่สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นนำมาแปดเปื้อนจิตใจที่มุ่งเพียงการรักษาของข้า จึงได้กลับมายังอาณาจักรพงไพร“เมื่อมาถึงก