Semua Bab เจียงเสวี่ยอิ๋งคนนี้ไม่เป็นแล้วสตรีเย่อหยิ่ง 80s: Bab 21 - Bab 30

ฉันอยากค้าขายเจียงเสวี่ยหนิงอดที่จะมองพี่สาวอย่างขอบคุณไม่ได้ ที่พยายามพูดเพื่อเธออย่างเต็มที่ เด็กสาวจึงพยักหน้าให้เจียงเสวี่ยอิ๋งครั้งหนึ่งแล้วหันไปพูดกับแม่ว่า “ถ้าฉันได้เรียนต่อแล้วละก็ รับรองว่าจะไม่ทำให้แม่ต้องผิดหวังอย่างแน่นอนค่ะ ฉันสัญญา”“ก็ได้ ๆ งั้นก็เอาตามนี้ ถ้าเสี่ยวอิ๋งจะหยุดเรียนแล้วให้น้องเรียนต่อก็ได้ แม่ไม่มีปัญหา” สุดท้ายเซี่ยเป่าเจิ้นยินยิมที่จะให้ลูกสาวคนเล็กเรียนต่ออย่างที่อีกฝ่ายต้องการ“จริงเหรอคะแม่ ขอบคุณมากเลยนะคะ”เจียงเสวี่ยหนิงโผเข้ากอดแม่ด้วยความดีใจ ทั้งชีวิตที่ผ่านมาของเธอ ไม่เคยได้ดีใจเช่นนี้มาก่อน ยิ่งเป็นเรื่องเรียนด้วยแล้ว นี่คือความปรารถนาอันสูงสุดของเธอเลย“ขอบคุณนะคะแม่ที่เข้าใจพวกเรา” เจียงเสวี่ยิ๋งพูด จากนั้นก็เอื้อมมือไปลูบหลังของน้องสาวเบา ๆ“ทีนี้ก็ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ มีโอกาสแล้วต้องตั้งใจเรียน และต้องทำให้ดีที่สุดรู้ไหมเสี่ยวหนิง” “ค่ะพี่ ขอบคุณมากนะคะ ฉันจะทำให้เต็มที่เลยค่ะ จะไม่ให้แม่และพี่ผิดหวัง” เด็กสาวพยักหน้ารับอย่างแข็งขันบรรยากาศในห้องนั่งเล่นที่เคยหนักอึ้งด้วยความเงียบงันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่อ่อนโยนและเบาสบาย

ไม่มีวันเปลี่ยนใจเมื่อตกลงกันได้แล้ว จากนั้นทุกคนจึงแยกย้ายกันเข้าห้องใครห้องมัน เมื่อเจียงเสวี่ยอิ๋งเข้ามาในห้องก็ตั้งจิตเพื่อที่จะเข้าไปในมิติของตัวเองอีกครั้ง เธอนั่งลงบนเตียงแล้วจ้องไปที่รอยแดงรูปมะพร้าวที่กลางฝ่ามือ ใช้เวลาเพียงไม่นานเธอก็ทะลุเข้ามาอยู่ที่บ้านสวนของยายเปี่ยงบ้านสวนของยายเปี่ยงในมิตินี้แตกต่างจากของจริงอยู่มาก เพราะว่าของจริงนั้นเป็นเพียงบ้านไม้ใต้ถุนสูงเก่า ๆ พื้นที่รอบข้างแห้งแล้ว ต้นไม้ที่ใกล้จะยืนต้นตาย แปลงผักที่ว่างเปล่ากับบ่อปลาที่น้ำเกือบจะแห้งขอดทว่าในมิติของเจียงเสวี่ยอิ๋งนั้นกลับมีของทุกอย่างครบครัน ไม่ว่าจะเป็นบ้านที่ดูดีสะอาดตาและสภาพใช้ได้ ต้นไม้ที่เติบโตมีผลดกเต็มไปหมด ทั้งมะพร้าว มะม่วง ขนุน และผลไม้อื่นอีกหลายอย่าง และมีผักที่ปลูกเอาไว้เต็มแปลง บ่อปลาที่มีน้ำเต็มและมีปลาแหวกว่ายเต็มไปหมด นอกจากนั้นเหมือนจะได้ยินเสียงหมูร้องและเสียงไก่ เห็นแบบนั้นแล้วก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมา“ถ้านี่เป็นมิติจริง ๆ อย่างนั้นเราก็ต้องเอาของพวกนี้ออกไปได้ด้วยสิ”พูดจบก็ไม่รอช้า เจียงเสวี่ยอิ๋งเดินไปที่แปลงผักแล้วดึงเอาต้นหอมต้นหนึ่งขึ้นมา เพื่อที่จะทดสอบดูว่า สามารถเอาอ

รสชาติอร่อยอย่างเหลือเชื่อ“หอมมากเลยค่ะพี่ ดูน่ากินมากเลย” เจียงเสวี่ยหนิงพูดอย่างตื่นเต้น สายตาก็จ้องไปที่จานอาหารอย่างไม่วางตา เพราะสีสันของอาหารรวมถึงกลิ่นหอมชวนให้ท้องร้องจริง ๆ“ถ้าน่ากินก็กินเยอะ ๆ นะ มาเดี๋ยวพี่ตักข้าวให้” เจียยงเสวี๋ยอิ๋งตักข้าวสวยที่หุงร้อน ๆ มาสามถ้วยให้แม่กับน้องแล้วก็ตัวเอง ก่อนจะพูดกับผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้ม“แม่เองก็กินเยอะ ๆ นะคะ จะได้หายเหนื่อย”เซี่ยเป่าเจิ้นมองอาหารสองจานตรงหน้าด้วยความคาดหวัง จึงหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารจากจานผัดผักเข้าปากอย่างช้า ๆ โดยมีเจียงเสวี่ยหนิงนั่งอยู่ข้าง ๆ มองดูสีหน้าของแม่อย่างจดจ่อทันทีที่รสชาติแรกกระจายทั่วปาก เซี่ยเป่าเจิ้นถึงกับเบิกตากว้าง “อร่อย!” เธอเอ่ยออกมาทันทีด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าลูกสาวที่ทำอะไรไม่เป็นจะทำอาหารได้อร่อยขนาดนี้พอเห็นท่าทางของแม่เจียงเสวี่ยหนิงรีบคีบปลาต้มผักกาดดองขึ้นมาลองกินบ้าง รสชาติของน้ำซุปกลมกล่อมและเนื้อปลาที่นุ่มลิ้นทำให้เธอหยุดไม่อยู่ จึงหันไปหาพี่สาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดขึ้นว่า ““พี่ นี่มันอร่อยมากจริง ๆ ฉันไม่เคยกินอาหารอร่อยแบบนี้มาก่อนเลย”“พอได้ร

ดูทำเลขายอาหารระหว่างทางจากบ้านไปตลาดระยะทางพอสมควรเพราะต้องใช้เวลาเดินเกือบครึ่งชั่วโมง ทำให้สองแม่ลูกเดินไปด้วยคุยกันไปด้วยตลอดทาง เรื่องที่คุยก็ไม่พ้นการวางแผนเรื่องร้านอาหารที่เจียงเสวี่ยอิ๋งจะเปิดประมาณว่าหากไม่ได้ทำเลที่ใจกลางตลาดจะทำอย่างไร จะไปหาทำเลที่อื่นไหม หรือว่ายอมที่จะเปิดร้านห่างจากตลาดสักหน่อยดี รวมถึงพูดคุยเรื่องราคาของวัตถุดิบว่าหากทำเมนูเมื่อเช้านี้ปริมาณเท่านี้ จะใช้เงินทุนตกหม้อละเท่าไรซึ่งเรื่องนี้สำหรับเจียงเสวี่ยอิ๋งแล้วเธอไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อย เพราะว่ายังไงในมิติของเธอก็มีวัตถุดิบให้เลือกใช้อยู่แล้ว อาจจะต้องซื้อเพิ่มบ้างก็แค่พวกเครื่องเทศกับวัตถุดิบบางอย่างเท่านั้นในยุคนี้ถึงแม้ว่าการค้าจะถูกมองไม่ค่อยดีนัก แต่ว่าก็มีคนที่ทำการค้าอยู่มากมาย ทำเลที่ดีก็ถูกคนจับจองเอาไปหมด หรือไม่ก็มีค่าเช่าที่แพงมาก จนสองแม่ลูกคิดว่าคงจ่ายไม่ไหว พวกเธอจึงเปลี่ยนเป้าหมายจากที่จะเช่าร้านไปเปิดเป็นแผงลอยแทน“ถ้าเราเปิดเป็นแผงลอยจะไม่ลำบากไปหน่อยเหรอลูก” เซี่ยเป่าเจิ้นถามขึ้นอย่างกังวลใจ เพราะแผงลอยนั้นเหนื่อยเกินไปเจียงเสวี่ยอิ๋งยิ้มให้แม่เพื่อสร้างความมั่นใจก่อนจะอิบายต

ทำตัวน่าสงสารพอเห็นท่าทีอย่างนั้น เจียงเสวี่ยหนิงจึงพูดต่อ พร้อมกับพูดเสียงเบาลงเรื่อย ๆ เพื่อให้ดูเหมือนกับว่าเธอเกรงใจมากที่ต้องมารบกวนป้าเสิ่นแบบนี้ “ฉันกับแม่เดินหาพื้นที่สำหรับเช่าขายของมาทั้งวันก็ยังไม่ได้เลยค่ะ ทั้งที่ตลาดแล้วก็ที่ท่าเรือ ไม่ว่าจะถามที่ไหนค่าเช่าก็แพงมาก พวกเราสู้ค่าเช่าไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ พอดีเห็นว่าพื้นที่หน้าบ้านของป้าเสิ่นว่างอยู่ก็เลยมาลองถามดูเผื่อว่าจะให้เช่าน่ะค่ะ”“ไม่ใช่อะไรหรอกนะ แต่ที่ผ่านมาป้าไม่เคยให้ใครมาเช่าพื้นที่หน้าบ้านขายของเลยนะ บอกตรง ๆ ว่าไม่ชอบน่ะ ยิ่งสามีของป้ายิ่งไม่ชอบใหญ่เลย เขาคิดว่าคนขายของพวกนี้คิดแต่จะเก็งกำไร” ป้าเสิ่นตอบกลับอย่างทันท่วงทีเช่นกัน เรื่องที่ไม่เคยให้ใครเช่าร้านนั้นเป็นเรื่องจริงเพราะทั้งคนเองและสามีไม่ชอบหญิงสาวไม่แปลกใจเลยที่ป้าเสิ่นปฏิเสธออกมาแบบนั้น เพราะตึกแถวหลังนี้เป็นหลังเดียวที่ยังไม่มีคนมาเช่าหน้าร้าน คงเป็นเพราะว่าลุงกับป้าไม่อนุญาตนั่นเองแต่ว่าเธออยากได้พื้นที่ตรงนี้มาก ในบริเวณนี้นอกจากที่นี่ก็ไม่มีที่ไหนอีกแล้ว หากจะเลือกพื้นที่ที่ไกลจากท่าเรือออกไปอีกก็กลัวว่าลูกค้าจะหาไม่เจอและจะขายไม่ได้ดังนั้นเจี