All Chapters of เจียงเสวี่ยอิ๋งคนนี้ไม่เป็นแล้วสตรีเย่อหยิ่ง 80s: Chapter 51 - Chapter 60

ทว่าสิ่งที่เจียงเสวี่ยอิ๋งทำก็คือ เธอยกมีดขึ้นมาชี้ไปที่หน้าของอีกฝ่าย “ก็ลองดูสิ คิดว่าฉันไม่สู้หรือยังไง ถ้าพวกนายแตะต้องของของฉันอีกแม้แต่ชิ้นเดียวละก็ ฉันจะแทงให้ยับเลย”“หน็อย...นังนี่! เป็นผู้หญิงตัวแค่นี้คิดจะสู้กับฉันงั้นเหรอ” หัวหน้ากลุ่มอันธพาลโกรธมากวิ่งปรี่เข้ามาหมายจะทำร้ายเจียงเสวี่ยอิ๋งแต่ด้วยความที่หญิงสาวถือมีดอยู่ในมือ จึงทำมันเข้าถึงตัวเธอได้ยาก ส่วนลูกน้องอีกหลายคนก็วิ่งกรูกันเข้ามาเช่นกัน พวกมันล้อมสองแม่ลูกเอาไว้กลุ่มลูกค้าที่ยืนอยู่ตรงนั้นเห็นว่าพวกอันธพาลจะทำร้ายแม่ค้าจริง ๆ ก็เริ่มกลัว ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยขณะนั้นเองกลุ่มลูกค้าที่เป็นคนเรือก็มาถึงกันพอดี เมื่อพวกเขาเห็นว่าที่ร้านขายข้าวดูเหมือนจะมีปัญหาก็รีบวิ่งเข้ามาช่วยอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งแทรกตัวมายืนข้างหน้าเจียงเสวี่ยอิ๋ง บังร่างของเธอไว้ ดวงตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดมองกลุ่มอันธพาลกลุ่มนี้“ถ้าพวกแกอยากหาเรื่อง ก็ลองดู” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเหล่าอันธพาลชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ากลุ่มคนเรือที่อยู่ด้านหลังชายหนุ่มเริ่มล้อมเข้ามามากขึ้น แต่ละคนล้วนเป็นชายร่างกำยำ ผิวกร้านแดด ดวงตาม

“อาตงน่ะเหรอ เขาก็เป็นอย่างนี้แหละ ทำงานหนักอยู่ตลอดเวลา แค่งานที่ท่าเรือก็หนักมากพอแล้ว ยิ่งเขาเป็นหัวหน้าคนงานด้วย ความรับผิดชอบก็ยิ่งสูงมากขึ้น แต่ไม่ใช่แค่นั้นนะ พอเสร็จงานจากที่ท่าเรือเขาก็ต้องกลับไปช่วยพ่อทำงานที่บ้านต่ออีก เรียกว่าแทบไม่ได้หยุดพักเลยล่ะ พวกพี่เองเป็นเพื่อนก็สงสารแต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง ทำได้มากสุดก็แค่ช่วยงานที่ท่าเรือให้เสร็จเร็ว ๆ เท่านั้น เขาจะได้พักบ้าง”ลี่ชุนเล่าให้ฟังยาวเหยียด เขาเองก็พอจะสังเกตเห็นจากสีหน้าและท่าทางขของเจียงเสวี่ยอิ๋งแล้วว่าเธอคงจะสนใจเพื่อนตนเอง“แล้วปกติพี่ตงเขากินข้าวที่ไหนเหรอคะ” ไม่ได้อยากจะรู้ขนาดนั้น แต่อดที่จะถามออกมาไม่ได้ ในใจนั้นคิดไว้แล้วว่าจะสร้างตัวและไม่ต้องการมีความรักเนื่องจากผิดหวังมาจากชาติที่แล้ว แต่ครั้งนี้เธอบอกไม่ถูกว่าทำไมถึงสนใจชายที่ชื่อหานเจิ้นตงคนนี้ จะบอกว่ารักแรกพบได้ไหมนะ “เขาน่ะไม่ค่อยจะมีเวลาได้กินข้าวหรอกเสวี่ยอิ๋ง ส่วนมากถ้าจะได้กินก็แม่ของเขาทำมาส่งให้หากวันไหนแม่เขาไม่ได้มา ก็ต้องหิ้วท้องรอไปกินตอนเย็นทีเดียว ไม่ว่าทำงานได้เงินเท่าไรก็เอาให้ที่บ้านหมดเลย นาน ๆ ทีเขาถึงจะออกมากินข้าวข้างนอกกับพวกเรา”

เมื่อรู้ข่าวว่ามีอันธพาลมาก่อกวนนางก็ตกใจมาก เพราะก่อนหน้านี้ตนเองกับสามีไปเยี่ยมลูกชายที่ต่างเมือง และเพิ่งกลับมาจึงไม่รู้ข่าวที่เกิดขึ้นเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วหานเจิ้นตงจึงถือกล่องข้าวกลับบ้านไปก่อน แล้วตั้งใจจะมาหาเจียงเสวี่ยอิ๋งในวันพรุ่งนี้อีกครั้งเพื่อคืนกล่องข้าวให้ชายหนุ่มก้าวเดินไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย ในมือของเขายังกำกล่องข้าวไว้แน่นราวกับกลัวว่าความอบอุ่นที่ได้รับมาจะจางหายไปเมื่อกลับถึงบ้านก็รีบเอากล่องข้าวไปล้างให้สะอาดเรียบร้อย แล้วนำมันเข้าไปไว้ในห้องนอนของตัวเอง เพราะกลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจผิดหยิบมันไปใช้ และอาจจะทำให้กล่องข้าวนี้หายได้ ดังนั้นเขาจึงรักษามันอย่างสุดชีวิตเช้าวันต่อมา...หานเจิ้นตงตั้งใจมาหาหญิงสาวตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะเรือขนส่งจะมาอีกทีตอนเที่ยง ฉะนั้นตอนนี้เขาจึงยังมีเวลาไปทำธุระส่วนตัวได้ เมื่อมาถึงก็เห็นว่าสองแม่ลูกกำลังตั้งร้านและเตรียมจุดไฟ ก็เลยเข้าไปช่วย “มาเถอะเดี๋ยวพี่จุดไฟให้เองดีกว่า เสวี่ยอิ๋งไปช่วยแม่เตรียมของอย่างอื่นเถอะ”พอได้ยินเสียงของใครบางคน เจียงเสวี่ยอิ๋งจึงได้เงยหน้าขึ้นมามอง เธอแปลกใจมากที่เขาโผล่มาที่ร้านในตอนเช้าตรู่ขนาดนี้

เมื่อได้ยินอย่างนั้นเจียงเสวี่ยอิ๋งก็ตาเป็นประกายขึ้นมา ไม่รู้จะกล่าวขอบคุณป้าเสิ่นอย่างไรดี “ขอบคุณป้ามากเลยนะคะที่คอยช่วยเหลือพวกเราอยู่ตลอด ฉันไม่รู้จะหาคำไหนมาขอบคุณให้สมกับน้ำใจของป้าจริง ๆ”“ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนี้พวกเราต้องจัดการ ไม่อย่างนั้นมันก็จะมาระรานไม่เลิก ไม่ใช่แค่กับเสวี่ยอิ๋งแต่พอมีร้านใหม่เปิดมันก็จะไประรานร้านอื่นอีก” ป้าเสิ่นพูดพร้อมกับพยักหน้าให้กับหญิงสาวเป็นการแสดงความมุ่งมั่น จากนั้นจึงกลับเข้าบ้านไปส่วนเจียงเสวี่ยอิ๋งและแม่ของเธอได้แต่สบตาให้กำลังใจกัน หวังว่าเรื่องราวพวกนี้จะผ่านไปด้วยดี ไม่คิดว่าจะมีคนยื่นมือช่วยเหลือมากขนาดนี้หลายวันต่อมา...หานเจิ้นตงกลับมาพร้อมข่าวที่ว่าเป็นฝีมือของเถ้าแก่ซ่งจริง ๆ ป้าเสิ่นจึงเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้สามีฟัง ลุงเสิ่นจึงได้โทรเลขไปแจ้งเรื่องนี้ให้ลูกชายจัดการให้ทันที เนื่องจากตระกูลเสิ่นใช้ชีวิตอย่างสมถะเลยไม่มีใครรู้ว่าลูกชายของทั้งสองคนเป็นนายทหารยศสูง อีกทั้งเขามีความเกลียดชังพวกที่ใช้แผนสกปรกแบบนี้ที่สุด และยังมาทำแบบใต้อาณาบริเวณของเขา ลูกชายของป้าเสิ่นจึงบอกว่าจะจัดการคนพวกนั้นเองรวมถึงจะลงโทษเถ้าแก่ซ่งให้ได้รับบทเรียน

“เดี๋ยวพี่ไปช่วยน้องเสวี่ยหนิงล้างจานดีกว่า ตรงนี้มีคนช่วยเยอะแล้ว” จางอี้หันไปบอกกับคนอื่น ๆ ก่อนจะเดินตามเจียงเสวี่ยหนิงไปหลังร้าน ก่อนหน้านี้เขาเห็นแล้วว่าถ้วยจานหลังร้านนั้นมีมากจริง ๆ“เสวี่ยอิ๋ง ป้ายหน้าร้านนี้จะให้เขียนชื่อร้านว่าอะไรเหรอ” หานเจิ้นตงถือไม้อัดแผ่นหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน เขาตั้งใจว่าจะติดป้ายชื่อร้านไว้ที่ด้านหน้า เพื่อให้ลูกค้าทั้งเก่าและใหม่จำชื่อร้านได้แต่ทว่าเรื่องนี้เจียงเสวี่ยอิ๋งไม่ได้คิดมาก่อน แค่คิดว่าจะย้ายร้านเข้ามาเท่านั้น ส่วนลูกค้าก็จะเป็นลูกค้าเก่าที่ตามมา ลูกค้าใหม่ถ้าเขาเห็นว่ามีร้านมาเปิดแถวนี้ก็คงจะเดินเข้ามาเอง คงไม่ให้ความสนใจกับชื่อร้านสักเท่าไร“มีชื่อร้านก็ดีเหมือนกันนะลูก เวลาลูกค้าเอาไปบอกต่อจะได้พูดได้ไงว่าร้านอาหารที่อร่อยมาก ๆ คือร้านไหน” เซี่ยเป่าเจิ้นเห็นด้วยกับการมีชื่อร้าน“นั่นสิครับเสวี่ยอิ๋ง พี่เห็นด้วยกับน้าเจียงนะ เวลาลูกค้ามาหาร้านอาหารจะได้เห็นชื่อร้านมาแต่ไกล” หานเจิ้นตงพูดเสริมขึ้นมาอีกคน“นั่นสิเสวี่ยอิ๋งเรื่องนี้พวกเราก็เห็นด้วยเหมือนกัน พอมีชื่อร้านแล้วจะได้ไปโฆษณาให้ทั่วบ้านทั่วเมืองเลยเป็นไง” ลี่ชุนพูดสนับสนุนสรุปแล้