All Chapters of Intention to Death เมื่อความตายกลายเป็นพลัง: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 53งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกราปฏิบัติการครั้งใหญ่จากวิกฤตการณ์ในเขตการปกครองที่ห้าและสิบสาม นำไปสู่การเข้ายึดสำนักงานใหญ่ดีซีโอ สร้างความเสียหายมูลค่ามหาศาลต่อทั้งทรัพยากรมนุษย์ในสองเขตที่ถูกบุกรุก เจ้าหน้าที่ซึ่งเสียชีวิตในระหว่างปฏิบัติภารกิจ สิ่งปลูกสร้างที่รัฐบาลโลกไม่เปิดเผยข้อมูล และทรัพยากรทางปัญญาแห่งยุคโลกาวินาศ เหตุการณ์สะเทือนความมั่นคงในครั้งนี้ ปรากฏการร่วมมือกันของฆาตกรสิบอันดับแรกถึงหกคน กระนั้น ผู้ที่วางแผนและชักใยอยู่เบื้องหลังก็คือฆาตกรอันดับสาม เหตุการณ์ภัยร้ายระดับทำลายมนุษยชาติครั้งนี้จึงได้รับชื่อว่า‘ภัยพิบัติเพลย์เมคเกอร์’แม้ภัยพิบัติเพลย์เมคเกอร์จะสร้างความเสียหายที่มากกว่าภัยพิบัติซอมบี้ระดับพิเศษ ทิโมธี ดักลาสหลายเท่า ทั้งยังกินพื้นที่ในหลายเขตการปกครอง ทว่า ความเสียหายส่วนใหญ่เกิดขึ้นที่สำนักใหญ่ดีซีโอซึ่งแยกตัวเป็นเอกราชจากทุกเขตการปกครองและมีสถานะเป็นความลับสูงสุดขึ้นตรงต่อรัฐบาลโลก ประชาชนจึงไม่รับรู้ถึงความรุนแรงที่ฆาตกรอันดับสามได้ก่อไว้นัก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จะให้คนทั่วไปรับรู้ถึงเป้าหมายที่แท้จริงของเพลย์เมคเกอร์ที่จะสร้างยูโทเปียแห่งฆาตกร เปลี่ย

บทที่ 54ขอบคุณสำหรับทุกอย่างคนที่กระโจนออกมาจากประตูบานกว้างคือไพเรนทร์ เคนยู ราชาน และโบอา แต่ทั้งหมดออกมาในสภาพยกมือทั้งสองข้างขึ้นข้างศีรษะราวกับถูกตำรวจจับ ยกเว้นคิงที่ยังถือแก้วแชมเปญอย่างโอหัง และพวกเขาไม่ได้มาเพียงลำพัง ด้านหลังคือเจ้าหน้าที่ในชุดหรูหรากว่าครึ่งงานกำลังยกปืนที่มีไอทมิฬคุกรุ่นจ่อมาทางพวกเขา“ยืนยันแล้ว เจ้าหน้าที่หน่วยสังหาร ไทเรส คือซอมบี้ระดับพิเศษ ภัยพิบัติระดับสูงสุด เมื่อใดที่พบเห็น จัดการทันที!” ผู้บัญชาการแซม มัวร์ ตะเบ็งเสียงสั่งการอยู่ด้านในห้องจัดเลี้ยง“เฮ้ย! พูดอะไรออกมาวะ? หน่วยสังหารจะไปเป็นซอมบี้ระดับพิเศษได้ยังไง วางอาวุธลงเลยนะเว้ย!” เคนยูตะโกนแข่งอย่างไม่ยินยอม แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นลูกน้องในกลุ่มคนที่ถือปืนเล็งมาทางเขา “นั่นนายกำลังทำไรอยู่ แฮร์เรียต?!”แฮร์เรียตตอบเสียงสั่น “คิง นั่นมันซอมบี้ระดับพิเศษ…”“แล้วมันยังไงวะ? จะคนหรือซอมบี้ระดับพิเศษ หรือจะเป็นผีก็คือหน่วยสังหาร หน่วยสังหารไม่หันอาวุธใส่กันเอง!” หัวหน้าหน่วยสังหารตวาดด้วยความเดือดดาลแฮร์เรียตมือสั่นจนถือปืนให้มั่นคงไม่ได้ แต่ก็ไม่ยอมเก็บปืนกลับไปอยู่ดี “คิง ผม

บทที่ 55ซูซานาซูซานาลืมตาขึ้นมาดูโลกในครอบครัวฐานะปานกลาง หลังจากมีเธอพ่อแม่ก็ตั้งใจทำงานอย่างหนักเพื่อให้เธอมีชีวิตที่ดีที่สุด ซูซานาเข้าโรงเรียนประถมศึกษาในฐานะลูกนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรง และเข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาในฐานะลูกสาวคนเดียวของอภิมหาเศรษฐีด้วยความที่เป็นลูกเพียงคนเดียว พ่อแม่จึงประคบประหงมเธอเป็นอย่างดี นอกเหนือจากเวลางานพวกท่านก็มอบทุกเวลาที่มีให้กับเธอ ซูซานาเองก็ไม่ทำให้พวกท่านผิดหวัง เธอโตมาเป็นสาวสวยสะพรั่งมากความสามารถ ผลการเรียนของเธออยู่ในสามอันดับแรกของโรงเรียน และยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดัง คณะบริหารธุรกิจที่มีการแข่งขันสูงลิ่วได้ โดยหวังว่าจะได้เรียนจบมาช่วยแบ่งเบาภาระของบิดามารดาพ่อแม่ของซูซานาเริ่มพาเธอเข้าร่วมงานเลี้ยงและงานจัดแสดงมากมาย นานวันเข้าจึงยกระดับเป็นงานเลี้ยงของชนชั้นสูงในประเทศ ด้วยรูปร่างหน้าตาที่สวยงามและยังมีบุคลิกทรงสง่า เธอจึงดูกลมกลืนราวกับมาจากตระกูลผู้ลากมากดีเก่าแก่ และเป็นที่สนใจของใครหลาย ๆ คนวันหนึ่ง ขณะที่พ่อกับแม่พูดคุยกับเธอบนโต๊ะอาหาร พวกท่านกลับบอกให้เธอลาออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อแต่งงานซูซานาอึ้งจนทำช้อนตก หลังจากนั้นเธอก็ไม่สา

บทที่ 57คาราวานสีเทา (1)ผู้ร้ายหลบหนีทั้งสามตระเวนขับแคปซูลตามร่องรอยที่ไทเรสชี้นำไปจนเข้าสู่วันที่สาม“นี่ แน่ใจนะว่ามาถูกทางน่ะ” ราชานผู้แม้จะผ่านภัยพิบัติมาหลายครั้งหลายหน แต่นักวิจัยเลื่องชื่ออย่างเขาก็มักจะได้รับการดูแลอย่างดีเสมอ ชายชราไม่เคยต้องอดมื้อกินมื้อ นอนหลังขดหลังแข็งในแคปซูลที่เขาไม่ได้ออกแบบมาเพื่อให้มนุษย์ใช้พักผ่อน ลำบากเท่านี้มาก่อนในชีวิต ร่องรอยที่ไทเรสชี้นำก็มีแต่สถานที่รกร้างว่างเปล่าดั่งเพิ่งถูกกองโจรรุมปล้นไปแล้วโดนฝูงซอมบี้รุมกระทืบซ้ำอีกรอบ“เถอะน่า จารย์ ถ้าหิวเดี๋ยวไปล่าสัตว์ป่ามาให้” ไทเรสบ่นพลางรื้อซากปรักหักพัง ตามหาร่องรอยที่เจ้าตัวว่าราชานย่นจมูก “สัตว์ป่าที่นายว่าก็มีแต่ซอมบี้สัตว์ป่าทั้งนั้น รสชาติอย่างกับกินเนื้อเน่า กินไปก็ท้องเสียอีก ไม่กินยังจะดีกว่า”ไทเรสบุ้ยปาก “เรื่องมากจริง‘”“ขอโทษที่พาคุณมาลำบากนะครับ คุณราชาน” ไพเรนทร์เดินมาสมทบคนทั้งสอง ในมือถือก้อนหินที่ถูกแกะสลักไว้อย่างลวก ๆ คล้ายใบหน้าคนยื่นให้ไทเรส “นี่ใช่เบาะแสที่นายตามหาหรือเปล่า?”ไทเรสรับหินก้อนนั้นมาแล้วพลิกดูตรงฐาน ใต้ก้อนหินถูกสลักเป็นอักษรเขียนว่า ‘รัสเซล’ซอมบี้พยักหน้

บทที่ 59ไลก้า ชาริก และเชอร์นิชลินดาลดมือลง เธอยกยิ้มให้กับเด็กชาย “ฝากด้วยล่ะ ไลก้า”“ยะฮู้ว!”ไลก้ากระโดดโลดเต้นอย่างดีใจแล้วรีบจูงพี่ชายซอมบี้ผู้กลับมาหลังจากไม่ได้เจอกันนานลุกขึ้นวิ่ง ไทเรสละล้าละหลังมองไพเรนทร์แล้วยื่นมือมาทางเขา ลินดาไม่ได้พูดอะไร ไพเรทร์จึงลุกตามทั้งสองไป ตามติดมาด้วยราชาน“จะดีเหรอ? เก็บตัวอันตรายมาแบบนี้” ผู้เฒ่าแดเนียลถามขึ้น“เรื่องนั้นไว้เราค่อยมาคุยกันต่อเถอะ ระหว่างนั้นก็ให้พวกเขาอยู่กับไลก้าไปก่อน ทำแบบนั้นคาราวานของเราจึงจะปลอดภัยที่สุด”เด็กชายจูงมือซอมบี้เสมือนจูงพี่ชายพากลุ่มคนหน้าใหม่เดินปะปนเข้าไปในกองคาราวานแห่งบรรดาขยะที่ถูกเพื่อนมนุษย์ทอดทิ้ง ผู้มาใหม่ย่อมเป็นจุดสนใจ บางคนที่กำลังจะนอนก็ลุกขึ้นมาดู บางคนที่ไม่อยากยุ่งเกี่ยวก็หลบเข้าไปในเงามืด คนส่วนใหญ่โบกมือทักทายเด็กน้อย ดูเหมือนไลก้าจะเป็นเด็กเพียงคนเดียวในคาราวานสีเทา เขาจึงเป็นรู้จักไปทั่วเดินมาได้สักพักไพเรนทร์ก็หายแปลกใจที่ไทเรสเคยได้ร่วมเดินทางไปกับกองคาราวาน ระหว่างทางเขาเห็นซอมบี้แทรกซึมอยู่ประปราย แม้จะมีจำนวนน้อยมากก็ตาม ส่วนใหญ่เป็นซอมบี้ระดับกลางไม่ก็ระดับสูง ยืนคุ้มกันเจ้านายท