MasukLouiella Galvez“Ella, don't you hear Savannah?” pasigaw na tawag sa akin ng kaibigan ni Savannah.I heard her. Nagkukunwari lang akong hindi ko siya naririnig. Hindi naman gaano kalakas ang music dito sa bar. I slowly looked at Savannah. I was hoping she didn't see who I saw earlier, but I guess she saw him. Hindi ko rin siya masisisi. He's just too much. You wouldn't help but notice him.Savannah was smiling brightly now.“Puntahan mo si Zio. My friends want me to introduce him to them,” sabi niya nang tumingin ako sa kanya.“Savvy, may kausap siya. I don't want to disturb him,” mahinahon kong sabi.I saw how Savvy's friend glared at me.“You know what, Savvy? You're way too soft on your assistant,” nakataas ang kilay na sabi ni Veronica, isa sa mga kaibigan ni Savvy. “How could you let her refuse you like that? You're paying her to do her job, not to tell you what to do.”“Guys, don't be mean to Ella. She's kind,” aniya. Bumaling siya sa akin at saka ngumiti. “Go on, call him. I'm
Thalia Velasco Life has been good for us. May mga pagkakataon na may mga pagsubok pero alam ko na kung paano iyon i-handle. I've learned to share whenever there are things that bother me. Rio learned to share with me what was running through his head. That made our problem easier to manage. We just had to communicate. He was with me when I was still learning how to navigate life. When I was just starting to experience adulthood. He made everything easy for me. Ang dali lang sa akin na makakuha ng trabaho matapos akong makagraduate. I didn't have to struggle just to put food on the table. Everything was provided for me. I didn't need to face my parents. He protected me from them. Everything that concerned me, he took care of it for me so I could live comfortably. Kaya nang iwan ko siya, I've realized that life is hard, and it was only easy for me because he was with me. He's the reason why my life was easy. Isa iyon sa mga bagay na nagpahirap sa akin na tanggapin ang decision ko.
“You are so beautiful, Thalia,” Rio whispered, his voice trembling slightly as he kissed the back of my hand. He chuckled.“Papa, Mama pretty!” singit ni Raegan. He was looking between the two of us with innocent eyes, completely unaware of how much magic he was adding to the moment.We walked the remaining steps to the altar together, hand in hand, with our son in Rio’s arms.Our first wedding was a quiet promise made in secret, a shelter from the storms of our past. Pero sa kasal na ito, sa harap ng Diyos at ng napakaraming guests...it symbolize victory. We survived the years of separation, the pain, and the longing.Habang nagsisimula ang seremonya at dahan-dahang lumulubog ang araw, binalot ng kulay kahel at ginto ang buong chapel. I looked at Rio, then at Baby Raegan, and I felt so at peace.When it was time for the vows, I didn't expect Rio to have his prepared.Inilabas niya mula sa bulsa ang isang luma at gusot na papel.Umawang ang labi ko. Everyone got silent."I wrote this
“Thalia…” emotional na tawag ni Tita Siena sa akin. Pinupunasan niya ng tissue ang baba ng mata niya.Nakatayo ako sa harap ng salamin. Ngumiti ako sa kanya habang nakatingin sa reflection niya sa mirror. Suot ko na ang wedding gown ko. It hugged my body perfectly, accentuating my waist before flowing down into a breathtaking skirt. Kada inch ng gown, may lace embroidery doon. Kada galaw ko, kumikinang ang mga palamuti na maliliit na beads at crystals.Sa likod ko ay nakalaylay ang napakahabang belo na umaabot hanggang sahig. It flowed from my head all the way to the floor, looking like a river whenever it moved.“Akala ko, makakabalik pa kayo sa akin ni Baby Raegan. I didn't expect this,” pagpapatuloy ni Tita.“For three years, parang anak na ang turing ko sayo. Dahil sa'yo, naramdaman kong may lugar pa rin ako sa pamilyang pinanggalingan ko. Na kahit paano, konektado pa rin ako kay Papa... kahit buong buhay niya, hindi niya ako kinilala bilang anak.”Humarap ako kay Tita at saka siy
“Nasaan si Rio?” tanong ko sa nasalubong kong kasambahay.“Nakita ko pong naglakad siya sa likod ng mansion.”Tumalikod ako at saka tinungo ang likod ng mansion. Paglabas ko, nawala ang ingay ng mga tao sa loob at biglang tumahimik. Tanaw ko si Rio sa gazebo.Nakaupo siya, ang dalawang kamay ay nakatukod sa mga hita niya at nakahawak ang dalawang kamay niya sa ulo. He looked so bothered that I immediately walked to him fast.“Rio,” marahan kong tawag.Agad na umangat ang ulo niya sa akin.“What happened? Why are you here?”Kita ko agad ang galit sa mga mata niya.“Lolo told me about the annulment he gave you,” malamig niyang sabi.Tumigil ako sa harap niya.“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”“Don't get mad at your Lolo. Nag-usap na kami. He asked for forgiveness and he regretted giving it to me.”“Dammit! Because of him, you left me!” iritado niyang sabi.Umiling ako.“No, Rio. It's not because of the annulment. Binigay sa akin iyon ng Lolo mo pero hindi iyon ang dahilan ng pag-alis ko.
Nagpatuloy ang interview. Tinanong ng interviewer kung ano na ang mga ginagawa ko para sa preparation ng kasal namin dahil much-awaited wedding daw iyon.Dahil tungkol na sa wedding preparation ang mga tanong, nawalan na ng ganang sumagot si Rio. I answered it as much as I could. Hands-on naman ako sa preparation ng kasal, pero sa dami ng ginagawa, minsan inaasa ko na lang sa wedding planner. Umaayon na lang ako sa mga sinasabi niya.Nang malapit nang matapos ang interview, nakita kong pumasok sa loob ng mansion si Zio. Mabuti na lang at tinapos na ng interviewer ang mga tanong niya. Hindi na nakuhanan ang pagkagulat ko.Ngayon ko lang nakita si Zio simula nang bumalik kami. Nagtanong ako tungkol sa kanya kay Rio pero sinungitan lang ako.“Bakit ka nagtatanong tungkol sa kanya?” kunot-noo niyang sabi. “Ako lang ang lalaki mo, Thalia. Wala kang pakialam sa lalaking iyon.”“I was just asking what happened to him. He's not that bad compared to your parents.”“Now he's bad because you're
Thalia SalvadorI was constantly bothered by what I read on Rio’s phone. Palaging sumasagi sa isip ko ang pagtatalo nila ng secretary niya tungkol kay Erica. And then I'll remember the text again.Kapag nag-sorry si Rio sa kanya, ano ba ang gusto niyang mangyari? Sabi sa text, do what she wanted. A
“Is that so? Kaya ka umiiyak ngayon?” Marahan niyang inilagay ang hibla ng buhok ko sa tenga ko. “You want it us?” he whispered.Itinulak ko siya. “Hindi! Naiinis lang ako kasi baka magkaroon ako ng STD dahil sa’yo!” I said with so much frustration.He chuckled despite my cries.“It’s just a blow j
Nang dumating kami sa kotse at nang patunugin niya iyon, mabilis akong sumakay sa loob.Kalmado lang siyang umikot at saka sumakay sa kotse. Matapos niyang maisabit ang seatbelt niya ay mabilis din kaming umalis sa mall.I don't understand myself. I'm getting annoyed again. Kaya kunwari akong busy
I felt like I had been sleeping for a long time now. Kusa na lang bumukas ang mata ko dahil pagod na akong matulog. Nakabalot sa akin ang kumot ko. Kita ko sa kurtina ng kwarto na mataas na ang sikat ng araw.Umikot ako para tingnan kung nasa tabi ko pa si Rio pero wala na siya. Mag-isa na lang ako







