Todos os capítulos de Intention to Death เมื่อความตายกลายเป็นพลัง: Capítulo 31 - Capítulo 40

บทที่ 26เข้าร่วมหรือยอมแพ้“รายงานความคืบหน้า การควบคุมไอทมิฬของหมายเลขหนึ่งหนึ่งสามพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว ปัจจุบันเทียบเท่าได้กับผู้ปลุกไอทมิฬระดับกลางถึงระดับสูง หากควบคุมได้เสถียรดีแล้ว ก็นับว่า เชี่ยวชาญการควบคุมการปลดปล่อยไอทมิฬ ทั้งปริมาณ ความหนาแน่น และการเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายด้วยไอทมิฬ ขาดก็แต่การประยุกต์ใช้ ดูเหมือนว่า เขาจะไม่ได้เชื่อมโยงความตายเข้ากับบางสิ่งและไม่มีอาวุธสังหารเป็นของตัวเองเหมือนกับฆาตกรทั่วไป จึงใช้ได้เพียงไอทมิฬบริสุทธิ์เท่านั้น”โบอารายงานผลการฝึกฝนตัวทดลองให้กับที่ประชุมผ่านระบบประชุมสายทางไกลด้วยเครือข่ายส่วนตัวของราชาน“แต่ทักษะการต่อสู้ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ไม่มีแรงจูงใจในการต่อสู้ เอาแต่ป้องกันกับหลบลูกเดียว แบบนี้พกไปทำภารกิจด้วยก็ไร้ประโยชน์ อ้อ ที่ปู่เคยถามน่ะ ดูเหมือนว่าการฟื้นฟูของไอ้หนูทดลองจะช้าลงหลังการตายรอบที่สิบเก้าหรือยี่สิบได้นี่แหละ”เคนยูจากอีกหน้าจอหาวหวอดอย่างเกียจคร้าน เขาต้องสละเวลานอนกลางวันมาทำเรื่องงี่เง่าพรรค์นี้ แถมยังต้องแอบไม่ให้คนในคฤหาสน์อีกคนรู้อีก เขาจึงอัดทั้งเจ้านายและซอมบี้จนเละเป็นผักต้มแล้วแอบขึ้นห้องใต้หลังคาอย่า

บทที่ 28ความเจ็บปวดของผู้รอดชีวิตเจ้าหน้าที่สถานีวิจัยใช้เครื่องมือปลดปลอกคอให้กับไทเรสตามคำสั่งของผู้อำนวยการ ซอมบี้ผู้เป็นอิสระจากโซ่ตรวนล่องหนก้าวลงมาจากแท่นยกสูง ไพเรนทร์ช่วยเขาเปลี่ยนชุดเป็นชุดตัวทดลองอันเป็นเสื้อแขนสั้นตัวยาวไปจนเกือบถึงเข่าสีขาวหม่นหมองที่พวกเขาเคยสวมก่อนศาสตราจารย์ราชานจะตอบรับความร่วมมือในการชุบชีวิตไทเรส“ไว้คุณราชานตรวจร่างกายและเก็บข้อมูลนายเสร็จ ฉันจะรีบมารับนะ”“ฮึม” ไทเรสร้องเสียงต่ำ พลางจ้องมองนายแห่งตนนิ่ง หว่างคิ้วที่ยังขยับไม่ได้มากขมวดเล็กน้อย สีหน้าราวกับจะบ่งบอกว่าเป็นห่วงไพเรนทร์ยกยิ้ม “ฉันไม่เป็นไร นายเองก็ให้ความร่วมมือกับศาสตราจารย์ดี ๆ ล่ะ”“ฮึม” ไทเรสพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายไพเรนทร์ส่งซอมบี้ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันจนเขาคิดว่าน่าจะเรียกว่าเพื่อนได้แล้วให้กับศาสตราจารย์ผู้ยืนรออยู่หน้าห้อง เจ้าหน้าที่ติดอาวุธสองคนเข้ามาประกบข้างไทเรสพาเดินเข้าไปในห้องทดลอง ราชานกลับไม่ได้รีบร้อนตามเข้าไป เขาหันมาพูดกับไพเรนทร์“มีคนอยากเจอนาย”“เจอผม? ใครเหรอครับ?” ไพเรนทร์ถามด้วยความสงสัย คนที่เข้าออกสถานีวิจัยใต้สมุทรแสนลึกลับแห่งนี้ได้มีน้อยเสียยิ่ง

บทที่ 30ปฏิบัติการฉุกเฉินทั้งสามเปลี่ยนไปใส่ชุดเครื่องแบบประจำหน่วยสังหารอย่างเร่งรีบ ไพเรนทร์เพิ่งรู้ว่าเขามีชุดเครื่องแบบพอดีตัวเป็นของตัวเองก็ตอนที่โบอานำมาให้ ชุดสวมใส่ทะมัดทะแมงสีดำสนิทของหน่วยสังหารถูกออกแบบมาสำหรับการต่อสู้กับผู้ที่มีพลังแห่งความตายในระดับสูงหรือผู้ปลุกไอทมิฬ กับซอมบี้ของคนเหล่านั้นโดยเฉพาะ ในวัสดุสานทอขึ้นเป็นเนื้อผ้าจึงเคลือบไอทมิฬในกรรมวิธีการผลิต เพื่อให้มีคุณสมบัติเป็นเกราะป้องกันไอทมิฬของศัตรู ลดทอนความรุนแรงจากการถูกโจมตี รวมถึงเพิ่มความทนทานต่อสภาพแวดล้อมที่อบอวลไปด้วยพลังแห่งความตายภายนอกกำแพงให้แก่ผู้สวมใส่ในระดับหนึ่งเคนยูมองพิจารณาแล้วพยักหน้า “ไม่เลว ค่อยสมกับเป็นลูกน้องฉันหน่อย”“ลูกน้อง…?” ไพเรนทร์รู้สึกเกินคาดตั้งแต่เขามีชุดเครื่องแบบเป็นของตัวเองแล้ว เคนยูยังเพิ่งจะเรียกเขาว่าลูกน้อง...นี่เขานับเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยสังหารแล้วจริง ๆ หรือ ไพเรนทร์นึกว่าเขาแค่ถูกใช้เป็นกระสอบทราย เพื่อให้สมาชิกในหน่วยสังหารเพิ่มพูนพลังแห่งความตายเสียอีก“รีบไปเถอะ” โบอาสวมถุงมือหนังเข้าที่แล้วก็เดินนำอีกสองคนไปจุดรวมพลไม่ใช่ที่ไหนไกล คฤหาสน์หลังแรกสุดของหมู่บ

บทที่ 32การตายที่สยดสยองที่สุด“ละอองไอมันเม็ดใหญ่แปลก ๆ แฮะ”เสียงของหน่วยสังหารที่ไพเรนทร์ไม่คุ้นเคยดังขึ้นจากทิศทางใด หูของเขามิอาจคาดคะเนได้ แต่ไพเรนทร์สัมผัสถึงไอทมิฬของผู้พูดได้จากทางด้านขวา“เดี๋ยว ไม่ใช่ไอโลหิตแล้ว นี่มันแมลง!”ครั้งนี้เป็นข้างหน้า“เฮ้ย มันเจาะเกราะของฉัน!”คนนี้ก็ข้างหน้า เยื้องจากคนก่อนไปทางซ้ายสามก้าว“อ๊ากกก!”“แด็กเกอร์ เป็นอะไรไป?!”ครานี้ เป็นหนึ่งในเสียงที่เขาคุ้นเคยเพียงไม่กี่เสียง ไพเรนทร์สัมผัสได้ว่าไอทมิฬของแด็กเกอร์กำลังแปรปรวนอย่างรุนแรง เท้าของเขาก้าวเข้าไปหาจุดแปรปรวนที่เขาสัมผัสได้โดยไม่ทันคิดมือแกร่งที่คว้าตัวเขาไว้อยู่กลับไม่ยอมให้เขาไปไหน“อย่าเคลื่อนไหวมั่ว ๆ” เคนยูเอ็ดเสียงเรียบจนฟังดูแปลกหู เขาหันไปตะโกนทางอื่น “ฮอว์ก ได้หรือยัง?”“แมลงพวกนี้ก่อกวนการรับรู้มากเกินไป ขอเวลาอีกนิด”ไพเรนทร์จำได้ เสียงที่ตอบกลับมาคือหัวโจกผู้ล้อเลียนเขากับโบอาบนแคปซูล ไอทมิฬของคนผู้นี้แผ่ขยายออกกว้างดั่งสายน้ำ ไม่ใช่น้ำหนาหนักแบบไอทมิฬของเดอะดราวน์ แต่เป็นน้ำเบาบางที่ปกคลุมทั่วทั้งน่านฟ้า ราวกับว่ามันคือชั้นบรรยากาศเสียเอง ไพเรนทร์ไม่เคยเจอใครใช้ไอทมิฬใน

บทที่ 34คำพูดแรกของไทเรสแพขนตากระพือไหว เปิดม่านรับแสงขาวบริสุทธ์อาบย้อมนัยน์ตาสีนิลที่มืดเสียยิ่งกว่าห้วงอนธการ“ตื่นแล้วเหรอครับ?”ไพเรนทร์กะพริบตาปริบด้วยความงุนงง ในสีขาวมีใบหน้าใจดีของคุณหมอโรเบิร์ตโผล่เข้ามา“เกิดอะไรขึ้น ผมไม่ได้แค่โดนฉีดยาสลบจนหลับไปเหรอครับ?” ไพเรนทร์พึมพำเสียงเบาอย่างสะลึมสะลือ เขาจำได้ว่ารู้สึกเจ็บบริเวณที่ฝังชิป หลังจากนั้นภาพก็พร่ามัวจนหมดสติไป หัวเขายังมึน ๆ อยู่เลย แล้วเขามาอยู่ในโลกสีขาวแห่งนี้ได้อย่างไรคุณหมอโรเบิร์ตกลับพยักหน้าเข้าใจ “ยาสลบนี่เอง สงสัยคนที่ตั้งโดส[1]ยาไว้จะกลัวว่ายาสลบขนาดปกติจะทำอะไรคุณที่มีไอทมิฬรุนแรงไม่ได้ เลยปรับขนาดเกินปริมาณที่ใช้กับมนุษย์ไปมากจนคุณตายน่ะครับ”“…” ไพเรนทร์ได้ยินดังนั้นก็หมดคำพูด ศาสตราจารย์เห็นเขาเป็นตัวอะไรกันแน่ ทำอย่างกับเขาเป็นสัตว์ประหลาดอย่างไรอย่างนั้น“แต่ผมดีใจนะครับ ที่คุณมาที่นี่ด้วยวิธีนี้ ดีกว่าฆ่าตัวตายหรือเอาตัวไปให้คนอื่นซ้อมจนตายเป็นไหน ๆ เอ เรียกได้ว่าเป็นวิธีการตายในฝันของคุณไพเรนทร์เลยไหมนะ หลับแล้วก็ตายไป ไม่ต้องทนทรมาน” โรเบิร์ตหย่อนกายนั่งบนเตียง เท้าแขนกับพนักหัวเตียง แล้วมองดูผู้ป่ว