All Chapters of เกิดใหม่เป็นลูกกระจ๊อกของพระเอกในเกม SAVE FELIX!: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 37ยินดีต้อนรับกลับมารีฮานัสหยุดฝีเท้า เบื้องหน้าคือโขดหินขนาดใหญ่อันมีความสูงเกินกว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์หรือเอล์ฟจะเอื้อมถึงยอด เหนือโขดหินมีต้นไม้ขนาดใหญ่ยิ่งกว่ายืนต้นสูงขึ้นไปบนฟ้า ส่งรากแขนงน้อยใหญ่ห้อยระย้าลงมาตามร่องโขดหิน สีเขียวเย็นตาเรืองรองออกมาตามรอยราก ละอองแสงลอยไปมาดั่งหิ่งห้อยนับร้อยตัวเล่นลมเอื่อยเฉื่อยอยู่รายรอบ“ตรงนี้คือแหล่งพลังเวทแห่งพงไพรที่เอเลนอร์มาดูดซับทุกวัน” รีฮานัสลูบโขดหินด้วยความอาลัย เขาเอื้อมมือออกไปสัมผัสพายุหมุน สายลมเชี่ยวกรากพลันสลายตัวเหลือเพียงร่างสลบไสลข้างใน รีฮานัสรับตัวเอลดรอนมาวางลงบนกองรากไม้อย่างแผ่วเบา เมื่อจัดวางได้อย่างมั่นคงดีแล้ว ตัวเขาเองก็นั่งลงตาม รีฮานัสกางมือทั้งสองขึ้นเหนือร่างของเอลดรอน กระแสพลังสีเขียวสว่างคืบคลานออกมาจากนิ้วมือทั้งสิบตรงเข้าสู่ร่างของผู้นิทราพลันเส้นแสงเส้นน้อยนับจำนวนไม่ถ้วนก็ปรากฏเหนือร่างของเอลดรอน เส้นมากมายเหล่านั้นโยงใยกันเป็นรูปแบบที่ไม่สามารถเข้าใจได้ในการมองเพียงปราดเดียว เส้นแสงส่วนหนึ่งเป็นสีเขียวสด อีกส่วนเป็นสีดำทมิฬ สีดำรุกคืบเหนือแสงเขียวอย่างเห็นได้ชัด ตัวเส้นสีเขียวนั้นก็ทั้งอ่อนจางและเ

บทที่ 39คนในใจที่แตะต้องไม่ได้“เฮ้ย! เจ้ากา ทำอะไรของเจ้า?!” เจมส์เกาะกรงเล็บสีดำสนิทแน่นด้วยกลัวว่าจะตกลงไป“ก็หนีน่ะสิ! พวกเจ้าเล่นหายไปนานเป็นเดือน กว่าเจ้าของโรงเตี๊ยมจะเข้ามาดูห้องและพบว่าผู้เช่าหนีไปแล้ว หนี้สินก็กองทับร่างจริงข้าจนมิดแล้วกระมัง ข้าเองก็เกือบถูกจับถอนขนไปต้มกิน! ดีที่ข้าตื่นทันเวลาพอดี คนพวกนั้นเห็นข้าพูดได้ก็เอาไปเป็นตัวเล่าเรื่องเรียกแขกชดใช้หนี้ที่พวกเจ้าก่อไว้!” เสียงทุ้มต่ำเล่าผ่านสายลมอย่างออกรส เรเวนใส่น้ำหนักลงในน้ำเสียงบรรยายความอยุติธรรมที่มันได้รับด้วยความฉุนเฉียว“เป็นเดือนเลยอย่างนั้นหรือขอรับ?” เฟลิกซ์ถามย้ำด้วยความตกตะลึง“ก็ใช่น่ะสิ ไม่รู้ตัวเลยรึไง?” เรเวนจิกจะงอยปากตอบ“แล้วเหตุใดไม่อยู่ต่ออีกสักหน่อยเพื่อทำงานชดใช้หนี้เล่า หนีมาแบบมีความผิด มีหวังโดนประกาศจับแน่” เอลดรอนร้องท้วง“เจ้าจะอยู่ก็อยู่ไปคนเดียวเถอะ กว่าจะชดใช้หมดก็อีกตั้งสามปีนู่น ใครจะไปทนไหว!” พญานกร้องโวยวายไม่สนภาพลักษณ์แม้จะกลับมาอยู่ในร่างจริงแล้วก็ตาม“สามปี จะขูดรีดกันเกินไปแล้ว!” เจมส์เจ็บใจ ไม่คิดเลยว่าสิ่งที่เขากังวลจะเกิดขึ้นจริง เขาจะจดจำหน้าเจ้าของโรงเตี๊ยมขึ้นบัญชีค

บทที่ 41หุบผาหนาม สนามรบแห่งหมอกและควันหุบผาหนามไม่ได้เป็นแบบที่พวกเขาคิด ทั้งลมแรงกระโชกเหมือนมหาเวทกอนโดลอนกำลังทำสงครามกับตัวเอง ทั้งหมอกลงหนาจนเมื่อลมพัดผ่านพ้นไป หมอกก็ลงมาบดบังทัศนวิสัยต่อทันที แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ได้เข้าใจแล้วว่าเหตุใดจึงเรียกที่แห่งนี้ว่าหุบผาหนาม ในส่วนลึกสุดของเทือกเขานครหมอกที่แสนสูงชันจนอยู่ชั้นเดียวกับเมฆดั่งถูกตักควักตรงกลางออกไปดื้อ ๆ ภายในมิได้กลวงเปล่าแต่มีแท่งผามากมายนับร้อยแท่งแทงขึ้นมาจากพื้นเสมือนเสี้ยนหนาม แต่ละแท่งห่างกันหลายสิบเมตร ส่วนระหว่างแท่งผาเหล่านั้นคือหุบเหวไร้จุดสิ้นสุดเมื่ออยู่ต่อหน้าความสูง ความห่างไกล หมอกลวงพรางตา และสายลมรุนแรง อุปกรณ์ทั้งหลาย ทั้งเชือก ฉมวก สะพานไม้แบบพกพา และอุปกรณ์ที่พวกเขากว้านซื้อมาเพาะคิดว่ามีประโยชน์สำหรับการปีนผาเป็นอย่างยิ่งล้วนไร้ค่า“เอ่อ คนแคระตนนั้นบอกว่ามังกรแดงอยู่ส่วนไหนของหุบผาหนามนะ?” เจมส์กลืนน้ำลายมองลงไปยังเบื้องล่าง หมอกเทาขมุกขมัวจับกลุ่มหนาชั้นจนประมาณความสูงไม่ได้“ตรงใจกลาง หรือก็คือชั้นในสุดของหุบผาหนามขอรับ” เฟลิกซ์มองเส้นทางสุดหฤโหดข้างหน้าด้วยสายตาหวั่นเกรง“แล้ว…เราจะไปกันอย่างไร

บทที่ 43ไม่ยอมปล่อยหนีไปตายคนเดียวหรอก!สิ้นเสียงควันโขมงก็ถูกพ่นขึ้นมาจากหุบเหวเบื้องล่างจนฝังกลบอากาศทั่วทั้งหุบผาหนามไว้ในความขุ่นมัวสีเทา ฝุ่นควันแน่นหนาเสียจนไม่มีแสงใดสามารถลอดผ่านเข้ามาได้ ดวงตาสีฟ้าเรืองรองนับร้อยคู่ลืมขึ้นมา การ์กอยล์ทุกตนตื่นขึ้นแล้วลา การ์กุยล์ร้องคำรามกึกก้องจนคณะผู้กล้าทุกคนต้องยกมือป้องหู แรงสั่นสะเทือนจากเสียงทำเอาสะท้านไปทั้งศีรษะคล้ายสมองจะระเบิด การ์กอยล์ทั้งหลายส่งเสียงเหมือนหินขูดกันตอบรับเสียงเพรียกของบิดา พวกมันกางปีกบินตรงเข้าหาจุดศูนย์กลางนกฟีนิกซ์สะบัดปีกแรงกว่าครั้งที่ไล่พวกเขา ควันหนาทึบถูกแรงลมร้อนที่พญานกไฟสร้างพัดหายไปเป็นทาง เหล่าการ์กอยล์ที่บินอยู่บริเวณนั้นต้องแสงกลายเป็นหินตกลงไปในหุบเหวโดยมิอาจต่อต้าน“เป้าหมายของการ์กอยล์เหล่านี้คือข้า พวกเจ้ารีบไปเสีย” นกฟีนิกซ์กล่าว การสะบัดปีกเมื่อครู่ดูจะกินแรงของนางไปไม่น้อย ขนเพลิงที่ร่องแร่งอยู่เดิมร่วงโรยลงมากองรวมกับกองภูเขาขี้เถ้า“จะให้ทิ้งท่านในยามที่อ่อนกำลังที่สุดไปได้อย่างไร! ท่านเรเวนผู้นี้จะปกป้องท่านเอง!”นกจิ๋วบินขึ้นไปยืนขวางหน้าพญานกร่างยักษ์อย่างไร้ความกลัวเกรง ควันโขมงยังคง

บทที่ 45ภารกิจถอนฟันให้มังกรคลั่งเฟลิกซ์หันกลับไปเผชิญหน้ากับมังกร ดาบลีอาธิลพุ่งตามเขาไป ทิ้งเส้นแสงจันทราไว้เบื้องหลัง เจมส์ชะงักฝีเท้ากระทันหันจนแทบจะเสียหลักล้มลง ไม่คิดเลยว่าลองดูของเฟลิกซ์จะเกิดขึ้นไวขนาดนี้!เจมส์มองอะไรไม่เห็นนอกจากเส้นริ้วสีเงินจากคมดาบลีอาธิลที่กวัดแกว่งไปมา ดวงตาสีฟ้าสว่างขนาดมโหฬาร และเปลวไฟสีเดียวกันที่ถูกพ่นออกมาเป็นระยะ เฟลิกซ์สามารถต่อสู้ในทัศนวิสัยที่จำกัดเช่นนี้ได้อย่างไรกันเจมส์วิ่งไปหลบอยู่หลังโขดหินใหญ่ใกล้กับสนามต่อสู้ จากตรงนี้เขาทำได้เพียงกะระยะห่างจากตัวเองและทางนั้นด้วยเสียง เขาต้องอยู่ไกลพอที่หากมังกรหินผาพ่นไฟออกมา เขาจะไม่ถูกย่างเกรียมโดยไม่รู้ตัว และใกล้มากพอที่จะหาจังหวะไปช่วยเฟลิกซ์ในยามคับขันได้ นักกวีที่ไม่มีพิณนั้นไร้ประโยชน์พอ ๆ กับอัศวินถูกตัดแขนขาก็จริง แต่ระหว่างนั่งเรือกอนโดลากลับเมืองฟรีตันเจมส์ก็นั่งศึกษาร้านค้าระบบมาอย่างถี่ถ้วน ในตอนนั้นเขาเพียงเจ็บใจที่ตนไม่อาจโจมตียามเฟลิกซ์กับสหายคนอื่นตกอยู่ในอันตรายได้ก็เท่านั้น แต่นักกวีก็ยังคงเป็นนักกวี จะไปโจมตีใครได้ ดังนั้นสกิลที่เจมส์ใช้แต้มโชคดีกว่าครึ่งสอยมาจึงเป็น…“เฮ้ย! ไห