Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

บทที่ 98ปกป้องเขตหนึ่งหญิงสาวและสัตว์ร้ายซึ่งเดินฟาดหางไปมาอย่างกระวนกระวายย่างก้าวเข้าสู่สถานที่ที่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยมา ทว่ามากี่ครั้งก็ชวนให้รู้สึกไม่สบายใจไปเสียทุกรอบจะผู้ปลุกไอทมิฬหรือสัตว์ทมิฬ อย่างไรก็ทำใจให้คุ้นชินกับห้องวิจัยไม่ได้จริง ๆโบอาสูดหายใจลึก ขายาวก้าวพรวดตรงไปยังเป้าหมายโดยพยายามไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ไม่มีฆาตกรคนไหนมีความทรงจำที่ดีกับห้องทดลอง เธอรู้สึกขอบคุณราชานที่ตามปกติมักจะติดต่อเธอผ่านโทรศัพท์หรือวิดีโอคอล เบอร์เจสควบตามหลังเธอมาติด ๆ จนจะแซงหน้าเธอไปแล้ว เจ้าเสือโคร่งขาวไม่ต้องการการนำทางจากเธออีก เมื่อใกล้ถึงจุดหมายมันสามารถตามกลิ่นไปได้ด้วยตัวเองประตูห้องทดลองของสเตอร์ลิงในอดีตเลื่อนเปิด ในหลอดทดลองแท่งยักษ์กลางห้องมิได้บรรจุร่างของทายาทแห่งสเตอร์ลิงอีกต่อไป แต่กลับเป็นร่างที่ผู้มาใหม่ทั้งสองคุ้นเคยเป็นอย่างดี เบอร์เจสส่งเสียงครางอย่างเซื่องซึมก่อนจะเดินหูลู่ไปมองดูชายที่มักให้ขนมมันใกล้ ๆ แต่แล้วแนวขนตามสันหลังของมันก็ตั้งชูชัน เสือขาวขู่คำรามไปยังชายผู้พกพากลิ่นศพซึ่งยืนเฝ้าหลอดทดลองอยู่“เสือขาว? เข้ามาในนี้ได้ยังไง?” โรเบิร์ตขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน“

บทที่ 100ปีเตอร์ เชส (2)“ชีวิตฉันแม่งไร้ค่าจังวะ เมียก็หย่า ลูกก็หนีออกจากบ้าน พ่อแม่ก็ถีบไสไล่ส่ง ไม่มีใครรักฉันสักคน!”ปีเตอร์วัยหนุ่มมองเครกกระดกเบียร์ลงคอเป็นแก้วที่ห้า พักนี้ตาแก่นี่เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในร้านเหล้า ดื่มแอลกอฮอล์แทนขนมปังจนลมหายใจมีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึก ปีเตอร์ที่ไม่ได้มานั่งดื่มบ่อยนักมาทีไรก็เห็นเขาทุกทีเพื่อนนั่งดื่มของชายผู้สูญเสียทุกอย่างในชีวิตยื่นเบียร์สีดำเข้มแก้วที่หกให้กับอีกฝ่าย พร้อมกับหยิบยื่นข้อเสนอ “ฉันช่วยให้ชีวิตนายมีคุณค่าขึ้นดีไหม?”เครกกลายเป็นชายผู้มีคนรักรายล้อมเพื่อร่วมไว้อาลัยในงานที่จัดขึ้นเพื่อร่ำลาเขาเป็นครั้งสุดท้ายฝนตกกระทบพื้นสร้างเสียงดนตรีสุดอื้อหู แต่กระนั้น มันก็ไม่สามารถกลบเสียงหอบหายใจปนกรีดร้องด้วยความหวาดผวาของชายที่ล้มหงายหลังบนแอ่งน้ำเปียกแฉะในตรอกเปลี่ยวมืดไร้วี่แววของผู้คน“มีอะไรจะสั่งเสียไหม?”“ละ ลูก ฉันมีลูก อย่าฆ่าฉัน…”ปัง!ปลายกระบอกปืนถูกยกขึ้นจ่อปาก ควันสีเทาถูกเป่าให้ไหลไปรวมกับสายฝนนอกกำบังของร่มก่อนที่มันจะถูกเก็บกลับเข้าซองคาดเอวที่ซ่อนตัวภายใต้เสื้อโคตตัวยาว“ต้องใกล้ตายถึงจะจำได้ว่ามีลูกสินะ ทั้งที่ทิ้งไ

บทที่ 102การประชุมใหญ่แขกผู้ไม่ได้นัดหมายก้าวลงจากแคปซูลขนส่งทางน้ำ หน้าจอแสดงระดับคุณภาพอากาศในลานจอดพลันสับเปลี่ยนเป็นใบหน้าบูดบึ้งของเจ้าของสถานีวิจัยใต้สมุทรเบอร์มิวดา“ปราสาทของตัวเองพังเลยจะมายึดของคนอื่นหรือไง? บาร์นี”บาร์นี การ์ดเนอร์ ประธานแห่งดีซีโอผู้ผ่านประสบการณ์เฉียดตายจากภัยพิบัติเพลย์เมคเกอร์จ้องตอบผู้บริหารใต้สังกัดของตนที่ไม่เคยปฏิบัติตัวให้สมกับเป็นลูกน้องเสียที “ของนาย? ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ไม่ใช่ของใครทั้งนั้น แต่เป็นของมวลมนุษยชาติ เพื่อประโยชน์ในการดำรงเผ่าพันธุ์สืบไปในโลกนี้ต่างหาก”ราชานแค่นเสียงสบถ “ฮึ! คำพูดพวกนั้นเก็บไว้ใช้สร้างภาพกับประชาชนข้างบนนั้นเถอะ”“ประชาชนที่นายว่าตอนนี้กำลังซุกหัวอยู่ใต้ดินด้วยความหวาดกลัว”“นายเองก็ควรจะไปซุกหัวด้วยเช่นกัน”บาร์นีเดินเข้าไปใกล้หน้าจออย่างไม่รีบร้อน ในดวงตาของเขาไม่เคยละทิ้งความนิ่งสงัด แม้ในใจจะอยากเหยียดหยามทับถมอีกฝ่ายมากเพียงใดก็ตาม“นายคิดว่านายมีอำนาจมาก คิดว่าดีซีโอต้องโอ๋นายจนทำอะไรนายไม่ได้ล่ะสิท่า ทั้งที่นายไม่รู้จักสถานีวิจัยที่นายเรียกว่าบ้านด้วยซ้ำ”“ฉันรู้จักดีพอที่จะปิดประตูอัดหน้านายและรมแก๊สก

บทที่ 104จับตัวแดนสังหารเสียงการสนทนาและภาพการต่อสู้จากกล้องติดตัวของเจ้าหน้าที่ทั้งหลายไม่ได้ฉายขึ้นแค่บนหน้าจอของแผนกกลยุทธ์ แต่ยังมีที่ห้องประชุมคณะรัฐมนตรี ห้องประชุมใหญ่รวมหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับภารกิจทั้งหมด รวมไปถึงบนจอมอนิเตอร์ในห้องวิจัยส่วนตัวของผู้อำนวยการสถานีวิจัยใต้สมุทรด้วยไทเรสชะโงกหน้ามองตัวประหลาดค่อย ๆ กลายเป็นไอทมิฬจากกล้องของหน่วยพิเศษคนหนึ่ง “เป็นไงบ้าง จารย์?”ราชานส่ายศีรษะ “ของแค่นี้ดูไม่ออกหรอก เขายังไม่ได้เอาจริงด้วยซ้ำ”“งั้นต้องทำไงให้เขาเอาจริงล่ะ?”“ฮึ! แค่จะระบุตำแหน่งเรายังทำไม่ได้เลย จะไปตอบโต้การโจมตียังไง? จะไปสู้กลับให้เดอะฮันเตอร์เอาจริงได้ยังไง? ทุกกล้องวงจรปิดของเขตหนึ่งที่ยังไม่ถูกทำลายจับภาพเขาไม่ได้แม้แต่เงา พอไล่ตามการพังของกล้องก็เจอแต่ซอมบี้ที่เป็นศพของเจ้าหน้าที่ที่ถูกทำลายหมวกนิรภัย เลยไม่ถูกทำลายศพอัตโนมัติ นอกนั้นก็ไม่พบแม้แต่ร่องรอยไอทมิฬของเดอะฮันเตอร์เลย”ราชานพรั่งพรูระบายความเครียดออกมาเป็นชุด ไทเรสคิดตามแล้วก็เห็นด้วยว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาตัวเดอะฮันเตอร์มาต่อสู้ซึ่งหน้าเพื่อประเมินระดับความสามารถ แล้วแบบนี้เขาจะยืนยันได้อย

บทที่ 106ปะทะเดอะฮันเตอร์ (1)ปัง!ไทเรสที่จับตามองอาวุธสังหารอย่างตั้งมั่นอยู่ตกใจเสียกระโจนหลบแทบไม่ทัน กระสุนนัดที่สองยิงออกมาทั้งอย่างนั้น เหมือนกันกับนัดแรก ไม่มีการขึ้นลำ ไม่มีการปลดปลอกกระสุน ไม่มีสัญญาณใดก่อนการโจมตีเลยสักอย่าง“สไนฯ บ้านไหนเขาไม่ต้องรีโหลดกันฟะ? เติมค่ายไหนมา จะโกงเกินไปแล้ว!”ไทเรสตะโกนออกมาอย่างเดือดดาล เขาก็เข้าใจอยู่ว่าอีกฝ่ายเป็นถึงฆาตกรอันดับหนึ่งต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่ แต่เขาไม่คิดว่าจะไม่ธรรมดาถึงขั้นฉีกทุกกลไกพื้นฐานของอาวุธไปแล้ว“ปืนสร้างจากไอทมิฬของฉัน กระสุนก็สร้างจากไอทมิฬของฉัน แล้วจะแยกชิ้นส่วนออกจากกันให้ยุ่งยากทำไมล่ะ?”ดั่งต้องการจะยืนยันคำพูด ปีเตอร์ยิงนัดถัดไปอย่างต่อเนื่อง และยังคงยิงต่ออย่างไม่หยุดยั้ง ไทเรสเสริมแกร่งร่างกายถึงขีดสุด วิ่งหลบกระสุนที่พุ่งเร็วจนมองตามไม่ทันสุดฝีเท้าด้วยความเร็วเกินมนุษย์ เขาล้มโต๊ะตามรายทางที่วิ่งผ่านจนคว่ำระเกะระกะ แม้จะใช้เป็นโล่ป้องกันอาวุธที่รุนแรงขนาดเจาะผ่านตึกเสริมไอโลหิตไปหลายชั้นไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็พอจะช่วยบดบังสายตาของนักล่าได้บ้าง“นี่มันสไนฯ หรือปืนกลกันแน่? บ้าไปแล้ว!”“ยิงแบบลูกซองก็ได้นะ”โต