Semua Bab เกิดใหม่เป็นลูกกระจ๊อกของพระเอกในเกม SAVE FELIX!: Bab 1 - Bab 10

บทที่ 1ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม SAVE FELIX!เจมส์เคลียร์เกมจบไปอีกเกมแล้ว เขาจ้องมองหน้าจอมอนิเตอร์พื้นหลังสีดำที่มีรายชื่อผู้จัดทำเฉียดร้อยรายชื่อไหลผ่านไปเรื่อย ๆ ด้วยความว่างเปล่า“จบแล้ว? แค่นี้?”ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เขาเลื่อนดูรายชื่อเกมในสโตรม เกมในรายการที่เขามีอยู่ต่างก็ถูกเคลียร์ไปจนหมด เก็บถ้วยความสำเร็จไปจนเกือบครบ ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้รู้สึกภาคภูมิใจหรืออยากนำไปโอ้อวดกับเพื่อนเหมือนเคยน่าเบื่อหน่ายเหลือเกินด้วยความที่ไม่รู้จะทำอะไรต่อ ทั้งยังทำใจทิ้งหน้าจอไปสะสางงานที่คั่งค้างไม่ได้ เจมส์จึงกดเข้าไปที่หน้าต่างเกมออกใหม่ในสโตรม รายชื่อเกมและหน้าปกฉูดฉาดไหลผ่านตาไป บ้างก็สะดุดตาแต่ราคาแพงเกินกำลังซื้อ บ้างก็นำเสนอได้น่าสนใจแต่ไม่ใช่แนวที่เขาชอบ พลันหน้าจอก็กะพริบวูบก่อนทุกเกมจะเลื่อนลงไปด้านล่าง“อะไรกันนี่ รีเฟรชเหรอ”เจมส์เลื่อนสายตาไปที่ด้านบนสุด สัญลักษณ์ ‘ใหม่ล่าสุด’ ขึ้นเด่นหรา เกมที่เพิ่งปล่อยตัวมาไม่กี่วินาทีจนรีเฟรชเข้ามาแทรกให้ทุกเกมร่วงลงไปทั้งแถบคือเกมอะไรกันนะ‘SAVE FELIX!’เมื่อกดเข้าไปดูเจมส์ก็ต้องผิดหวัง เกมใหม่ล่าสุดที่เขาน่าจะกดเข้าชมเป็นรายแรก

บทที่ 2แม่นางเฟลิเซีย ข้าไม่ใช่ชาวไร่!เสียงลูกบิดประตูดังขึ้น เจมส์ขนหัวลุกขึ้นมาทันที สายตาที่ถูกฝึกปรือให้มองทะลุทุกอันตรายมากว่าสองชั่วโมงกวาดมองอย่างรวดเร็ว เจมส์ก้าวพรวดผ่านเอ็นพีซี[1]ผู้แทนพระราชาและเอ็นพีซีแม่พระเอก มือคว้าผ้ากันเปื้อนของคุณแม่โยนไปที่แอ่งน้ำหน้าประตูห้องอย่างพลิ้วไหวแอ๊ดประตูไม้เก่าคร่ำครึเปิดออก กวาดเอาผ้ากันเปื้อนออกไปด้วย“เสร็จกัน!” เจมส์สบถด้วยความหัวเสีย เขามองข้าวของเครื่องใช้ในบ้านทั้งหมด หาไอเทมช่วยชีวิตโดยด่วน หมอนี่เป็นพระเอกประสาอะไร ทำไมถึงได้แร้นแค้นขนาดนี้ ในบ้านแทบจะไม่มีอะไรด้วยซ้ำนอกจากโต๊ะกินข้าวกับเก้าอี้เฟลิกซ์ก้าวออกมาจากห้องแล้ว เท้าขวาวางลงบนพื้นลื่นเปียกน้ำเป็นแอ่งตามความคาดหมาย จังหวะที่เจ้าตัวกำลังจะล้มหงายหลังเด็กหนุ่มกลับคว้าขอบประตูไว้ได้ เจมส์ถอนหายใจโล่งอก ดูท่าในความเป็นจริงเจ้าหนุ่มนี่ก็ไม่ได้สิ้นหวังเท่าในเกมขอบประตูไม้เก่าผุพังจนรองรับน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นมาไม่ได้แตกหักออก ทำให้เฟลิกซ์ที่กำลังดึงตัวกลับมาลื่นน้ำอีกครั้งหกคะเมนล้มไปข้างหน้าแทนข้างหน้า ที่มีขอบโต๊ะกินข้าวรออยู่!เจมส์เบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน เป็นไข่ห่านที่แ

บทที่ 4พ่อหนุ่มรูปงาม เจ้าชายหน้าหล่อนั่นมันเป็นใคร?ด้วยเหตุนี้ จุดมุ่งหมายต่อไปของเจมส์กับเฟลิกซ์จึงเป็นเมืองซอเรนทานา เพื่อไปนำดาบลีอาธิล ดาบเวทประจำตระกูลแอชเชอร์ซึ่งถูกฝังร่วมกับนายคนก่อนของมันกลับคืนสู่มือผู้สืบทอดแต่ก่อนอื่น “เฟลิกซ์ เจ้ามานี่”หลังจากที่พวกเขาตุนเสบียงจนกินไปได้เป็นปีแล้ว เงินสนับสนุนที่ทางการให้มาก็ยังเหลืออีกเกินครึ่ง เจมส์จึงจูงเฟลิกซ์เข้าร้านขายเสื้อผ้าในตัวเมือง จะให้ผู้กล้าที่ติดป้ายพระเอกของเกมเดินทางไปด้วยเสื้อผ้าเก่ามอซอเต็มไปด้วยรอยปะชุนได้อย่างไรกันเฟลิกซ์พอเห็นจุดหมายก็ดึงมือกลับไป “ท่านเจมส์ ไม่ต้องหรอกขอรับ จะเป็นการเสียเงินโดยเปล่า”“เสื้อผ้าไม่กี่ชุดจะใช้เงินสักเท่าไรกันเชียว วางใจเถอะน่า ถ้าซื้อพวกชุดสำเร็จไม่ได้สั่งตัดก็คงไม่ได้แพงมาก เจ้านี่ก็จริง ๆ เลย ออกมาผจญภัยด้วยหน้าตามอมแมมแบบนี้ใครจะไปเชื่อว่าเจ้าเป็นผู้กล้า ก่อนออกจากบ้านนอกจากจะไม่เช็ดหน้าเช็ดตา แม่เจ้ายังคลุมผ้าคลุมศีรษะมาให้อย่างมิดชิดอีก ถ้าเราไม่ได้กำลังไปตามหาดาบ ข้าคงนึกว่าเจ้าเป็นพ่อมดไม่ก็โจรหนีคดี” เจมส์คว้ามือเฟลิกซ์มาจูงใหม่ เขาต้องจับตาดูเจ้าเด็กนี่ทุกย่างก้าว จะไม่ย

บทที่ 6สกิลติดตัว ดาเมจ[1]อยู่ไหน?!เสียงกรีดร้องดังมาจากมุมมืดริมถนนในส่วนที่เคยเป็นตลาด ท่ามกลางม่านหมอกหนาชั้น ผู้คนที่ถูกปิดกั้นการมองเห็นอยู่เดิมต่างก็ผวาแตกตื่น“อันเดด! อันเดดมาแล้ว!”“รีบไปกันเถอะ” เจมส์ได้ยินดังนั้นก็ดึงแขนเฟลิกซ์ให้หนีไปอีกทาง แต่แขนผอมบางข้างนั้นกลับหลุดออกจากมือเขาไป เฟลิกซ์พุ่งตัวไปตามเสียงร้องแล้วเจมส์สบถออกมาอย่างหัวเสีย ทำไมเจ้าหนุ่มนี่ถึงชอบเอาตัวเข้าไปอยู่ในอันตรายเสียเหลือเกิน แม้จะทั้งโมโหและหวาดกลัว แต่ชีวิตเขาดันผูกติดกับพระเอกดวงซวยที่ชอบวิ่งไปฆ่าตัวตายนี่สิ เจมส์ได้แต่กัดฟันวิ่งตามเฟลิกซ์ไป “เฟลิกซ์ รอข้าด้วย!”เสียงร้องโหยหวนชวนขยะแขยงลอยแทรกตัวมาในหมอกเทามืดครึ้ม เจมส์คว้าพิณโบราณมาจากหลัง เขาสำรวจสกิลของตัวเองมาแล้วรอบหนึ่ง คิดไว้ว่าจะเรียนรู้ให้ดีหลังจากได้ที่พักที่ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้คงได้แต่หวังพึ่งสัญชาตญาณที่สั่งสมมาจากการเล่นเกมกีตาร์ นีโมและทักษะที่ติดมาในประวัติตัวละครแล้ว!“แสงทองทอกระทบยอดหญ้า!”นิ้วเรียวสะกิดสาย ดีดบรรเลงดนตรีที่เขาไม่รู้จักออกมา ตัวโน้ตร้อยเรียงอยู่ในหัวเสมือนเคยเล่นเพลงนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เสียงแจ่มใสดั่งฟากฟ้าแ

บทที่ 8เอล์ฟขี้เมา กับ นักบวชขี้เซา“ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!”เฟลิกซ์ตรงปรี่เข้าไปผลักเอล์ฟขี้เมากลิ้งลงจากเนินฝังร่างของบิดาไปนอนแผ่อยู่ด้านข้าง เจมส์มองด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยเห็นเด็กหนุ่มผู้นี้แสดงความเกรี้ยวกราดมาก่อน เฟลิกซ์ลูบเนินดินไปมาปัดเศษดินเศษหญ้าที่ถูกรุกรานจนแหว่งเป็นหย่อม ดวงตาแอเมทิสต์วูบไหวไปด้วยความห่วงใยปนเจ็บแค้นเจมส์เดินเข้าไปหาเขาอย่างช้า ๆ วางมือบนไหล่สั่นเทาของเฟลิกซ์อย่างนุ่มนวลด้วยรู้ว่าตอนนี้เด็กหนุ่มอยู่สภาวะจิตใจไม่มั่นคง “เฟลิกซ์ เป็นอะไรไหม?”“ท่านพ่อ เหตุใดจึงได้ลบหลู่ดูหมิ่นท่านพ่อถึงเพียงนี้ แค่นี้ท่านพ่อยังโดนลงทัณฑ์ไม่มากพอหรืออย่างไร...” เฟลิกซ์เม้มปากแน่น เขาไม่สามารถพูดอะไรต่อได้อีก หากพูดไปเขาจะต้องกลั้นน้ำตาแห่งอารมณ์ที่ถาโถมขึ้นมาไม่อยู่เป็นแน่เจมส์มองพระเอกด้วยความมึนตึง ตัวละครในเกมต้องมีอารมณ์ความรู้สึกขนาดนี้เลยหรือ จะเข้าถึงบทบาทเกินไปหรือเปล่า ทำไมถึงให้ความรู้สึก...เหมือนเป็นคนจริง ๆ ขนาดนี้ก่อนที่เจมส์จะหาคำพูดปลอบโยนเจอ เฟลิกซ์ก็สะบัดศีรษะ ไล่ความคิดต่าง ๆ นา ๆ ออกไป เด็กหนุ่มลูบเนินดินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะลุกขึ้นยืน ”หาดาบลีอาธิลก