Todos os capítulos de Intention to Death เมื่อความตายกลายเป็นพลัง: Capítulo 21 - Capítulo 30

ฉึก! ฉึก! ปัง!!ร่างของไพเรนทร์กระเด้งตามแรงกระสุน ดวงตาสีนิลมืดมนลงก่อนจะกลับมามีประกายอีกครั้ง แต่แล้วก็ต้องดับลงไปใหม่ด้วยมีดที่แทงทะลุหลอดลม“คนต่อไป”ทั้งห้องขังอาบย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉานจนล้างเท่าไรก็คงไม่มีวันจาง กลิ่นคาวโลหะลอยปะปนกับไอทมิฬที่ลอยฟุ้งจากร่างของผู้อมตะเพื่อฟื้นคืนชีพทุกครั้งที่สิ้นลมเหมือนเตาถ่านใกล้หมดไฟ“คนต่อไป”หญิงสาวกุมปืนแน่นด้วยมือสั่นเทา เธอสูดหายใจเข้าแล้วหลับตา“เพื่อมวลมนุษยชาติ”ปัง!ไพเรนทร์ตายครั้งที่ยี่สิบสอง เหลืออีกเพียงแค่ครั้งเดียววันนี้ก็จะสิ้นสุดลง“ว่าไง ไพเรนทร์ คิดถึงฉันไหม?”“รีบทำให้มันจบเถอะครับ ท่านนายพล” ไพเรนทร์ตอบกลับอย่างเฉื่อยชา คนสุดท้ายที่จะมาฆ่าเขาในทุก ๆ วันคือวิคเตอร์ และที่เขาต้องมาเป็นคนสุดท้าย ก็เพื่อที่จะได้ใช้เวลาเล่นสนุกให้เต็มที่อยากตาย…“ไม่เอาน่า วันนี้ฉันเอาอาหารดี ๆ มาให้ด้วยนะ เป็นอาหารระดับเดียวกับพวกไอ้แก่บนเก้าอี้กำมะหยี่พวกนั้นเชียว ร่าเริงหน่อยสิ”สายโซ่เส้นหนาถูกปลดออก ไพเรนทร์ทรุดฮวบด้วยไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่จะทรงตัวยืนอยากตาย…“นายนี่มันแปลกจริง ๆ ทั้งที่ระดับไอทมิฬของนายในตอนนี้ควรจะสูงมากแท้ ๆ แต่กล

บทที่ 20ราตรีสวัสดิ์ครับคุณหมอโรเบิร์ตรู้...เขาเคยคิดว่าปกปิดเรื่องนี้จากคุณหมอได้มาโดยตลอด ทว่าความจริงแล้วคุณหมอโรเบิร์ตกลับรู้อยู่แล้วเมื่อแหกกฎแห่งสามัญสำนึกไปได้แล้วครั้งหนึ่ง ก็จะมีครั้งที่สอง และครั้งที่สามตามมา หลังจากนั้นก็จะทำมันได้อย่างง่ายดาย โดยไม่คิดว่าเป็นเรื่องที่ผิดอีกต่อไปไพเรนทร์ไม่อยากเป็นภาระให้ผู้อื่นจนถึงวาระสุดท้าย เขาเพียงฆ่าตัวตายเงียบ ๆ ในห้องรูหนูของเขา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ย้อมจนพื้นห้องกลายเป็นสีแดงไม่ต่างจากห้องคุมขังที่เขาอยู่ในตอนนี้แต่เขาก็ตื่นขึ้นมาทุกครั้งไพเรนทร์จึงต้องลองหาวิธีใหม่ ๆ กระโดดจากหลังคา นอนให้รถขนส่งเสบียงทับ แม้กระทั่งแอบขโมยยาจากหน่วยพยาบาลมากินจนเกินขนาดในทุกครั้ง เขาจะตื่นขึ้นมาบนเตียงคนไข้ในหน่วยพยาบาลของค่ายกักกัน และคนที่เก็บเขากลับมารักษาก็คือคุณหมอโรเบิร์ตประตูห้องขังเปิดออกอีกครั้ง วันนี้ช่างมีคนมาเยี่ยมเขาเยอะเสียจริงผู้มาใหม่คือหน่วยปราบปรามสองคนนั้นที่รอดมาจากภารกิจปราบเดอะดราวน์พร้อมกับวิคเตอร์ ถ้าไพเรนทร์จำไม่ผิด รู้สึกว่าสองคนนั้นจะใช้ชื่อว่าเฮอร์มิลกับกุนนาร์คนที่ชื่อเฮอร์มิลชะงักฝีเท้า “เฮ้ หมอนี่ไม่ได้ถูกล่ามอย

บทที่ 22ความจริงนั้นเจ็บปวดเสมอ“ช้าลงหน่อยสิ ทำยังไงล่ะทีนี้!”ไพเรนทร์แตกตื่น เขาไม่รู้วิธีควบคุมแคปซูล ไม่สิ แม้แต่วิธีควบคุมพลังเขาก็ไม่รู้! ไอทมิฬปริมาณมหาศาลจนน่าตกใจพวยพุ่งออกจากร่างของเขาอย่างบ้าคลั่งโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง เมื่อก่อนไพเรนทร์เคยแต่ต้องรีดเค้นไอทมิฬออกมาจนกว่าจะหมดร่าง เขาไม่เคยต้องหยุดปลดปล่อยพลังกลางคันหรือควบคุมปริมาณให้ลดลงอย่างที่ควรทำในตอนนี้กำแพงสูงชะลูดใกล้เข้ามา หากยังขับเคลื่อนด้วยความเร็วระดับนี้ต่อไปเขาต้องพุ่งชนกำแพงเข้าอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วยแน่ แคปซูลอันประมาณมูลค่าไม่ได้ไม่วายต้องพังยับเยิน โชคร้ายหน่อยกำแพงก็คงจะเสียหาย แย่ไปกว่านั้นคือการชนสร้างรูไว้บนกำแพงเปิดทางให้พวกซอมบี้บุกเข้ามาทำร้ายประชาชนในเขตการปกครองที่สิบเอ็ด“ไม่นะ หยุดทีสิ!”ไพเรนทร์ร้องเสียงหลงอย่างตื่นตระหนก หากเขาปล้นเครื่องบินมาแทนก็คงดี จะได้บินข้ามไป…“ใช่แล้ว บินไงล่ะ!”ไพเรนทร์เคยได้ยินมาว่าแคปซูลรุ่นแรก ๆ นั้นเป็นยานพาหนะแห่งฝัน ความอิสระในกระบวนการผลิตที่ได้จากพลังแห่งความตายเอื้อให้นักวิจัยสร้างยานพาหนะในอุดมคติที่ถูกออกแบบมาให้เดินทางได้ในทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะวิ่งบนพื้น

โทรศัพท์เคลื่อนที่อัจฉริยะอันหาได้ยากยิ่งหลังยุคสมัยผันผ่าน มีเพียงผู้มีอิทธิพลระดับสูงเท่านั้นจึงจะมีครอบครองในเขตอื่น กลับเป็นของทั่วไปที่ประชาชนชาวเขตหนึ่งมีกันแทบทุกคน เนื่องจากมีบริษัทเจ้าของสัญญาณดาวเทียมเอกชนรายใหญ่ที่ยังคงสัญญาณไว้ได้ทั้งการโทรศัพท์สื่อสารและสัญญาณอินเทอร์เน็ต เมื่อมีสัญญาณ เทคโนโลยีการผลิตอุปกรณ์สื่อสารจึงไม่หยุดนิ่ง แม้จะไม่ได้ออกแบบมาเพื่อให้ความบันเทิงเท่าก่อนยุคโลกาวินาศ แต่ก็ถือว่ามีการทำงานที่ครบครัน ไม่ต่างจากสมาร์ตโฟนยุคก่อนมากนัก“ว้าว ฉันติดร้อยอันดับแรกแล้ว! ไม่เสียแรงที่ปีนี้กำจัดฆาตกรนอกกำแพงไปซะเยอะ ถึงจะเป็นแค่พวกระดับล่างก็เถอะ” จิลเลียนชูกำปั้นด้วยความยินดี“ช่วงนี้ไม่ใช่ว่าพวกเราพลังเพิ่มขึ้นกันแทบจะทุกคนเลยหรือไง? ขนาดคนที่ประจำการอยู่แต่ในกำแพง ไม่ได้ออกไปฆ่าแม้กระทั่งซอมบี้โง่ ๆ มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ?” เมโลดีตั้งข้อสงสัย“พลังเพิ่มก็ดีแล้วนี่ เลิกคิดเยอะสักทีเถอะน่า” ไกลเดอร์บ่นเพื่อนร่วมหน่วยไพเรนทร์ยิ้มแหย พวกเขาก็ยังฆ่าคนอยู่ทุกวันนั่นแหละ แค่เขาไม่ตายสักทีเลยไม่รู้ตัว“เอ๋ คุณโบอาตกไปอันดับที่สิบเอ็ดเหรอนี่?!” หน่วยสังหารที่ไพเรนทร์ไ

บทที่ 25เครื่องทำความเย็น“ฮ่า! สดชื่นชะมัดเลยวุ้ย!”เคนยูโยนผ้าเช็ดตัวทิ้งแล้วกระโดดขึ้นเตียงนอนอย่างแรงจนฟูกกระดอน เขากางแขนกางขาอย่างสุขใจบนเตียงหลังใหญ่แต่บนเตียงขนาดคิงไซส์ที่เคยเนืองแน่นไปด้วยเรือนร่างเจริญสายตาเหล่านั้นกลับว่างเปล่า แม้แต่ผ้าเช็ดตัวที่เขาโยนทิ้งก็ไม่มีใครไปเก็บมาตากพร้อมกับบ่นอุบอิบเหมือนอย่างเคยนอกจากนี้ อากาศที่ควรจะโปร่งโล่งจากการที่ไม่มีคนนอนด้วยกันแล้วกลับคล้ายจะร้อนยิ่งกว่าเก่า หรือเป็นเพราะเขาอารมณ์ร้อนจนพาลให้รอบกายระอุตามไปด้วยกันแน่เคนยูจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์แล้วแหงนคอตะโกนเรียก “ไอ้หนูทดลอง มานี่ดิ๊!”ไพเรนทร์เพิ่งจะลากร่างกายอันอ่อนล้าจนขาเปลี้ยขึ้นเตียงนอนได้สำเร็จกลับต้องสะดุ้งตัวโยน เคนยูยังอัดเขาไม่หนำใจหรืออย่างไร ตอนออกจากห้องฝึกก็ดูอารมณ์ดีขึ้นแล้วนี่นาคิดดูแล้วไพเรนทร์ก็นึกขึ้นได้ ในตอนนี้ รอบกายเคนยูไม่มีสาว ๆ คอยปรนนิบัติตามใจ เคนยูคงจะเรียกใช้เขาไปหยิบน้ำมาให้กระมัง ไพเรนทร์จำได้ราง ๆ ว่าคนขี้ร้อนผู้นี้ชอบดื่มน้ำเย็นจัดก่อนนอน เรื่องเล็กแค่นี้ไพเรนทร์ไม่มีปัญหาหรอก เพียงแต่…“คุณเคน…คิงครับ ถ้าจะให้ผมไปหยิบน้ำเย็นมาให้ เราต้องไปกันทั