Todos os capítulos de Intention to Death เมื่อความตายกลายเป็นพลัง: Capítulo 51 - Capítulo 60

“บลัดดี แมร์รี… ฆาตกรอันดับที่สิบ! ไม่ใช่ว่ายังมีค่าหัวของเขาในตารางอันดับเหรอครับ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?” ไพเรนทร์ถามด้วยความประหลาดใจ ไร้ซึ่งคำตอบจากเคนยูผู้รู้ทุกอย่างตามปกติ ฆาตกรอันดับสองจ้องภาพตรงหน้านิ่งด้วยความตกตะลึงผู้ที่ตอบเขากลับมากลับเป็นเดอะเอ็กซ์เทอร์มิเนเตอร์ “ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ? เจ้าหนุ่ม ลองดูนักวิจัยพวกนั้นหน่อยเป็นไง”ไพเรนทร์มองตามที่อีกฝ่ายชักจูงด้วยความมึนงง เขาก็เห็นเพียงนักวิจัยห้าคนกำลังรัวแป้นคีย์บอร์ดและแผงควบคุมอย่างเมามัน เพื่อควบคุมอุปกรณ์ทดลอง…อุปกรณ์ทดลองที่รีดเลือดออกจากร่างของฆาตกรอย่างโหดเหี้ยมทารุณ“เธอเองก็มีหมายเลขเป็นของตัวเอง ก็ควรจะเข้าใจดีสิ ดีซีโอน่ะ เห็นฆาตกรอย่างพวกเราเป็นแค่ตัวทดลอง ส่วนที่ยังไม่เอาค่าหัวออก ก็เพื่อปกปิดสถานะตัวทดลองในสำนักงานใหญ่ของดีซีโอแห่งนี้ ให้ผีดูดเลือดเป็นบุคคลไม่ทราบสถานะไปตลอดกาล”ความเป็นมนุษย์ในใจของไพเรนทร์นั้นไม่อยากจะเชื่อแต่ติดที่ร่างกายของเขาพิสูจน์มามากเกินพอ ไพเรนทร์หันไปมองเคนยู คนใจร้อนผู้นี้ต้องเถียงอะไรออกมาแน่แต่เปล่าเลย เคนยูกำลังกำหมัดแน่น กัดฟันอย่างข่มกลั้นอารมณ์ ในใจเขาเกลียดชังการทดลองเน

“...งั้นเหรอ น่าเสียดาย”ม่านหมอกสีแดงฉานราวกับหมอกโลหิตบนฟ้าลุกลาม มวลแมลงนับพันคืบคลานเข้ามาตามช่องระบายอากาศ นักวิจัยรีบวิ่งหนีไปทางประตูฉุกเฉิน เมื่อประตูเปิดออก แมลงโลหิตที่จ่อรออยู่ข้างนอกก็ทะลักเข้ามาในห้องวิจัย ท่ามกลางสีแดงน่าขนลุก ไฟทมิฬก็พวยพุ่ง แผดเผาแมลงเป็นวงกว้าง“มาอ้างเรื่องบาป เรื่องลงทัณฑ์ห่าเหวอะไร อยากอ้วกว่ะ สุดท้ายพวกแกมันก็แค่ฆาตกรกระหายเลือด!” เดธแมตช์คิงเค้นพลังแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงร้อนระอุ แผดเผาแมลงจนไหม้เป็นเถ้าถ่าน เขาคิดหาวิธีจัดการกับแมลงของเดอะเอ็กซ์เทอร์มิเนเตอร์ได้ก็จริง แต่เขาไม่อยากจะยอมรับเลยว่าได้ความคิดมาจากการเผาตัวเองของไพเรนทร์ก่อนหน้า“ไท อยู่ใกล้ ๆ ฉันไว้” ไพเรนทร์เห็นดังนั้นก็ดึงเพื่อนซอมบี้มาใกล้ตัว สร้างเกราะหุ้มร่างพวกเขาทั้งสองคน แล้วจุดไฟทมิฬจากพลังแห่งความตายเผาแมลงโลหิตโดยรอบ ไทเรสนั้นใช้พลังจากเขาได้ก็จริง แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นการใช้เพื่อเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายและการโจมตี ไม่สามารถควบคุมการใช้พลังที่ต้องใช้ทักษะละเอียดอ่อนอย่างการแปรสภาพไอทมิฬได้ทางด้านเสือโคร่งขาวนั้นไร้ซึ่งปัญหา เบอร์เจสชินชากับการหุ้มร่างด้วยไอทมิฬในระดับขนท

บทที่ 47เพลย์เมคเกอร์ม่านหมอกสีแดงจางหายไปจากห้องทดลอง ทิ้งไว้เพียงร่องรอยแห่งไอทมิฬที่ตกค้างจากการต่อสู้ และผู้ที่เหลือรอดโดยการปลิดชีวิตผู้อื่นแผงไฟที่ถูกพลังงานมากมายก่อกวนจนดับไปนานแล้วกะพริบไหว ทั้งห้องกลับมาสว่างอีกครั้ง หน้าจอมอร์นิเตอร์ทุกตัวเสียหายจากแรงกระเทือนก่อนหน้า แต่ลำโพงประกาศฉุกเฉินที่ติดอยู่บนมุมเพดาน ห่างจากสนามแห่งการฆ่าฟันมากที่สุดยังเล็ดรอดผ่านมรสุมสงครามมาได้ เสียงอันแสนคุ้นเคยดังขึ้น“…ได้ยินไหม มีใครได้ยินไหม?”“ตาแก่?!” เคนยูผู้คุ้นเคยกับราชานที่สุดร้องลั่นด้วยความประหลาดใจ“ยังมีชีวิตอยู่สินะ”เคนยูนิ่วหน้า “ก็แหงล่ะ คิดว่าฉันเป็นใครกันหา?”“แล้วคนอื่น ๆ ล่ะ?”“ผมกับไทเรสยังอยู่ครับ” ไพเรนทร์พูดพลางหมุนตัวหาที่มาของเสียง“กรร” เบอร์เจสรายงานตัวเสียงถอนหายใจดังผ่านลำโพง แม้ศาสตราจารย์จะไม่ได้พูดออกมา แต่ความโล่งใจอย่างสุดซึ้งก็ถ่ายทอดผ่านลมหายใจนั้นแล้ว“หลังจากพวกนายขาดการติดต่อไป ฉันก็พยายามเข้าระบบในสำนักงานใหญ่ด้วยรหัสฉุกเฉิน แต่เหมือนว่าระบบที่นั่นจะรวนไปหมดแล้ว กว่าฉันจะแฮ็กระบบกระจายเสียงมาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”“เฮ้ย ปู่แฮ็กเป็นด้วยเรอะ มีอะไรที

บทที่ 49ไม่ยอมให้ไป“หัวหน้า พวกผมมาแล้ว!”หมู่ของออสโลโรยตัวลงมายังกลุ่มควันส่วนที่เป็นเงาทึบขมุกขมัวจากการรวมตัวกันของคนเบื้องล่าง“ใช้เฮลิคอปเตอร์เลยเรอะ ไม่กลัวโดนดักซุ่มยิงหรือไง?” เคนยูชนมือต้อนรับลูกน้อง“ช่วยไม่ได้ สถานการณ์ฉุกเฉินนี่ จะให้ปู่เท็ดบินไปมาทุกรอบก็จะไม่ทันเอา อีกอย่าง ตอนนี้ซอมบี้ทุกตัวคลุ้มคลั่งไปแล้ว เขตสิบสามที่ผมจากมาน่ะ พวกระดับต่ำกลายเป็นไอทมิฬลอยขึ้นฟ้าหมดเลย ส่วนระดับกลางขึ้นไปก็ไม่ฟังคำสั่งเจ้านาย มุ่งหน้ามาทางนี้ลูกเดียว แถมยังมีพลังแข็งแกร่งหุ้มร่างจนตีฟันแทบไม่เข้า ซอมบี้เยอะขนาดนี้เดินทางทางบกไม่ได้หรอก สำนักงานดีซีโอไม่ใช่ความลับอีกต่อไปแล้วล่ะ แค่เดินตามซอมบี้ก็เจอแล้ว อีกไม่นานพวกฆาตกรนอกกำแพงต้องสังเกตได้แน่”ปุยโฟมหนาชุดถัดไปค่อย ๆ โถมลงมากลบควันธูปตามหลังกลุ่มคน ก่อนที่ทัศนวิสัยจะกลับมาชัดเจน เท้าของพวกเขาก็ถูกอะไรบางอย่างชนไปชนมา“โอ๊ย! อะไรน่ะ?”“นายเตะฉันเหรอ?”“ก็แย่แล้ว โอ๊ย! มันจะกัดฉันด้วย ดีนะที่ชุดปฏิบัติการหนา”เบอร์เจสคำราม แยกเขี้ยวกัดสิ่งที่ตามรบกวนพวกเขา“เบอร์เจส หยุด!”เคนยูตวาดลั่นหยุดการกระทำของสัตว์เลี้ยง หน่วยสังหารทั้งกลุ่

บทที่ 51ตัวตนของแดนสังหาร “ไพ หยุดได้แล้ว!” ไทเรสโก่งคอตะโกนสุดเสียงเท่าที่เขาจะฮึดแรงต่อต้านพิธีกรรมได้ เลือดแดงฉานคละคลุ้งกับไอทมิฬหนาแน่นฟุ้งกำจายจนเขาแทบไม่เห็นไพเรนทร์ที่อยู่ด้านในแล้ว แต่สายไอทมิฬก็ยังส่งมาให้เขาไม่มีขาด ไอทมิฬอันแสนบริสุทธิ์ของไพเรนทร์ที่เกิดจากการสังหารตัวเองเสียงที่เปล่งจนแตกพร่าอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง “ไม่ต้องส่งมาแล้ว… อย่าฆ่าตัวตายอีกเลย ขอร้องล่ะ”เสียงเพรียกริบหรี่ เหมือนว่ามีคนกำลังตะโกนอยู่ไกล ๆ แต่ก็เหมือนกับเขาคิดไปเอง สีขาวดำสลับกันไปมาจนไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ในโลกไหน สมองว่างเปล่าไม่สามารถประมวลผลอะไรได้อีกแล้วในตอนนี้ ชายหนุ่มรู้เพียงเขาต้องรวมพลังไว้ที่นิ้ว แทงเข้ามาในลำคอ ตำแหน่งเดิม ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งการฆ่าตัวตายอันไร้จุดสิ้นสุด มือซีดเคลือบของเหลวสีแดงเถือกหยุดลง มือที่ขาวสะอาดอยู่เสมอยอมเปรอะเปื้อนเพื่อรั้งมือของเขาไว้“หยุดเถอะครับ ทำแบบนี้ไม่ได้ช่วยอะไรเลย” โรเบิร์ตกล่าวเสียงสั่น จะว่าเขากำลังขอร้องก็ได้ ในเมื่อเขาไม่สามารถทนดูภาพนี้ต่อไปได้อีกแล้ว“ช่วย ช่วยไท…”มือสีเลือดเคลื่อนตัวต่อ โรเบิร์ตจับมันด้วยสองมือ งัดแร