Intention to Death เมื่อความตายกลายเป็นพลัง의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

บทที่ 60ความตายเป็นสีขาว “แล้วพวกนายก็กลายเป็นหมากับแมวที่ไลก้าเคยเลี้ยง?” ไทเรสถามอย่างเหลือเชื่อ“เปล่า พวกฉันก็ยังคงเป็นพวกฉันนั่นแหละ แต่ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของไลก้า” แมวดำเลียจัดแจงเส้นขนเปื้อนฝุ่นของมัน“แต่ส่วนใหญ่ไลก้าอยากให้เราอยู่ในร่างนี้มากกว่าร่างคนน่ะ” สุนัขกล่าวต่อ“ร่างนี้ก็สบายดีออก ไม่ต้องหาเสื้อผ้ามาใส่ด้วย”คำพูดของเจ้าแมวทำให้ทุกคนเพิ่งจะนึกได้ว่าตัวตนที่แท้จริงของเธอเป็นหญิงสาว หากไลก้าเกิดนึกอยากให้ทั้งสองกลับร่างมนุษย์เมื่อไร ร่างสัตว์ที่ไร้อาภรณ์ทั้งสองเห็นจะต้องรีบหาอะไรมาปกปิดกันให้วุ่น“กลายร่างเป็นสัตว์ได้ เป็นลักษณะเฉพาะที่ไม่เคยคิดว่าจะมีได้ แต่ถึงจะไม่นับเรื่องนี้ ยังไงสองคนนี้ก็ต้องนับเป็นซอมบี้ระดับพิเศษอย่างแน่นอน เด็กตัวเล็ก ๆ แค่นี้กลับมีซอมบี้ระดับพิเศษอยู่ใต้อาณัติถึงสองตัว!” ราชานพึมพำข้อมูลที่ล้นเข้ามาในหัวอย่างคนกำลังสับสน การค้นพบครั้งนี้ทำให้เขามีคำถามที่ตอบไม่ได้มากมายเหลือเกินดีจริง ๆ ที่ออกมานอกกำแพงในบ้านร้างหลังเล็กขนาดหนึ่งห้องได้จัดสรรพื้นที่สำหรับการนอนหลับพักผ่อนโดยแมวและสุนัขผู้มาถึงก่อนได้อย่างยุติธรรม“พื้นที่ทั้งหมดเป็นของไลก้า

บทที่ 62เดินทางอย่างไร้ทิศ “แน่ใจนะว่าทางนั้น?” ราชานมองป่ารกร้างไร้วี่แววของเส้นทางการเดินทางของแคปซูลหรือรอยล้อรถบนพื้นแม้แต่น้อย“ถ้ามาถูกทางตามที่คุณอิกอร์บอก อีกไม่นานทางทิศเหนือจะเห็นกำแพงเขตที่เก้าอยู่ไกล ๆ ครับ” ไพเรนทร์ควบคุมแคปซูลบินมาตามทางที่อิกอร์ชี้ ใช่แล้ว ชี้ในยุคโลกาวินาศนี้ หมอกโลหิตปกคลุมจนไม่เห็นดวงดาว พลังแห่งความตายซึ่งนับเป็นพลังงานอย่างหนึ่งลอยปะปนอยู่ทุกที่ รบกวนการทำงานของสนามแม่เหล็ก เข็มทิศตามแบบฉบับของยุคก่อนจึงใช้ไม่ได้ ไพเรนทร์เพิ่งได้เข้าใจถึงความล้ำหน้าของเขตการปกครองที่หนึ่งที่มีเหนือเขตอื่นก็วันนี้ วิทยาการซึ่งสามารถเอาชนะความแปรปรวนของพลังงาน สร้างระบบติดต่อสื่อสารและวางระบบไฟฟ้าได้แทบไม่ต่างจากยุคสมัยก่อนทั้งที่มีพลังแห่งความตายลอยอยู่ทุกแห่งหนอิกอร์เลยช่วยพวกเขาได้มากสุดเพียงแค่อธิบายและชี้นิ้วเท่านั้น“แล้วถ้าไม่เจอล่ะ?” ไทเรสถามทั้งสามมองหน้ากันนิ่งแล้วหันไปมองหน้าเคียตที่ทำสีหน้าว่างเปล่าตอบกลับมา“คงต้องกลับไปหาคาราวานสีเทาเพื่อถามทางใหม่”ท้องฟ้าสีแดงหมองหม่นลงจนมืดมิด ช่วงกลางคืนพวกเขาไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้เลย แม้จะผ่านกำแพงเขตการปกค

บทที่ 64ทุกอย่างเพื่อนายหลายวันมานี้ ตั้งแต่ที่ซอมบี้ระดับพิเศษกับเจ้านายจับตัวศาสตราจารย์ราชาน พาสคาลเป็นตัวประกันหลบหนีออกนอกเขตการปกครองที่หนึ่ง ภารกิจค้นหาเพื่อช่วยเหลือนักวิจัยและกำจัดซอมบี้ระดับพิเศษกลายเป็นวาระระดับเดียวกับภัยพิบัติเพลย์เมคเกอร์ ทว่า นอกกำแพงไม่ใช่พื้นที่ชำนาญการของพวกเขา หากไม่นับเส้นทางขนส่งระหว่างเขตที่ใช้เป็นประจำ พวกเขาก็แทบจะไม่รู้เลยว่ามีอะไรรออยู่ในทุ่งรกร้างแห่งความตายนั่นกระนั้น รัฐบาลโลกก็มีคำสั่งลงมาให้ทุกหน่วยงานร่วมมือกันออกปฏิบัติการเป็นการเร่งด่วน โชคกลับไม่เข้าข้าง ตั้งแต่ที่หน่วยสำรวจชุดแรกคลาดจากร่องรอยของผู้หลบหนีในวันที่สอง พวกเขาก็ไม่พบวี่แววของแคปซูลบนฟ้าอีกเลยผู้บัญชาการแซม มัวร์ผู้ได้รับมอบหมายให้ควบคุมปฏิบัติการระดับภัยพิบัติอย่างต่อเนื่องจึงเปลี่ยนกลยุทธ์ในการค้นหา โดยตั้งสมมติฐานอยู่ในกรอบเกณฑ์ที่ว่า ผู้ร้ายจะไม่สังหารศาสตราจารย์ราชานเพื่อเก็บไว้ใช้เป็นตัวประกัน จึงมุ่งเน้นการค้นหาไปที่สิ่งประทังชีพอย่างแหล่งน้ำ แหล่งอาหารในป่า และไฟที่ให้ความอบอุ่นในเวลากลางคืน โดยพวกเขาไม่รู้กฎเกณฑ์แห่งโลกนอกกำแพงที่ว่า กองไฟเป็นสิ่งอำนวยความสะ

บทที่ 65ปีศาจร้ายในความทรงจำ“ในที่สุดก็ไม่ต้องบินแบบคลำทางเดาสุ่ม” ราชานกดแท็บเล็ตที่ฉวยมาจากผู้ขับขี่คนหนึ่งสองสามครั้ง แผนที่ที่ตั้งและเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างเขตการปกครองต่าง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ“ไม่ใช่ว่าในแท็บเล็ตมีจีพีเอสอยู่หรือไง? จารย์ ไปเอาของแบบนั้นมาได้ไง โยนทิ้งไปเลยนะ” ไทเรสเข้าไปแย่งของมาจากผู้ชราด้วยความแตกตื่น“ไม่ต้องห่วงน่า ฉันจัดการเรื่องนั้นแล้ว สัญญาณทุกอย่างของรัฐบาลโลกก็มาจากดาวเทียมแม่ของทูมอร์โรว์เน็ตเวิร์กนั่นแหละ แค่เข้ารหัสส่วนตัวที่แบรนดอนให้มามันก็จะตัดการเชื่อมต่อกับสัญญาณของรัฐบาลโลก คนที่รู้ว่าเราอยู่ไหนก็มีแต่แบรนดอนเท่านั้น” ราชานเบี่ยงแท็บเล็ตหนีให้พ้นจากเงื้อมมือของซอมบี้ เขารู้อยู่แล้วว่าการกระทำเช่นนี้เสี่ยงมาก แบรนดอนที่รู้เรื่องการหลบหนีของทั้งสามอาจจะหมดหวังในการชุบชีวิตลูกสาวและไม่สังเกตเห็นการพยายามเข้าระบบของราชาน แต่เมื่อราชานได้รับการตอบรับเขาก็โล่งใจ ดูท่าพัสดุจะส่งไปถึงเคนยูแล้ว“คุณราชาน นั่นใช่กำแพงเขตที่เก้าไหมครับ?” ไพเรนทร์ผู้สวมบทบาทนักบินประจำกลุ่มชี้ออกไปนอกหน้าต่างนักวิจัยชราหยุดทะเลาะกับซอมบี้แล้วมองแถบสีแดงยาวเหยียดด้านน

บทที่ 67ปลดเปลื้องพันธนาการแห่งจิตใจกลุ่มผู้บุกรุกไม่ได้มาที่บ้านผู้บัญชาการเพียงเพื่อสังหารเฮอร์มิล อดีตเจ้าของบ้านนำทางลงไปยังชั้นใต้ดิน ประตูเปิดออกสู่เส้นทางลับที่ทั้งมืดมิดและอับชื้น ยิ่งเดินลึกเข้าไป กลิ่นอับฝุ่นก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นเหม็นหืนชวนคลื่นเหียน“แน่ใจนะว่าไม่ใช่ท่อระบายของเสีย” เคียตปิดจมูกทำสีหน้าพะอืดพะอมวิคเตอร์มองผู้ถามอย่างเหยียดหยาม “กลิ่นแห่งความตายคือกลิ่นที่หอมหวานที่สุดสำหรับฆาตกร ไม่แปลกใจที่นายเป็นได้แค่ฆาตกรอันดับที่ยี่สิบ”“แก ว่าไงนะ?!”ยังไม่ทันได้ทะเลาะ ไอทมิฬที่อัดแน่นไปด้วยความหวาดผวาก็แผ่ฟุ้งจนทั้งสองหายใจไม่ออก ไพเรนทร์หยุดฝีเท้า ทั้งร่างสั่นจนเห็นได้ในความมืด ดวงตาซึ่งมืดมิดไม่แพ้ทางที่พวกเขาเดินอยู่เบิกค้างจ้องไปยังประตูแรกที่พวกเขาเจอในทางเดินไร้แสงสว่างนี้ประตูที่อัดแน่นไปด้วยสีขาว ห้องขังเก่าของตัวเขาวิคเตอร์แสยะยิ้ม “จำได้สินะ ห้องของนายน่ะ”ความพะอืดพะอมท้นขึ้นมาในลำคอ ไพเรนทร์คิดว่าความโกรธเมื่อวานทำให้เขาก้าวข้ามความกลัวที่มีต่อวิคเตอร์ไปได้แล้วเสียอีก ทว่า เพียงแค่กลับมาเยือนสถานที่ซึ่งรวบรวมทุกทัณฑ์ทรมานจนห้องวิจัยทั้งหลายเทียบ