Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

125

บทที่ 89 จุดเริ่มต้น

บทที่ 89จุดเริ่มต้นตายไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้นต่อ?เป็นคำถามที่มนุษย์ทุกคนเคยสงสัย เมื่อเติบโตพอจะเรียนรู้ได้ จุดหมายต่อไปหลังจากสิ้นลมก็จะแตกต่างกันไปตามแต่ความเชื่อ ศาสนา หรืออะไรก็ตามแต่ที่ถูกสอนจากคนที่มีชีวิตอยู่มาก่อน บางคนก็เชื่อว่าหลังจากตายไปทุกอย่างจะจบลง ทั้งความดี ความชั่ว เรื่องราวในชีวิตที่ดำเนินมาอย่างยาวนาน ไม่มีอะไรต่อจากนั้นอีก ไพเรนทร์ก็เคยเป็นคนหนึ่งที่เชื่อแบบนั้นทว่าความตายไม่ได้ดับมืดไป แต่ทุกอย่างกลายเป็นสีขาวต่างหากเดิมทีความตายสำหรับไพเรนทร์นั้นเป็นเพียงสีขาว เป็นภาพจำของความสงบ เป็นความปลอดโปร่งที่หาไม่ได้ในชีวิตขณะที่ยังมีลมหายใจ ทุกครั้งที่เขาฆ่าตัวตาย ร่างกายที่อ่อนล้าก็จะเบาสบาย สมองที่เศร้าซึมจะถูกปัดเป่าความคิดยุ่งเหยิงอลหม่าน ทัศนียภาพรอบกายไร้สิ่งแต่งเติม มีเพียงสีขาวราวกับได้ท่องอยู่บนเมืองเมฆ อยู่บนสรวงสวรรค์ ไพเรนทร์เคยคิดว่ามันคือภาพจำลองของการไปสู่สุขคติที่เขาวาดฝันไว้จนกระทั่งราชานพูดประโยคนั้นออกมา“ไพเรนทร์ นายคือแดนสังหารเดินได้”แดนสังหาร หากเขาทรงพลังถึงขั้นนั้นจริง ก็คงอธิบายเรื่องที่เขาทำพิธีกรรมปลุกซอมบี้ระดับพิเศษขึ้นมาได้โดยการหยิบยื
last updateDernière mise à jour : 2026-03-11
Read More

บทที่ 90 ความตายสีดำ (1/2)

บทที่ 90ความตายสีดำ“ดาวเทียมในเครือข่ายของทูมอร์โรว์เน็ตเวิร์กที่ขึ้นตรงต่อรัฐบาลโลกมีดาวเทียมสื่อสารยี่สิบดวงและดาวเทียมระบบนำทางสิบสี่ดวง โดยดาวเทียมสื่อสารสามารถใช้ระบบนำทางได้เช่นกัน แต่ไม่ดีเท่า ตอนนี้เลยยังครอบคลุมไม่ได้ทั่วทั้งโลก ส่วนใหญ่รวมตัวกันใกล้พื้นที่เขตการปกครองที่หนึ่ง ยิ่งไกลจากเขตหนึ่ง ความถี่ของดาวเทียมก็จะลดลง” ประธานบริษัทเครือข่ายทูมอร์โรว์เน็ตเวิร์กอภิปรายขีดความสามารถของบริษัทตน“พูดอย่างนั้นแสดงว่ายังมีที่ไม่ได้รายงานรัฐบาลโลกน่ะสิ” ราชานจับพิรุธในคำพูดของแบรนดอนได้ก็ถามโดยไร้ความลังเล“ถูกต้อง คุณคิดว่าทำไมถึงไม่มีใครตรวจจับสัญญาณของคุณได้กันล่ะ เพราะผมแยกเครือข่ายไว้ตั้งแต่ต้นเลยยังไงเล่า” แบรนดอนเฉลยพลางกล่าวชื่นชมในใจ สมแล้วที่เป็นคนที่เขาไว้ใจฝากฝังชีวิตของลูกสาวไว้“ไม่เข้าใจอ่ะ เข้าเรื่องเลยได้ป่ะ?” ไทเรสนั่งทำตาปริบอยู่กับไพเรนทร์กล่าวตัดบทสนทนาของพวกใช้สมองมากกว่ากล้ามเนื้อไม่ให้เลยเถิดจนพวกเขาตามไม่ทันไปมากกว่านี้“ที่จะบอกก็คือ ผมสามารถติดต่อกับคนที่คุณต้องการโดยตรงได้ แต่มีสองเงื่อนไข อย่างแรกคือต้องมีรหัสตัวเครื่องอุปกรณ์สื่อสารของคนคนนั้น สองค
last updateDernière mise à jour : 2026-03-12
Read More

บทที่ 90 ความตายสีดำ (2/2)

พิกัดที่คินทร์ส่งมาให้เป็นเพียงซากอารยธรรมจากยุคก่อนโลกล่มสลายเหมือนกับที่อื่น ๆ นอกกำแพง อาคารสิ่งปลูกสร้างที่เคยตั้งตระหง่านตามสถาปัตยกรรมแห่งสถานศึกษาอันบ่มเพาะอนาคตของประเทศชาติหลงเหลือเพียงซากปูนและโครงเหล็กซึ่งถูกปกคลุมไปด้วยแมกไม้นานาพรรณ ถูกธรรมชาติช่วงชิงไม่ต่างจากที่มนุษย์เคยช่วงชิงมาจากธรรมชาติ“ไม่น่าเชื่อ ป้ายมหา’ลัยยังอยู่เลย สมราคาที่อธิบดีไปยักยอกมาฟอกจริง ๆ” ไทเรสมองป้ายตัวอักษรสีทองหม่นใหญ่โตราวกับเป็นกำแพง แม้มันจะสึกกร่อนและถูกพืชเถาบดบังแต่ตัวอักษรส่วนใหญ่ก็รอดพ้นจากมหันตภัยจนคงเหลือพอให้อ่านออกอย่างน่ามหัศจรรย์“หืม ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ยว่ามีเรื่องยักยอกด้วย” ไพเรนทร์เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ“ไม่เอาน่า นายรู้เรื่องซุบซิบในคณะ แต่ไม่รู้เรื่องฉาวระดับมหา’ลัยเนี่ยนะ ใครกันแน่ที่ไม่สนใจโลก” ไทเรสยิ้มยียวน แซวอดีตเพื่อนร่วมคณะราวกับนี่เป็นเพียงวันธรรมดาที่ทั้งสองเดินทางมาเข้าเรียนตามปกติ“ก็ทั้งคู่นั่นแหละ”อดีตนักศึกษาทั้งสองหัวเราะร่าเริงได้ขัดกับบรรยากาศวังเวงของวันสิ้นโลกโดยสิ้นเชิง ทั้งคู่เดินไปเรื่อย ๆ เมื่อเจออะไรที่คุ้นตาก็จะชี้ไม้ชี้มือและย้อนรอยความทรงจำกัน ทำ
last updateDernière mise à jour : 2026-03-13
Read More

บทที่ 91 ลูปนรก

บทที่ 91ลูปนรกเป็นครั้งแรกที่ราชานได้เห็นพลังสีขาวที่ฟังมาจากไพเรนทร์นับครั้งไม่ถ้วนนักวิจัยวิเคราะห์ความรุนแรงของพิธีกรรมมาเป็นอย่างดี เว้นระยะห่างจากต้นตอแห่งพลังจนแทบจะมองไม่เห็นกัน พาทุกคนไปหลบอยู่ในป่าสน ให้ธรรมชาติช่วยบั่นทอนพลังมหาศาลที่กำลังจะถูกปลุกขึ้น ประกอบกับให้ดาเมียงและเคียต ฆาตกรระดับสูงทั้งสองกางการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดของตนแต่มันก็ยังไม่พอในพริบตาที่สีขาววาบวับ ป่าสนสูงชะลูดลำต้นหนาสามคนโอบก็พังโค่นไม่เหลือแม้กระทั่งตอ ซากอารยธรรมที่คนทั้งสองเพิ่งใช้ระลึกความหลังกันถูกปัดเป่ากลายเป็นเศษฝุ่น โล่ผนึกกำลังของสองฆาตกรต้านได้เพียงไม่กี่วินาทีก็แตกกระเจิง หากไม่ได้เหล่าผู้ปลุกไอทมิฬกับซอมบี้ช่วยกำบัง ไม่รู้ว่าราชานกับแบรนดอนที่เป็นมนุษย์ธรรมดาจะมีสภาพเป็นอย่างไรสีขาวดับลง ท่ามกลางความว่างเปล่า มีเพียงชายผู้หนึ่งอุ้มร่างแน่นิ่งไม่ไหวติงเดินซวนเซมาทางกลุ่มคนที่ล้มระเนระนาด ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างสั่นระริกด้วยความสับสน“จารย์ ไพ ไพเขา… เราจะทำไงดี จารย์รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง?”“คุณไพเรนทร์!”โรเบิร์ตรีบพุ่งตัวเข้าไปเพื่อแย่งร่างของคนไข้คนสำคัญออกมาจากเงื้อมมือมัจจุ
last updateDernière mise à jour : 2026-03-14
Read More

บทที่ 92 คณะเดินทางขับเคลื่อนด้วยความเชื่อ

บทที่ 92คณะเดินทางขับเคลื่อนด้วยความเชื่อเพิ่งลงจอดได้ไม่ทันไร แคปซูลก็จะขึ้นบินอีกครั้ง“นี่ ที่นี่ไม่ใช่จุดพักรถนะ ให้เกียรติสถานที่ส่วนตัวของคนอื่นเขาบ้าง” เจน โบกอดอกจ้องกลุ่มคนที่เดินขึ้นลงบันไดดาดฟ้าแหล่งกบดานของเธอเป็นว่าเล่นอย่างไม่ต้อนรับดาเมียงเลิกคิ้ว “นางปีศาจร้าย เจ้าไม่คิดจะแก้แค้นนายท่านเหมือนครั้งก่อนหรือ?”“ว่าใครเป็นปีศาจร้ายกันยะ?!” เจนคำรามก่อนจะพยักพเยิดไปที่คนกับกระเป๋าบนแคปซูล “เจ้าหนุ่มนั่นมีสภาพแบบนี้แล้ว จะให้ฉันไปแก้แค้นใครล่ะ”“นายท่านยังไม่ตายหรอก ข้าเชื่อเช่นนั้น” ดาเมียงพูดอย่างมั่นใจแล้วสะบัดผ้าคลุมเดินขึ้นแคปซูลไปเจนสบถ “ฮึ! มีแต่พวกคนบ้า”“ไอ้เบียวแวมไพร์ อยู่กับเพื่อนฆาตกรของนายไปสิ ตามมาทำไม?” ไทเรสที่ขึ้นแคปซูลอยู่ก่อนแล้วพูดเสียงห้วนอย่างไม่สบอารมณ์ ยิ่งคนเยอะยิ่งมากความ เขาไม่อยากจะเสียเวลาไปมากกว่านี้“ข้าเป็นผู้ติดตามของนายท่าน ย่อมต้องไปด้วย” ดาเมียงเท้าเอวยืดบ่าอย่างมั่นใจดาเมียงร่วมทางมาอย่างไม่เต็มใจนักในตอนแรก เป็นเพราะเขากลัวพลังที่แข็งแกร่งกว่าตนจึงจำใจยินยอมเป็นลูกน้องให้กับไพเรนทร์แต่ไทเรสไม่ต้องการลูกน้อง โดยเฉพาะลูกน้องที่กลัวค
last updateDernière mise à jour : 2026-03-15
Read More

บทที่ 93 ยึดเขตการปกครองที่หนึ่ง

บทที่ 93ยึดเขตการปกครองที่หนึ่งทำไมต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วยกัน ทำไมโลกถึงช่างโหดร้ายในเมื่อมีชีวิตอยู่ต่อไปโลกก็ไม่ได้ดีขึ้น ตายไปเสียยังจะดีกว่า…….“มีสติหน่อยสิ!”เสียงตะโกนแผดข้างหูจนไทเรสสะดุ้ง เมื่อหันไปมองต้นตอก็เจอกับใบหน้าตื่นตระหนกของราชาน ตาเฒ่าผู้นี้ตกใจอะไรกัน? ว่าแต่ทำไมถึงรู้สึกเจ็บ ๆ กันนะ…แขนขวาของเขาถูกกำรวบแน่นด้วยสองมือของซอมบี้สันดานเสียที่เขาเกลียดขี้หน้า เจ้าแว่นนั่นยังทำท่าราวกับดึงสุดแรงจนเลือดขึ้นหน้าได้อย่างน่าหมั่นไส้อีกต่างหาก ซอมบี้มีเลือดก็จริงแต่มันก็แค่ของปลอมที่ทำขึ้นเลียนแบบมนุษย์ ไม่ได้มีระบบไหลเวียนที่ทำงานในลักษณะเดียวกัน แสดงได้เก่งดีเหลือเกิน แอบกำจัดเสียตอนที่ไพเรนทร์ยังหลับอยู่เสียดีไหมแล้วทำไมซอมบี้หมอเถื่อนต้องดึงแขนเขาด้วย?ไล่จากแขนก็เป็นมือ นิ้ว ตามมาด้วยกรงเล็บ… เขากลับมาเป็นมนุษย์แล้ว ทำไมถึงยังมีกรงเล็บซอมบี้อยู่อีก ไม่ใช่สิ นี่ไม่ใช่กรงเล็บ แต่เป็นไอทมิฬที่หลอมรวมอัดแน่นขึ้นเป็นรูปทรงสร้างอาวุธขึ้นจากมือเปล่า เหมือนตอนที่ไพเรนทร์สร้างใบมีดแทงคอตัวเอง…และกรงเล็บทมิฬนั้นก็กำลังแทงเข้าไปในลำคอของตัวไทเรสเองอยู่ ไม่ต่างจากไพเรนทร์ตอ
last updateDernière mise à jour : 2026-03-16
Read More

บทที่ 94 เหยื่อที่คู่ควร

บทที่ 94เหยื่อที่คู่ควรแคปซูลใต้น้ำเคลื่อนไปตามท่อขนส่งช้ากว่าทุกที แม้ไม่ได้กำลังวิ่งด้วยตัวเอง แต่เลือดในกายของชายหนุ่มก็สูบฉีดอย่างแรงด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำ ในที่สุด แคปซูลแสนอืดอาดก็จอดลง คนด้านในกระแทกประตูที่เคลื่อนอย่างเชื่องช้าราวกับเต่าคลานโดยไม่รอให้มันเปิดออกเอง เขาไม่สามารถทนเสียเวลาไปได้อีกแม้สักวินาทีเดียวขายาวก้าววิ่งไปตามเส้นทางที่เขาคุ้นชิน เพียงแต่เขากลับไม่รู้จุดหมายที่แน่ชัด ประตูห้องทดลองปิดกั้นหนาชั้นถูกถีบจนหลุดกระเด็นโดยไม่ต้องใส่รหัสห้องแล้วห้องเล่า จนมาถึงห้องทดลองที่แม้จะไม่ได้มีขนาดใหญ่ที่สุด แต่อุปกรณ์ภายในกลับมีมูลค่ารวมสูงกว่าห้องทดลองอื่นรวมกันเสียอีก เนื่องจากมันเคยใช้เป็นที่เก็บรักษาร่างของลูกสาวนายทุนเงินหนาในหลอดแก้วใหญ่ยักษ์ราวกับตู้ปลาไม่ได้มีร่างของเด็กสาวลอยอยู่ในนั้นตามที่ควรจะเป็น มันถูกแทนที่ด้วยร่างซีดขาวของชายหนุ่มที่แม้จะถูกบดบังด้วยของเหลวสีเขียวข้นก็ยังดูซีดจางราวกับเป็นวัตถุโปร่งแสงชายหนุ่มเมื่อได้หยุดวิ่งก็หอบหายใจหนักหน่วง ไม่รู้ว่าด้วยความเหนื่อยหรือเพราะแรงอารมณ์ ขาที่เคยก้าวอย่างฉับไวเยื้องย่างอย่างไร้ความมั่นคงเข้าไปหาร่างที
last updateDernière mise à jour : 2026-03-17
Read More

บทที่ 95 เส้นทางทมิฬ

บทที่ 95เส้นทางทมิฬความมืดมิดแสนเงียบสงบพาให้ทั้งร่างผ่อนคลาย ดั่งนอนทอดกายอยู่ในหลุมดำที่ดูดกลืนซึ่งความกังวล ดูดกลืนสิ่งที่มนุษย์อ้างว่าทำให้ตนสูงส่งกว่าสัตว์ชนิดอื่นอย่างอารมณ์ ความรู้สึก ไม่เหลือสิ่งใดไว้ในร่างกลวงเปล่าให้คอยพะว้าพะวงอีก“ฉันขอโทษที่ช่วยนายไว้ไม่ได้ ไพเรนทร์”ในสีดำไร้แสงกลับมีเสียงเพรียกดังก้องอยู่ในหัว ไม่สามารถจับทิศทางได้ ไม่สามารถระบุผู้พูดได้ เป็นเพียงเสียงที่ดังขึ้นซ้ำ ๆ ราวกับว่ามันคือหมุดที่ตอกลึกย้ำความปวดร้าวในจิตใต้สำนึกของผู้พูด ดังขึ้นครั้งหนึ่งก็ตอกลึกลงไปอีกขั้นหนึ่ง‘ฉันขอโทษที่ช่วยนายไว้ไม่ได้ ไพเรนทร์’‘ฉันขอโทษ…’‘…ช่วย…’‘…ไพ’ไพเรนทร์… ใครกัน?‘…ช่วยนาย…’‘ขอโทษ…’.‘อยากตาย’ไท!!ไพเรนทร์ลืมตาโพลง สีดำเย็นสบายเมื่อครู่หายไปแล้ว ภาพตรงหน้ากลายเป็นป่าอาบย้อมสีแดงฉาน กลิ่นเหม็นเน่าของซากศพลอยเจืออยู่ในทุกอณูอากาศ ราวกับภาพจำลองวันสิ้นโลกในนิยาย ชายหนุ่มผู้ตื่นขึ้นรู้สึกอ่อนล้าทั้งยังหิวมากเหลือเกิน หิวจนแสบร้อนไปหมดทั้งท้อง แต่ก็ไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะไปหาอาหารมาคลายความหิวได้ แต่พอนึกถึงอาหาร ภาพในหัวกลับเป็นภาพของเลือดและเนื้อสด ๆ จากร่างมนุ
last updateDernière mise à jour : 2026-03-18
Read More

บทที่ 96 โลกที่ไม่ได้ล่มสลาย

บทที่ 96โลกที่ไม่ได้ล่มสลายไทเรสไม่ได้รับพลังจากเจ้านายมานานแล้ว แม้เขาจะใช้แรงจนเหนื่อยใกล้ตาย หิวโหยจนแทบจะเห็นต้นไม้เป็นมนุษย์ รู้ตัวอีกทีก็มีเปลือกไม้อยู่เต็มปาก ก็ยังไม่มีวี่แววของพลังสีดำแต่เขาจะหมดพลังตายไม่ได้ เขาต้องไปดูด้วยตาตัวเองว่าที่ปลายทางนั้นคือคนที่เขาคิดใช่หรือไม่ซอมบี้ไทเรสเรียนรู้วิธีการสังหารซอมบี้ตัวอื่นเพื่อช่วงชิงพลังมาเป็นของตน แม้จะน้อยนิด แต่ไทเรสก็ต่อสู้อย่างเงอะงะจนพอจะยื้อเวลาเอาตัวรอดมาได้ครบหนึ่งปีที่ร่องรอยของเจ้านายหายไป ซอมบี้ผู้โดดเดี่ยวจับพลัดจับผลูมาเดินทางร่วมกับคาราวานสีเทาได้หลายเดือนแล้ว อย่างไรเขาก็ไม่รู้ว่าควรมุ่งหน้าไปทางไหนอยู่ดี การรวมกลุ่มกับมนุษย์ก็ไม่เสียหายอย่างไรเขาก็เคยเป็นมนุษย์ไลก้าตัวน้อยในยามนั้นน่ารักน่าชังเสียยิ่งกว่าตอนที่พวกเขาหนีออกจากเขตหนึ่งไปเจอเข้าเสียอีก เด็กชายตัวติดซอมบี้เร่ร่อนมากราวกับว่าไลก้าเห็นไทเรสเป็นเพื่อนเล่นมากกว่าอสูรร้ายดั่งที่ผู้ใหญ่ทั่วไปเห็น ไพเรนทร์มองเด็กชายตัวน้อยกับสุนัขและแมวที่เก็บมาเลี้ยงวิ่งวนเวียนรอบตัวไทเรส เรียก ‘พี่ชายซอมบี้’ ทั้งวันทั้งคืนได้ไม่มีเบื่อ วันเวลาเช่นนี้ช่างสงบยิ่งนักร
last updateDernière mise à jour : 2026-03-18
Read More

บทที่ 97 คำสาป

บทที่ 97คำสาป‘ตาย ตาย… อยากตาย’ในอนธการไร้เสี้ยวแสงเล็ดลอดผ่าน ไพเรนทร์สะดุ้งด้วยความตกใจ ความคิดที่ดังจนเสมือนมีเสียงนี้เขารู้จักเป็นอย่างดี เพราะเขาร่วมเดินทางกับมันมานานแสนนาน แต่ทว่า ไพเรนทร์ไม่เคยได้ยินความคิดลักษณะนี้ในหัวของไทเรสมาก่อน‘คนอย่างฉันตาย ๆ ไปซะได้ก็ดี ไพจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ ไพจะได้ไม่ต้องตาย’ไม่ ไท อย่าคิดแบบนั้น…ในขณะที่ความเศร้าเสียใจกำลังท่วมบ่า ไพเรนทร์ก็ตระหนักได้ว่า เขาไม่ได้ท่องอยู่ในความทรงจำของ ‘ซอมบี้’ อีกแล้ว แต่เป็นความคิดของไทเรสที่เป็น ‘มนุษย์’นี่ไม่ใช่ความตายที่เขาใฝ่หา เหตุใดโชคชะตาของเขาจึงเป็นดั่งลูกชังของพระเจ้า เมื่อได้ตายสมใจอยากก็ดันตายไม่สนิท ต้องมานั่งเวียนว่ายอยู่กับผู้ที่เขาสละชีวิตให้ราวกับติดอยู่ในคำสาปชั่วนิรันดร์คำสาป… เหมือนกับที่เขาทำกับไทเรสมันคงจะเป็นการชดใช้กรรมของคนบาปผู้เห็นแก่ตัวอย่างเขาไม่ผิดแน่‘ในเมื่อมีชีวิตอยู่ต่อไปโลกก็ไม่ทีท่าว่าจะดีขึ้น ตายไปเสียยังจะดีกว่า’ความมืดเลือนหาย เจ้าของร่างลืมตาตื่นก็พบว่ามือของตนห่อหุ้มด้วยไอทมิฬยาวเหยียดเป็นกรงเล็บแทงเข้าที่ลำคอของตัวเองอยู่ไทเรสกำลังจะฆ่าตัวตายโดยที่ไม่รู้สึกตัวผ
last updateDernière mise à jour : 2026-03-19
Read More
Dernier
1
...
8910111213
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status