All Chapters of Abandoned by Him: Claimed by His Billionaire Uncle: Chapter 91 - Chapter 100

Napakalaki ng archive ng pamilya Robles—halos tatlong daang metro kuwadrado. Kasing laki na iyon ng isang malaking bahay!May dalang walis si Jazz at akala niya ay aabutin siya ng ilang oras sa paglilinis. Pero pagpasok niya, napansin niyang napakalinis na ng paligid. Inaalagaan pala ito nang maigi araw-araw; wala man lang kahit katiting na alikabok.Wala na siyang kailangang gawin.Kumuha siya ng isang libro sa istante, itinakip ito sa kaniyang mukha para hindi masilaw sa liwanag, at sumandal sa upuan para umidlip.Maya-maya, biglang may nag-angat ng libro mula sa kaniyang mukha.Nagulat si Jazz at pagdilat ng kaniyang mga mata, direkta siyang nakatingin kay Malachi. Halos mapatalon siya sa gulat.Hawak ni Malachi ang libro. Tiningnan niya ang pamagat nito at binasa nang malakas gamit ang kaniyang malalim na boses:“Life With My Boss?”Patay.Paano nagkaroon ng ganoong libro sa archive? Kinuha lang naman ni Jazz iyon para pantakip sa araw at hindi na tiningnan ang pamagat. Siguradong

Natigilan si Jazz at kinabahan; inisip niya baka namali lang siya ng rining. Pero lumapit si Jaxon at bumulong nang siya lang ang makakarinig.“Dito ka lang. Wag mo siyang iiwan. Kung hindi, pagbabayarin kita. Kahit si Malachi, hindi ka mapoprotektahan sa akin.”Madilim at mapanganib ang tingin ni Jaxon. Alam ni Jazz na hindi basta-basta ang mga taong nasa paligid ni Malachi. Nanigas siya sa kinatatayuan at nakaramdam ng pait sa lalamunan.Buti na lang, sumingit si Malachi. “Jaxon, umuwi ka na.”Bago umalis, bumulong ulit si Jaxon kay Jazz. “Manatili ka rito. Kapag nalaman kong tumakas ka, babaliin ko ang mga binti mo sa susunod nating pagkikita.”'Bwisit', isip ni Jazz. Talagang walang katuwiran ang lalakeng ito. Gusto sana niyang makipagtalo o kaya ay bastusin ito, pero hindi niya dared. Para mabuhay, nagpilit siya ng isang matamis na ngiti at tumakbo sa tabi ni Malachi.“Mr. Robles, hayaan niyo po akong manatili para pagsilbihan kayo! Magaling po ako sa mga gawaing bahay!”Mas mahal

Hiyang-hiya si Damon. Parang may nakabara sa lalamunan niya at bigla siyang nakaramdam ng matinding galit.Malinaw na bakas ng halik iyon. Buong gabing nanatili si Jazz sa bahay ng tito niya, tapos lumabas itong may ganoon sa leeg. Halatang-halata kung gaano sila naging malapit sa isa't isa.Dapat sana ay nagagalit siya, pero sa sandaling iyon, mas nangibabaw ang kaba at takot. Nanginig ang kanyang mga labi at bumilis ang kanyang paghinga.Tinabunan ni Jazz ang kanyang leeg at walang pakialam na nagsalita. "Kagat lang ito ng lamok. Bakit ka ba nagwawala diyan? Akala mo naman, may karapatan."Mukhang naguguluhan talaga si Jazz; parang hindi niya maintindihan kung bakit gulat na gulat si Damon."Ano?!" Napaismid si Damon. "Nagbibiro ka ba?"Kung hindi pa niya nararanasan ang mga ganoong bagay, baka naniwala pa siya. Pero ilang beses na silang nags*x ni Angelyn—paano niya hindi malalaman kung ano iyon?Isa pa, kulay pink ang marka, ibig sabihin ay hindi naman madiin ang pagkakahalik sa k

Eksakto namang inilabas na ng nurse si Angelyn.Nakaupo si Angelyn sa wheelchair, putlang-putla ang mukha. Pagkakita niya kay Norelyn, agad na bumuhos ang kanyang mga luha."Ma..."Sobrang nasaktan si Norelyn para sa anak at agad siyang niyakap nang mahigpit. Ipinaramdam niya dito ang kanyang pagmamahal."Anak , makakabuo pa kayo ng anak sa susunod. Baka hindi para saiyo ang batang iyon."Pilit na ngumiti si Angelyn. "Opo... makakabuo pa kami. Huwag niyo pong sisisihin si Ate. Kasalanan ko po dahil hindi ako tumayo nang maayos. Walang kinalaman si Ate rito."Dahil sa pagtatanggol na ito ni Angelyn kay Jazz, lalong nag-apoy ang galit ni Norelyn."Tama na! Huwag mo na siyang kampihan! Dahil sa sobrang pagpapalayaw mo sa kanya kaya naging ganyan siya kayabang!"Niyakap ni Norelyn si Angelyn nang mahigpit habang nakatingin kay Jazz nang may matinding pandidiri at poot."Jazz, sa tingin ko ay nababaliw ka na talaga. Balak ko sana na hayaan ka na lang sa pamilya at hindi na magtanim pa ng s

Sa sobrang gulat niya, sinubukan siyang hawakan ni Malachi pero mabilis siyang nakailag.Habang nakasandal sa pader, tapat na nagsalita si Jazz,“Mr. Robles, sa itsura mo ngayon, pati babae mahihiyang tumingin sa’yo. Mas mabuting huwag mo na lang akong tingnan.”Natigilan si Malachi nang ilang segundo, saka biglang ngumiti at naglakad papunta sa kama niya.Umupo siya, kumuha ng libro, at nagsimulang magbasa. Walang pakialam niyang sinabi,“Halika rito.”Nakatayo pa rin si Jazz sa tabi ng pader sa labas ng banyo, mukhang takot na takot.Nang kumalma na siya, dahan-dahan siyang naglakad papunta sa sofa at umupo.May maliit na unan doon na pwedeng gamitin. Humiga siya at pumikit, pero rinig pa rin niya ang tunog ng paglipat ni Malachi ng mga pahina ng libro.Maaga pa at hindi pa oras ng tulog, pero bukod sa paghiga, wala na siyang alam na pwedeng gawin.Bigla siyang may naalaala. Nandoon pa ba si Jaxon sa ibaba?“Mr. Robles, hindi mo ba pupuntahan si Mr. Hall sa ibaba? Mukhang hinihinta