All Chapters of ฮูหยินแม่ทัพไป๋: Chapter 71 - Chapter 80

เฟิงหวงเมื่อได้ฟังนางพูดแบบนั้นแล้วก็นิ่ง คิดทบทวนตามที่นางบอก จริง ๆ เป็นเขาเองที่ไม่ชัดเจน เป็นเขาเองที่ทำร้ายจิตใจนางจนนางไม่อาจจะไว้ใจหรือเชื่อใจเขาได้ง่าย ๆ เป็นเขาเองที่เห็นผิดเป็นถูก เขาทำมันพังเองทั้งหมด น้ำตาลูกผู้ชายไหลเอ่อในดวงตาแดงก่ำ เขาไม่อาจจะปล่อยให้มันรินออกมาได้ ตั้งแต่เด็กแม้ว่าจะเสียใจแค่ไหนจะคิดถึงท่านพ่อและท่านแม่แค่ไหนเขาก็ทำได้แค่อดทนเท่านั้น มาคราวนี้เมื่อนางไม่คิดจะอยู่ร่วมชีวิตฉันสามีภรรยา หัวใจของแม่ทัพก็แทบสลาย ผู่เยว่เดินออกมานั่งร่วมโต๊ะเหมือนเดิม นางพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด เพื่อไม่ให้ทุกคนในงานกร่อย แต่ทว่าเฟิงลู่ที่ค่อนข้างจะสนิทกับนางมากที่สุดสังเกตเห็นจึงเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง “เจ้าทะเลาะกับเฟิงหวงมาหรือน้องสะใภ้” “เปล่าไม่มีอะไร แค่พูดให้เขาได้คิดเท่านั้น” ผู่เยว่บอก แม้ว่าตัวเองจะรู้สึกสงสารแม่ทัพอยู่บ้าง แต่ว่านางต้องการความชัดเจน หากเขาเทียวเกี้ยวนาง แต่ว่าความรู้สึกต่างยังคลุมเครือกันอยู่ พาลให้อึดอัดกันเสียเปล่า ๆ เฟิงหวงก็นับว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง หากไม่หลงผิดไปตอนนั้น แต่เรื่องในอดีตผ่านแล้วก็ผ่านไป นางไม่

“ผู่เยว่ เจ้าว่าองค์รัชทายาทดีหรือไม่” ฮองเฮาถามนางจงใจให้คนที่นั่งไม่ห่างจากนางนักนั่นคือเฟิงหวง ได้ยินด้วย ผู่เยว่ยิ้มให้กับฮองเฮารู้ว่าฮองเฮาทรงหมายความว่าอย่างไร มีหรือนางจะไม่เอาด้วย “หม่อมฉันว่าดีเพคะ รูปงามทั้งยังเก่งหลายด้านหม่อมฉันถามมาจากเฟิงลู่อยู่บ้างเพคะ” ผู่เยว่โยนระเบิดตูมไปให้เฟิงลู่รับไม้ต่อ เฟิงลู่ที่หันมามองหน้าน้องชายร่วมบิดาอย่างไป๋เฟิงหวง ด้วยแววตาที่บอกว่าข้าไม่เกี่ยวนะ ไม่ได้พูดอันใดเลย แล้วก็หันหน้าไปสบสายตาพิฆาตกับผู่เยว่ ที่หาเรื่องให้เขาทะเลาะกับน้องชายตัวเอง “อย่างงั้นหรอกหรือ องค์ชายซ่งจินเหยียน หรือเฟิงลู่ ข้าจะเรียกท่านว่าอย่างไรดีล่ะ” ฮองเฮาเอ่ยถามขึ้น “เรียกกระหม่อมว่าอย่างไรก็ได้พ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ผู่เยว่นางติดเรียกกระหม่อมเฟิงลู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ” เฟิงลู่เอ่ยตอบ “เช่นนั้น ข้าเรียกตามหลานข้าก็แล้วกัน ท่านเฟิงลู่ ในฐานะที่ท่านสนิทกับหลานข้าที่สุด เจ้าเห็นว่าหลานข้าเหมาะสมเป็นพระชายาหรือไม่” ฮองเฮาเอ่ยถามเขาในฐานะที่เป็นพี่ชายขององค์รัชทายาทด้วยเช่นกัน เฟิงลู่เลิกลั่ก อีกคนก็น้องอีกคนก็เป

ผู่เยว่ตื่นมาในตอนสายของวันนางมองไปรอบ ๆ รู้สึกแปลกตา เอามือจับศีรษะตัวเอง รู้สึกมึนและวิงเวียนเล็กน้อย เมื่อคืนจำได้ว่าไปเดินเล่นกับเฟิงหวง แล้วก็ไปนั่งดูดาว แล้วภาพก็ตัดไปมาอีกทีก็ตื่นอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นตาแล้ว “ที่ไหนเนี่ย” ผู่เยว่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า คงเป็นเพราะเมื่อคืนตากน้ำค้างมากไป ทำให้เจ็บคอ “ฮูหยินตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” สาวใช้นางหนึ่งเอ่ยขึ้น “เจ้าเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน” ผู่เยว่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก “จวนแม่ทัพเจ้าค่ะ เมื่อคืนฮูหยินหลับไปท่านแม่ทัพอุ้มมาเจ้าค่ะ ฮูหยินล้างหน้าล้างตาก่อนเถิดเจ้าค่ะ” สาวใช้ยกน้ำมาให้นางล้างหน้า “แล้วแม่ทัพไปไหน” ผู่เยว่อยากหาตัวคนที่พานางมาที่นี่ มองเหลียวซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นแม้แต่เงา “ท่านแม่ทัพเข้าวังหลวงไปเข้าเฝ้าฮองเฮาตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน” สาวใช้ยังคงรายงานต่อไป “เจ้าเลิกเรียกข้าว่าฮูหยินได้แล้ว ข้าไม่ใช่ฮูหยินเสียหน่อย” ผู่เยว่นึกขุ่นใจนัก เจ้าเฟิงหวงตัวแสบ สั่งสอนบ่าวไพร่ดีจริง ๆ ให้เรียกฮูหยินทุกคำ เมื่อล้างหน้าล้างตาเสร็จ นางก็รู้สึกปวดหัว แต่ว่าจะนอนอยู่ที่น

ไป๋เฟิงหวงกลับไปที่จวน แต่ทว่าจิตใจว้าวุ่นเดินไปเดินมาหลายรอบ จนจิวเมิ่งคนสนิทของเขาพาลเวียนหัวไปด้วย “ท่านแม่ทัพ ท่านอย่าเอาแต่เดินแบบนี้เลยขอรับ พักผ่อนเถอะขอรับ พรุ่งนี้จะเข้าวังมิใช่หรือขอรับ” “ข้านอนไม่หลับ เจ้ากลับไปพักเถอะข้าต้องคิดวิธีทำให้ฮองเฮาใจอ่อนโดยเร็ว มิเช่นนั้นข้าต้องเสียนางไป ข้ายอมไม่ได้” เขาเดินไปมาใช้หัวคิดอย่างยากเย็นนัก เรื่องความชอบของฮองเฮา แต่ต่อให้ถวายสิ่งที่ชอบแค่ไหน แต่ถ้าฮองเฮาไม่ชอบขี้หน้าเขาก็ไม่เป็นผลอยู่ดี เขาจะทำอย่างไรดี ในตอนรุ่งเช้าเขารีบแต่งตัวเพื่อเข้าไปขอเข้าเฝ้าฮองเฮาทันที แต่วันนี้น่าประหลาดนักฮองเฮาทรงเรียกเข้าไปพบ ไม่ต้องให้ยืนรอหน้าตำหนัก “ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮา” เฟิงหวงทำความเคารพฮองเฮา “ลุกขึ้นเถิด ข้าเรียกเจ้ามาวันนี้เพียงแต่อยากถามอาการของหลานข้า นางเป็นอย่างไรบ้างเมื่อวานเจ้าให้คนไปบอกข้า ว่าหลานข้าป่วย” “ทูลฮองเฮา กระหม่อมเข้าไปดูนางแล้วนางไม่เป็นอะไรมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ตากน้ำค้างจึงทำให้ป่วย ตอนนี้หมอหลวงให้ยาบำรุงกับยาแก้พิษไข้แล้วพ่ะย่ะค่ะ” เฟิงหวงทูลตามความเป็นจร

ผู่เยว่ตื่นขึ้นในตอนดึกร่างกายปวดร้าวไปทุกส่วน เฟิงหวงรังแกหนักมาก แม้แต่จะขยับลุกยังแทบไม่มีแรง “อ๊ะ...โอ๊ยยยย” ผู่เยว่ร้องครวญด้วยความเจ็บปวด “ผู่เยว่เจ้าเป็นอะไรหรือไม่” เฟิงหวงที่กำลังหลับแต่ไม่ได้สนิทจนเกินไป เขารังแกนางขนาดนี้ทั้งยังกอดนางไว้แน่น “ถามได้ เพราะเจ้าข้าถึงได้ปวดเมื่อยขนาดนี้ เจ้าคนหื่นกาม” ผู่เยว่คาดโทษเขาไว้ก่อน ให้นางหายดีก่อนเถอะ จะเอาคืนเสียให้เข็ด “ข้ารักเจ้าแค่ไหนข้าก็ทำแค่นั้น ข้าผิดด้วยเหรอ นี่ยังไม่ได้เพียงครึ่งของความรักที่ข้ามีให้เจ้าเลยนะ เพียงแค่เศษเสี้ยวเท่านั้น” เฟิงหวงพูดอย่างหน้าไม่อาย แถมยังภูมิใจอีกต่างหาก ได้ครอบครองนางเพียงคนเดียว เขาจะไม่ให้นางออกไปไหนเลยให้อยู่แต่ในจวนเพียงอย่างเดียวเท่านั้น “เจ้า...เฟิง...หวง...เจ้าคนหน้าด้าน...คอยดูเถอะอย่าให้ถึงทีข้าบ้างแล้วกัน” นางได้แต่สบถในลำคอ กัดฟันกรอดอย่างหัวเสีย นางขยับตัวหมายจะไปหาน้ำดื่มแก้กระหายเสียหน่อย เพราะใช้พลังไปหนักมาก ปากคอแห้งผากราวกับคนขาดน้ำ เฟิงหวงเห็นนางขยับจึงลุกขึ้นประคองนางให้นั่งพิงหมอน “เจ้าอยากได้อะไร เดี๋ยว