บทที่ 118ชีวิตใหม่ไพเรนทร์ง่วงมากไม่เคยคิดเลยว่าเป็นแค่สีขาว เขาก็ยังมีความรู้สึกเป็นของตัวเองได้ และความรู้สึกนั้นก็ดันเป็นความง่วงไปเสียได้ทั้งที่ต้นร่างที่เขาเฝ้าสังเกตการณ์อย่างไทเรสกำลังเผชิญหน้ากับการต่อสู้สุดหฤโหดอยู่แท้ ๆ เขาก็ควรจะรู้สึกตื่นตัว กลัว จดจ่อ หรืออะไรก็ตามตามที่ไทเรสรู้สึกสิแต่เขากลับง่วงภาพถ่ายทอดสดพร่าเบลอขึ้นทุกขณะ ไพเรนทร์ประคองสติของตนสุดความสามารถจวบจนไทเรสปล่อยการโจมตีสุดท้ายไทปลอดภัยแล้ว งั้นขอนอนสักหน่อยก็แล้วกัน…สีขาวหลับตา ปิดเปลือกตาที่ไม่มีอยู่จริง จมดิ่งสู่นิทราสะอาดผุดผ่อง เงียบสงบราวกับห้วงมิติลี้ลับที่ไม่มีใครอื่นใดนอกจากตัวเขา‘ไพ ได้เวลาตื่นแล้วนะ’เปลือกตาไร้ลักษณ์ปรือขึ้น ในม่านหมอกสีขาวมีมือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดคลุกฝุ่น รอยแผลบางแห่งยังปิดไม่สนิทและมีเศษซากอาวุธฝังอยู่ภายใน เป็นมือของผู้ที่เพิ่งผ่านโศกนาฏกรรมอันเรียกว่าสงคราม มือที่เหนื่อยและอ่อนกำลังทว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานที่ทำให้ห้วงสีขาวอุ่นซ่านไพเรนทร์จับมือข้างนั้นไว้ นิ้วเรียวกำรอบมือของเขาอย่างมั่นคง จากนั้นทุกอย่างก็ถาโถมเข้าใส่ไพเรนทร์เขาเหมือนถูกฉุดดึงด้วยความ
더 보기
로그인
