All Chapters of Intention to Death เมื่อความตายกลายเป็นพลัง: Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 79แสงดาวมิอาจดึงรั้งความหวังคืนนี้แคปซูลจอดลงบนภูเขาสูงที่อีกนิดก็จะสูงเท่ากับระดับบินของพวกเขาแล้ว ข้างบนนี้เลยพ้นม่านหมอกโลหิตขึ้นมาเห็นเพียงฟ้าโปร่งในคืนไร้เมฆไม่รู้ทำไม หลังจากคืนนั้นโรเบิร์ตก็ไม่มาแข่งเป่ายิงฉุบกับไทเรสอีก แต่กลับเดินไปเฝ้าราชานโดยไม่ปริปากสักคำ อันที่จริงในตอนเช้าตรู่ที่ยังไม่มีใครตื่น ไทเรสก็เหมือนจะได้ยินเสียงทะเลาะและเสียงร้องไห้ เขาเองก็เกือบจะเข้าไปดูอยู่หลายครั้ง เพียงแต่เสียงร้องไห้ที่ว่าไม่ได้มาจากไพเรนทร์ เขาจึงตัดสินใจเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ด้านนอก จินตนาการภาพไพเรนทร์กำลังด่าซอมบี้จอมเสแสร้งจนร้องไห้ขี้มูกโป่งอย่างสนุกสนานอยู่คนเดียวภาพฝันในคืนก่อนวาบขึ้นมาในหัวของไทเรส ความโกรธเกรี้ยวเคล้าคลอไปกับความสงสารจับใจทำเอาไทเรสจุกอกไปหมด ซอมบี้สะบัดศีรษะอย่างแรง ที่ผ่านมาจะเกิดอะไรขึ้นก็ช่าง จากนี้เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ไพเรนทร์ต้องเผชิญกับเรื่องพรรค์นั้นอีกเป็นอันขาดไทเรสรู้เพียงราตรีนี้ไพเรนทร์จะหลับฝันดีอย่างแน่นอน เพราะพวกเขาจะนอนดูดาวกันทั้งคืนจวบจนไพเรนทร์ผล็อยหลับไปประกายแสงเรืองรองสว่างสไวดั่งโปรยกากเพชรลงบนกระจกสีนิล หมู่ดาวปรากฏให้มนุษย์เบื้อง

บทที่ 81ทุ่งมอดไหม้“ไสหัวกลับขึ้นแคปซูลไปซะ!”“ก็บอกว่าขอดูแค่นิดเดียวแล้วจะกลับไง” ไทเรสเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้“ระเบิดแม่งให้มันจบ ๆ เหอะ”“นายมันพวกสิบอันดับแรกก็พูดได้นี่ ฉันอุตส่าห์รอดมาจากไฟนรกนั่นได้แล้วนะเว้ย!”“อย่าให้ถึงขั้นต้องสู้กันเลยครับ เรามาอย่างสันติ” ไพเรนทร์พยายามพูดไกลเกลี่ย“สันติที่ไหนเขาฝ่ารั้วฝ่าประตูมาถึงกลางบ้านคนอื่นเขากัน?”“สันติของฉันคือพวกแกต้องเละเป็นจุล!”“ทุกคนเงียบ!” เด็กสาวตะโกนขึ้นมากลางการโต้เถียง เธอชูโทรศัพท์ในมือขึ้น “เจนจังบอกว่าให้พาพวกเขาไปเจอกันที่ทุ่งมอดไหม้”แม้จะไม่เข้าใจนัก แต่คณะผู้บุกรุกผู้อยากหลีกเลี่ยงการต่อสู้ได้แต่ยอมทำตามเจ้าบ้านโดยระมัดระวังทุกฝีก้าว พวกเขาออกจากเขตปลอดภัยเข้าสู่วงกตแห่งตึกราม ผ่านสถานที่ซึ่งดูเหมือนห้องทดลองที่เปิดโล่งไร้ระบบรักษาความปลอดภัย เศษชิ้นส่วนร่างกายกระจายเกลื่อนตามรายทางไม่ได้สลายกลับคืนสู่ความตาย บ่งบอกว่าพวกมันถูกตัดแยกเมื่อเจ้าของร่างยังเป็นมนุษย์ คำพูดของเคียตที่ว่าที่นี่ฆ่ากันไม่เว้นวันดูน่าเชื่อถือขึ้นมาทันที“ดูนู่น” ราชานชี้ไปที่เสาสัญญาณต้นสูงรอบนอกแหล่งกบดาน “นั่นคงเป็นสาเหตุที่ทำให้ใช้โท

บทที่ 83ไทเรส ปะทะ บอมเบอร์บอมเบอร์ยังคงขว้างระเบิดออกมาอย่างไม่ขาดสาย ระเบิดทมิฬของฆาตกรอันดับที่ห้าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แม้แต่ละลูกจะมีรัศมีไม่กว้างมาก แต่พลังทำลายล้างมหาศาล พื้นบริเวณรอบด้านของไทเรสในตอนนี้เป็นหลุมบ่อราวกับถูกห่าฝนอุกกาบาตตกใส่ซอมบี้สบถท่ามกลางเสียงหัวเราะคลุ้มคลั่งของศัตรู หลังจากการโจมตีครั้งแรกเขาก็ไม่สามารถเข้าใกล้บอมเบอร์ได้อีกเลย เขาต้องหาช่องว่างให้ได้ พวกโจมตีระยะไกลขอเพียงเข้าประชิดตัวได้เท่านั้นทุกอย่างก็จะง่ายขึ้นระเบิดทมิฬลูกหนึ่งพลาดตกถึงพื้นกลางทางก่อนจะไปถึงเป้าหมาย โอกาสมาถึงแล้ว ไทเรสเสริมไอทมิฬที่สองขา อาศัยช่องว่างเล็ก ๆ นั้นพุ่งตัวสุดแรงเกิด เข้าประชิดตัวบอมเบอร์ในพริบตา กรงเล็บยาวเหยียดออก ไอทมิฬบริสุทธิ์แห่งเจ้านายปะทุอบอวลพร้อมตวัดปลิดชีพสังหารบอมเบอร์กลับไม่ได้ตกใจกับการโจมตีฉับพลัน เขาฉีกยิ้มกว้างเบิกตาโพลงดั่งรอเวลานี้อยู่แล้ว“ติดกับแล้ว”ระเบิดทมิฬลูกหนึ่งลอยมาทางมุมอับสายตาของไทเรสสัมผัสกับแขนที่เงื้อโจมตี เสียงระเบิดดังสนั่น ท่อนแขนแกร่งขาดสะบั้นในทันใด แรงจากระเบิดลูกน้อยพัดพาให้ศัตรูกระเด็นไปคนละทาง เสี้ยววินาทีที่เท้าของทั้งสอง

บทที่ 85สำรวจแหล่งกบดานเด็กสาวกับซอมบี้ของเธอนอนแผ่แทบเท้าของอดีตนายแพทย์ เด็กสาวยังมีลมหายใจเพียงแต่มันรวยรินอ่อนจางจนแทบไม่ได้ยิน ส่วนซอมบี้ระดับพิเศษที่ไม่สามารถหลับได้ก็แน่นิ่งดั่งเป็นอัมพาต ราวกับทั้งสองได้หลับเป็นตายทั้งยังมีลมหายใจโรเบิร์ตมองร่างทั้งสองด้วยสายตาเย็นชา “พวกคุณทำให้ผมต้องใช้พลังที่มีไว้ให้คุณไพเรนทร์คนเดียว อย่าหวังว่าจะได้ตายอย่างสงบแล้วกลายมาเป็นตัวเกะกะแย่งความรักไปจากคุณไพเรนทร์เหมือนซอมบี้นั่นเลย”ไม่ได้มีแค่โรเบิร์ตที่จัดการศัตรูเรียบร้อย ไม่ไกลมีกองเลือดแอ่งใหญ่เจิ่งนองคลุกฝุ่นดำทะมึน ร่างของช่างทำรองเท้าถูกศรโลหิตทิ่มแทงเสียพรุนจนไม่เหมือนเคยเป็นร่างมนุษย์มาก่อนดาเมียงเก็บปีกเลือดลงยืนอย่างสง่าผ่าเผยบนพื้น “คนอย่างเจ้าเลือดไหลหมดร่างตายน่ะเหมาะสมที่สุดแล้ว ข้าไม่มีทางดื่มมันแม้สักหยดให้ลิ้นแปดเปื้อนหรอก”ศึกทางนี้สงบลงแล้ว แต่ที่อีกฟากของทุ่งมอดไหม้ยังมีเสียงระเบิดและกองไฟโหมกระหน่ำ โรเบิร์ตไม่รอช้า รีบวิ่งไปหาคนไข้คนสำคัญของเขา“เฮ้! รอด้วยสิ” ดาเมียงกระโดดโหยงใส่รองเท้าไปวิ่งตามพรรคพวกผู้เย็นชาไปเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ภูเขาซากร้างพังถล่ม ราชินีแห่งท

บทที่ 87ตัวตายตัวแทนโลกสีขาวไม่ได้ขาวผุดผ่องบริสุทธิ์เหมือนเดินท่ามกลางกลุ่มเมฆบนสวรรค์ แต่กลับวังเวงหดหู่ อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสิ้นหวัง เป็นดั่งพิพิธภัณฑ์ที่เก็บรวมรวบความตายคณานับเท่าที่มนุษย์สามารถเผชิญได้เพราะมันสร้างมาจากการตายแต่ละครั้งของเขาไพเรนทร์สาวเท้าไปจนพบสีขาวที่แตกต่างจากสีขาวดวงอื่น เป็นสีขาวเดียวที่ไม่ใช่ความตายของเขา สีขาวนั้นแห้งเหี่ยวดั่งถูกสูบเลือดเนื้อไปจนสิ้น ส่วนที่ควรจะเป็นขาก็เลือนรางไม่ชัดเจนเหมือนวิญญาณที่ลอยไปมาในอากาศ“ตัดสินใจได้หรือยังครับ? คุณเลฟ”สีขาวที่ไพเรนทร์ดึงให้มาร่วมเวียนว่ายในโลกของเขาส่ายหน้า “ฉันไม่กลับไปแล้วล่ะ ไม่เอาอีกแล้ว”“พี่ชายของคุณรอคุณอยู่ครับ”“นายเองก็เคยตายในแบบเดียวกับฉันมาแล้วน่าจะเข้าใจสิ” เลฟเอื้อมมือไปแตะบ่าไร้ลักษณ์ของสีขาวอีกดวง เป็นสีขาวของไพเรนทร์ที่มีสภาพไม่ต่างจากตัวของเขานัก ทว่าสีขาวดวงนี้กลับไม่ใช่สีขาวที่น่าสยดสยองที่สุด หวาดกลัวที่สุด คร่ำครวญทรมานที่สุด “ถ้ามีชีวิตก็ต้องตาย ฉันตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เท่านั้นก็เกินพอสำหรับตัวฉันแล้ว”ไพเรนทร์ทอดถอนใจ เขาจำต้องดึงเลฟเข้ามาในโลกสีขาวของตนเพื่อที่จะได้แน่ใจว