All Chapters of ฮูหยินแม่ทัพไป๋: Chapter 61 - Chapter 70

ประตูเมืองหลวง อ๋องลุ่ยเมื่อกองทัพมดของตัวเองได้มารวมตัวกันแล้วก็เร่งเข้าไปที่ประตูเมือง หมายจะเข้าไปตีเมืองหลวง เมื่อมาถึงเมืองหลวงในยามค่ำคืน ก็ให้คนส่งหนังสือผ่านเข้าเมืองไปให้ เพราะชิงเฉาได้ให้คนของเขาเคลียร์ทางแล้ว ดังนั้นหนังสือที่ชิงเฉาเขียนมาให้จะเป็นอักษรลับที่รู้กันเฉพาะกลุ่ม คนที่รับหนังสือผ่านทางมา ก้มดูแล้วมองหน้านิดหนึ่ง ก่อนจะเรียกให้ทหารเฝ้าประตูเปิดออก “เปิดประตู แขกของฮ่องเต้มาถึงแล้ว” คนที่มีหน้าที่ตรวจหนังสือผ่านขานเสียงดัง นั่นทำให้ทหารที่ซุ่มอยู่ด้านบน ง้างธนูขึ้นรอ หากเกิดการปะทะด้านหน้าประตู “ท่านอ๋องทำไมเปิดให้เข้าไปง่ายนักขอรับ..ข้าน้อยว่ามันแปลก ๆ ” องครักษ์คนสนิทของท่านอ๋องกล่าว รู้สึกว่ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากล “คนของท่านชิงเฉาทั้งนั้น เขาเตรียมการไว้แล้ว ไปเถอะ คืนนี้เราจะบุกวังหลวงกัน” อ๋องลุ่ยที่ไม่ได้คิดว่าสิ่งที่ตัวเองเจอนั้นดูผิดปกติ เพียงแต่เชื่อใจคนของพ่อตาตัวเอง บวกกับกระหายอยากได้อำนาจ จึงรีบตรงไปยังวังหลวง ระหว่างทางดูเงียบสงบไร้การเคลื่อนไหว แต่เมื่อคิดว่ายามนี้ดึกสงัดแล้ว ก็มั่นใจว่าผู้คนน่าจะหลับ

“พระชายา พระชายา เพคะ พระชายา” บ่าวรับใช้พระชายาชิงเหลียน วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงาน “เจ้ามีข่าวอะไร จึงวิ่งหน้าตาตื่นเช่นนี้” ชิงเหลียนที่นั่งประทินโฉมอยู่หน้ากระจกเงา เอ่ยถามอย่างใจเย็น นางวาดฝันจะได้เป็นฮองเฮาในเร็ววัน เพียงแต่รอข่าวดีจากสามีและท่านพ่อของนาง “ท่านชิงเฉา เพคะ ท่านชิงเฉาตายในสนามรบแล้วเพคะ” บ่าวรับใช้ รายงานอย่างกระหืดกระหอบ เพราะเป็นเรื่องร้อนใจนัก “มะ...ไม่....ไม่จริง...เจ้าเอาอะไรมาพูด ขะ- ข้าไม่เชื่อ” ชิงเหลียนตกใจ หัวใจแทบสลาย นางส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เชื่อหูว่าที่ตัวเองได้ยินเป็นเรื่องจริง “จริงเพคะพระชายา ตอนนี้เหล่าทหารแตกกระเจิงไปหมดแล้ว หาทางดิ้นรนหนีเพคะ” บ่าวรับใช้ที่มารายงาน ก็ร้อนใจกลัวตัวเองจะมีความผิดไปด้วย เพราะในวันพรุ่งนี้กองทัพของแม่ทัพไป๋เฟิงหวงจะเดินทางมายังลุ่ยอัน ยึดเมืองแล้วจับคนที่ไม่ยอมสวามิภักดิ์ไปลงโทษ นางเองก็หมายจะหนีเอาชีวิตรอดเช่นกัน “ไม่ ไม่ ข้าไม่เชื่อ ไม่เชื่อเด็ดขาด” ชิงเหลียนกรีดร้องราวกับคนเสียสติ ท่านพ่อที่นางรักที่สุดกลับมาต้องตายในสนามรบ เพื่อนางจะได้ขึ้นเป็นฮองเฮา นางไม่อาจจะยอ

เฟิงลู่บดขยี้ริมฝีปากของนางจนพอใจแล้ว แต่ก็ยากจะละออก เขาลุ่มหลงในรสจูบของนางนัก ช่างหวานหอมอะไรเช่นนี้ เขาลูบไล้ร่างนวลอย่างพึงพอใจ มือหนาเลื่อนไปปลดสายคาดเอวของนางออก ดึงเสื้อผ้าชั้นนอกออกจนเหลือแต่ชุดเอี๊ยมตัวบางที่ปกปิดเนินเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายใน เฟิงลู่ลูบมันผ่านผ้าผืนบางด้วยมือสั่นเทา แล้วค่อย ๆ ดึงผ้าที่ปกปิดร่างกายนางชิ้นสุดท้ายออก ถิงหลันรู้สึกร้อนวาบไปทั่วร่าง นางหน้าแดงด้วยความเขินอาย เพราะว่าร่างของนางไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน แล้วเฟิงลู่ก็เป็นคนแรก แถมยังจ้องเสียจนนางทำตัวไม่ถูก จนต้องเอามือเล็กมาปิดบังเนินอกที่อวดสายตาเขาอยู่ “มิต้องปิดหรอกหลันหลันของพี่ ปิดยังไงก็ไม่มิดหรอก เอาออกเถอะพี่อยากเห็นของเจ้าให้เต็มตานัก” เฟิงลู่เปลี่ยนสรรพนามทันที ถัดจากนี้นางจะเป็นภรรยาของเขาแล้ว ยังไงเสียก็ต้องเรียกท่านพี่อยู่แล้ว เรียกให้ชินเสียแต่ตอนนี้เลยจะเป็นไร สายตาที่ชายหนุ่มมองร่างสวยของนาง เป็นสายตาที่ชื่นชมแล้วก็อยากครอบครองในเวลาเดียวกัน “เจ้าสวยเหลือเกินถิงหลัน ข้าอดใจไม่ไหวแล้ว” เฟิงลู่เห็นภาพตรงหน้าพร้อมกระโจนใส่เข้าไปลองลิ้มชิมรส เขาข่มอารมณ์ไม่ให้

ถิงหลันตื่นขึ้นมาในตอนสายของวัน นางปวดร้าวไปทั้งตัวแทบไม่อยากลุกขึ้นเลย คนที่ทำให้นางต้องเจ็บปวดขนาดนี้กลับนอนยิ้มรอนางตื่นอยู่ ไม่ได้รู้สึกผิดใด ๆ ทั้งสิ้น เขาตื่นก่อนนางนานแล้ว เขานอนมองนางหลับด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข นางจะเป็นหนึ่งเดียวในใจของเขา เขาไม่คิดอยากมีใครอื่นอีกนอกจากนาง “ตื่นแล้วเหรอฮูหยินข้า” เมื่อเห็นนางลืมตาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “อืม” นางพูดสั้น ๆ ในลำคอ เพราะไม่รู้จะพูดว่าอะไรดี นางยังเขินอายเขาอยู่ “เจ้าอยากอาบน้ำหรือไม่ข้าจะพาเจ้าไปเอง” เฟิงลู่เอามือลูบไล้เนื้อตัวนางเล่นอย่างเพลิดเพลิน เขาหารู้ไม่ว่านั่นทำให้นางเริ่มขนลุกไปทั่วร่างจนต้องหดตัวซุกเข้าใต้ผ้าห่ม “เจ้าจะหนีข้าทำไมฮูหยิน ไม่เห็นต้องอายเลย ข้าเห็นเจ้าหมดแล้ว” เฟิงลู่ดึงนางออกจากผ้าห่มแล้วหอมที่แก้มนางฟอดใหญ่ ๆ “อื้มมมมมม...ชื่นใจข้านัก” “เจ้าออกไปก่อน ข้าจะไปอาบน้ำ” ถิงหลันที่ไม่อยากอยู่ในอ้อมกอดเขานาน เพราะนางโดนเขารังแกไม่หยุด ตอนนี้นางต้องการเวลาเพื่อจะทำใจและทบทวนเรื่องที่เพิ่งผ่านมาเมื่อคืน นางไม่รู้จะทำตัวอย่างไรด

“ข้าจะนั่งใกล้เจ้า” เฟิงหวงที่เหมือนเด็กเอาแต่ใจ กอดอกหน้าตาบูดบึ้งราวกับคนโดนแย่งของเล่น ผู่เยว่เห็นดังนั้นก็ไม่อยากใส่ใจนัก เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้ายเหมือนคนอารมณ์ขึ้นลงช่วงสตรีมีวันนั้นของเดือน “เอาล่ะ มาดื่มให้กับข่าวดีของเฟิงลู่กับถิงหลันหน่อย ชน ชน ๆ ” ผู่เยว่ชวนทุกคนดื่มเพื่อไม่เป็นการเสียบรรยากาศอันครึกครื้น ทุกคนต่างดื่มร่วมกันพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ทว่าก็มีแขกที่แปลกหน้าเข้ามาภายในเรือนของผู่เยว่อีกสองคน “ท่าทางดูน่าสนุกนะท่านพี่ เหตุใดถึงไม่รอร่วมฉลองกับพวกเราสองคน” คนมาใหม่พูดขึ้นทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่หันไปมอง “อวี่ถง ซูเป่ย” เฟิงลู่เอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจนัก “เฟิงลู่สองคนนั้นเป็นใครกัน” ผู่เยว่ถามเพราะเรือนของนางไม่ค่อยให้คนที่ไม่สนิทเข้าออกง่าย ๆ แล้วยิ่งคนแปลกหน้าเช่นนี้ไม่คิดว่าจะเข้ามาได้ “ผู่เยว่นี่น้องชายกับน้องสาวข้าเอง นี่องค์ชายรองรัชทายาทแห่งเฮาจิ้ง ส่วนนี้ซูเป่ย องค์หญิงของเฮ้าจิ้ง” เมื่อเฟิงลู่แนะนำสองคนมาใหม่ให้กับทุกคน ทั้งหมดจึงลุกขึ้นทำความเคารพ ถวายบังคมองค์รัชทายาท ถ