All Chapters of Maid of the Ruthless CEO: Chapter 131 - Chapter 140

Rio VelascoKunot ang noo kong nakatitig kay mama na kung maka-iyak, para bang naging mabuting magulang siya sa akin.Thirty minutes after waking up in the hospital, I was so confused. My damn brain wasn't functioning well. There was something wrong with my memory.Kanina pa nagkakagulo dahil wala akong sinasagot sa mga tanong. Not until I remembered why I was in the hospital. I remembered the accident. Nawalan ng preno ang kotseng sinasakyan ko at ibinunggo ko ito sa isang poste.That was probably the reason why I was hospitalized and why my head hurts.“Do you recognize everyone close to you, Mr. Velasco? Your family, friends?” pang ilang tanong na ng doctor sa akin.Inis akong tumingin sa mga tao sa loob ng kwarto. “Yeah. I remember them. They're my parents,” sagot ko. “I also remember my friend.”“You may be experiencing temporary amnesia. There’s a chance some memories haven’t come back yet,” pag-explain niya sa akin.Iritado akong tumingin sa parents ko. Fucking temporary amnesi

Thalia SalvadorKahapon, sagad na sagad na ang inis ko kay Rio kaya naiyak na lang ako. It's not that he didn't irritate me during my stay here in the yacht, pero kahapon, gusto ko siyang saktan.Akala niya, kaya ako nagalit ay dahil sa flowers na ibinato niya sa dagat, pero dahil iyon sa sinabi niya. Na gusto ng mga babae niya na palagi niya silang hinahalikan? Did he kiss Clea?Pagpasok ko sa loob ng kwarto, doon na ako tuluyang nag-overthink. They are engaged. Hindi niya ako kilala. Kaya hindi malabo na may nangyari sa kanila?Halos hindi ako makatulog. Just because he mentioned that he likes kissing his girls, halos mabaliw ako sa kakaisip sa kanila ni Clea.Late akong nakatulog kagabi matapos naming mag-dinner sa upper deck. The captain gave me flowers kaya medyo gumaan ang pakiramdam ko.Good thing, Rio kept silent during the dinner. Tahimik lang din ako kaya ang captain lang ang nagsasalita. Sinasagot lang siya ni Rio kapag may tanong siya.Mga alas nueve na ako nagising kinaum

“I suggest you hide in my cabin. I don't think your parents and lolo would try to search my room,” suggestion ng captain.Dali-dali akong sumunod sa captain nang maglakad siya papunta sa cabin niya.“You don't have to hide, Ma'am. It's only Rio they're after,” baling niya sa akin.Sunod-sunod ang iling ko. Kung may dapat magtago sa amin, ako na iyon. Lalo na at galit ang pamilya niya sa akin.“I don't want to explain myself why I am here po. Kaya magtatago rin ako,” pagrarason ko.Pagbukas ng pintuan ng cabin, pumasok na ako. It's obvious I was the desperate one to hide.“I suggest my closet,” suggestion ulit ng captain kaya iyon na ang tinungo ko.“What are you doing?” rinig kong tanong ni Rio sa likod ko. He was also walking to the closet.Nang bubuksan ko na ang closet, hinarangan niya iyon ng kamay.“Hide somewhere else!”“Bakit hindi ikaw?” baling ko sa kanya. The captain sighed.“Maiiwan ko na kayo. Sasalubungin ko pa sila. Malapit na silang dumating,” he informed us.“You hea

Rio’s sudden coldness doesn't sit well with me. Parang mas gusto ko pa na matalas ang bibig niya kaysa ganito na hindi na siya kumikibo.Matapos niyang sabihin na bukas sasama ako sa doctor na babalik sa Manila, wala na ulit siyang sinabi at nagpatuloy sa pag-inom.I wanted to tell him I’ll just wait for the yacht to get fixed kasi wala naman ding kasiguraduhan na may babalikan akong trabaho, pero dahil ang lamig niya, bumaba ulit ako sa kusina para kumain.Pagbalik ko sa kwarto, I tried to understand things. He probably thought he was doing something disgusting since his body reacted to me. Hindi niya ako maalala kaya tingin niya napakasama niya sa part na nagnanasa siya. His body remembers but his mind forgot.“It’s my fault. If only I didn’t confront him about him being attracted to me, hindi sana ’to mangyayari,” nagsisisi kong sabi.Ilang beses akong nagpagulong-gulong sa kama ko, hindi makatulog. Hindi ko matanggap na aalis na ako bukas.Pero natigilan ako sa pagmumuni-muni nang

Ramdam na ramdam ko ang init ni Rio kahit hawak lang niya ay ang kamay ko. Sabay kaming bumababa.Pagbaba namin, tuluyan nang lumubog ang araw sa himpapawid. Tanging ang liwanag galing sa yate ang nagsisilbing ilaw namin.“Nanginginig ka kanina dahil sa lagnat mo. You should drink medicine,” sabi ko habang iginagaya niya ako sa mga kwarto sa baba.“I will be fine. I just need to rest this off.” Nilampasan niya ang kwarto niya at sa kwarto ko kami tumigil. He then faced me and forced a smile at me.“Dito ka muna sa kwarto mo. I can't be with you with a fever. Baka mahawaan ka and you're carrying our baby,” he said, a bit weak because of his fever.My lips twisted downward. “Uminom ka ng gamot. I have many things to tell you.”He chuckled faintly. “I will.”Nang iminuwestra niyang pumasok ako, wala akong nagawa kundi pumasok na. He caressed my face before he turned. He then walked to his room and went inside. Nang marinig kong isinara niya ang pintuan niya, isinara ko rin ang sa akin.