All Chapters of Intention to Death เมื่อความตายกลายเป็นพลัง: Chapter 121 - Chapter 130

บทที่ 109มุมมองของสีขาวไพเรนทร์เคยคิดว่าการล่องลอยไปในความทรงจำของไทเรสเป็นเรื่องที่ไม่แย่นัก แม้เขาปรารถนาจะตายให้สนิทเสียมากกว่าแต่เขาคิดผิด“แดนสังหารเดินได้อาจจะไม่ได้มีแค่ไพเรนทร์”ดวงใจที่กลับมามีชีวิตเต้นกระหน่ำจนจุกอก แต่เจ้าของร่างมิได้ใส่ใจ ความตื่นเต้นระคนคาดหวังกระตุ้นให้เลือดลมสูบฉีดจนไทเรสอยู่ไม่สุขทว่า ไม่ใช่กับผู้เฝ้าสังเกตการณ์ที่ไม่มีใครมองเห็น ดวงใจของไพเรนทร์ดิ่งวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มไทคงไม่ได้คิดจะไปต่อกรกับฆาตกรอันดับหนึ่งหรอกนะและแล้วสิ่งที่ไพเรนทร์กังวลก็เป็นจริง“จะไปไหน?”“ไปจับตัวแดนสังหาร”ไม่จริงใช่ไหม…? ไทคงไม่คิดจะไปเสี่ยงอันตรายขนาดนั้นหรอกจริงไหม?ไพเรนทร์ปฏิเสธที่จะรับรู้ความจริง แต่ฝีเท้าที่ย่างก้าวอย่างหนักแน่นเป็นการตอบคำถามของเขาแล้วไม่! เขาจะไม่ยอมให้ไทเรสต้องเจ็บตัวเพราะเขาอีก!‘ไท หยุดนะ!’แม้จะโก่งคอตะโกน ก็ไร้เสียงออกมา ใช่แล้ว ตอนนี้เขาเป็นแค่สีขาว จะไปพูดกับไทเรสที่เป็นคนเป็นได้อย่างไร…ไพเรนทร์ไม่ยอมแพ้ สีขาวของเขาไม่ได้มีเพียงดวงเดียว สีขาวที่รู้จักไทเรส สีขาวที่เป็นห่วงไทเรส สีขาวที่รักหวงแหนไทเรสไม่ได้มีเพียงเขาสีขาวนับไม่ถ้วนร่วม

บทที่ 111ยอมแพ้นี่คงเป็นโลกสีขาวมุมปากทรงกระจับเหยียดยิ้มเศร้าสร้อยไพมักมองไม่เห็นตัวเองเสมอ ทั้งที่มันชัดเจนขนาดนี้แท้ ๆโลกสีขาวที่ไพเรนทร์ว่า ไม่ใช่พื้นที่ ไม่ใช่มิติลับ ไม่ใช่สถานที่พักพิงหลังความตายแต่มันคือความตายของไพเรนทร์ คือชีวิตแต่ละชีวิตที่ถูกพรากไปของไพเรนทร์ไทเรสก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ที่ให้ความรู้สึกแสนสนิทใจ สีขาวบิดเบี้ยวมากมายกำลังร้องไห้ไม่ก็คร่ำครวญอย่างน่าสังเวช ไทเรสเอื้อมมือออกไป เขาอยากจะกอดปกป้องสีขาวทั้งหมดไว้ บอกว่าไม่เป็นไร บอกว่าเขาอยู่ตรงนี้ทว่า สีขาวทั้งหลายกลับถอยห่างออกไป เปิดเป็นเส้นทางให้เขาราวกับจะบอกให้เดินไปต่อ ไทเรสจึงไร้ทางเลือก ได้แต่ย่ำเท้าหนักอึ้งที่ขับเคลื่อนไปด้วยความสงสารอาดูรตามเส้นทางสีขาวยิ่งเขาเดินลึกเข้าไปในห้วงสีขาว เสียงสะอึกสะอื้นก็ยิ่งดังชัดเจน ใจกลางแห่งสีขาวนับไม่ถ้วน เป็นสีขาวที่ร้องไห้หนักที่สุด สีขาวที่กำลังนั่งกอดเข่าขดตัวราวกับทารกในครรภ์ สีขาวที่เขารู้จักดีที่สุดไทเรสยอบกายลงช้า ๆ มือเรียวลูบศีรษะขาวโพลนอย่างแผ่วเบา เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำแม้ในใจจะมีคำพูดมากมาย เขาไม่ได้โผเข้าไปกอดอีกฝ่ายแม้จะคิดถึงมากแค่ไหน ไทเรสเพียง

บทที่ 113ปฏิบัติการครั้งสุดท้ายทุกหน่วยที่ถูกส่งไปตามล่าหาตัวเดอะฮันเตอร์ถอยกลับมารวมตัวกัน เพื่อตั้งกระบวนทัพใหม่ในปฏิบัติการบุกคลังเสบียงอาหาร หน่วยสำรวจซึ่งส่วนมากเป็นผู้ปลุกไอโลหิตที่แข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาเป็นด่านหน้าในการเผชิญหน้ากับซอมบี้ พวกเขาตั้งโล่ทหารอาบทมิฬดาหน้าเข้าไปราวกับกำแพงเคลื่อนที่ในการโจมตีครั้งนี้ ประธานาธิบดีมีคำสั่งให้ทุ่มเททรัพยากรทั้งหมดที่มีโดยไม่ต้องสนใจว่ายังกอบกู้ศูนย์พลังงานไม่ได้ เจ้าหน้าที่ในปฏิบัติการทุกคนติดกล้องและเปิดระบบสื่อสารเต็มอัตรา เพื่อการโจมตีปิดฉากครั้งสุดท้ายซอมบี้อดีตเจ้าหน้าที่ที่เดินโซซัดโซเซอยู่ได้กลิ่นมนุษย์เป็น ๆ ก็กรีดร้องเสียงแหลม ก่อนที่ศีรษะจะแตกโพละและยืดยาวออกเป็นลำปืน ยิงทะลวงโล่ทหารและหมวกนิรภัย เจาะเข้าสู่กลางหน้าผากของหน่วยสำรวจแถวหน้าสิบรายในพริบตาหน่วยสำรวจที่เหลือในแถวมองเพื่อนด้านข้างล้มลงด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก ซอมบี้ตัวนั้นโจมตีด้วยพลังแห่งความตายที่หล่อเลี้ยงร่างของมันทั้งหมดเสร็จก็สลายเป็นไอทมิฬหวนคืนสู่ความตาย ซอมบี้ตัวถัดไป ถัดไป และถัด ๆ ไป ระเบิดศีรษะกลายร่างเป็นปืนซากศพ ระดมยิงแนวหน้าของกองกำลังมนุษย์“

บทที่ 115ศึกตัดสิน (1)ปีเตอร์คว้าหูฟังสื่อสารของผู้ขับขี่ที่ห้อยคาแผงควบคุมขึ้นมาสวม อาวุธสังหารประจำกายชี้ไปที่ตึกสีน้ำเงินสูงเด่นหรา สิ่งก่อสร้างแห่งความหวังของมวลมนุษยชาติ“นัดเดียวเท่านั้น จากตรงนี้ฉันสามารถสังหารเดวิด เมย์ ผู้นำของมนุษย์ยุคใหม่ได้”เสียงที่แม้ไม่เคยได้ยิน แต่ทุกคนฟังแล้วรู้ว่าเป็นของใครดังเข้ามาในอุปกรณ์สื่อสารของฝ่ายมนุษย์ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นคนธรรมดาหรือผู้ปลุกไอทมิฬต่างก็พากันหนาวสันหลังวาบ ถูกความหวาดกลัวเข้าครอบงำจิตใจอย่างไม่มีข้อยกเว้นเดอะฮันเตอร์ติดต่อมาจากแคปซูลของเจ้าหน้าที่เท็ด สัญญาณแคปซูลยังอยู่ห่างจากตึกบลูโฮปราว ๆ ยี่สิบกิโลเมตร ไม่ใช่ระยะที่จะยิงได้ตามการคำนวณของแผนกกลยุทธ์นั่นเป็นเหตุให้คำพูดของเดอะฮันเตอร์ไม่น่าเชื่อถือเป็นอย่างมาก แต่กลับไม่มีใครไม่กล้าเชื่อแคปซูลเอนไปทางซ้ายอย่างแรง ประตูเหล็กถูกดึงทิ้ง ใบหน้าชุ่มโลหิตของเดธแมตช์คิงที่ดวงตาข้างซ้ายหายไปโผล่ขึ้นมาปีเตอร์ผิวปาก “เบี่ยงให้กระสุนฝังในดวงตาและสละดวงตาข้างนั้นทิ้งแลกกับสลายกระสุนของฉันอย่างนั้นเหรอ? ฉลาดไม่เบานี่ ไม่คิดว่าคนใช้แต่กล้ามเนื้ออย่างนายจะทำพิธีกรรมแลกเปลี่ยนเป็นด้วย”

บทที่ 117ศึกตัดสิน (3)หลังโล่หมวกปีกกว้างปรากฏประกายสีขาว ปลายคมแทงทะลุไอทมิฬดุร้ายอัดแน่นในหมวก เลยไปเสียบทะลุร่างของผู้ที่กำลังถือครองมันเบื้องหลัง ทิโมธีกระอักเลือดคำโต เลือดของซอมบี้กระเซ็นสร้างลวดลายสีแดงให้กับหมวกใบเก่งของเจ้านาย“โอ้ แย่ล่ะ”เท้าของทิโมธีลอยขึ้นจากพื้น“ทิมมี่!”แขนซ้ายของปีเตอร์หันขวับในชั่วอึดใจที่เห็นทิโมธีโดนแทง แต่เมื่อจ่อปืนด้วยความแม่นยำซึ่งทั้งเขตการปกครองที่หนึ่งเป็นประจักษ์พยานแล้ว เป้ายิงกลับถูกบดบังด้วยแผ่นหลังของซอมบี้ใต้อาณัติที่ถูกเสียบคาอยู่บนกรงเล็บดาบศัตรูใช้ร่างของทิโมธีเป็นโล่และมันก็ได้ผลชะงัด นิ้วที่เหนี่ยวไกไปแล้วกว่าครึ่งแข็งค้าง นักล่าผู้ยิงกระสุนสังหารมากมายจนขึ้นแท่นฆาตกรต่อเนื่องที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ยุคโลกาวินาศลังเลที่จะลั่นไกไทเรสแสยะยิ้มอย่างผู้กุมไพ่เหนือกว่า “เอาสิ ยิงมาเลย!”ปีเตอร์กัดฟันจนกล้ามเนื้อลำคอปูดโปน “ไอ้สวะ!”เดิมพันของไทเรสได้ผล ความรู้สึกอันเป็นนามธรรมซึ่งไม่สามารถอธิบายได้ด้วยตรรกะและเหตุผลแบบที่ราชานชื่นชอบ ความเชื่อมโยงอันขาดกันไม่ได้จนสร้างปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ ศพที่เดินได้ พูดได้ กินได้ คิดได้