All Chapters of เจียงเสวี่ยอิ๋งคนนี้ไม่เป็นแล้วสตรีเย่อหยิ่ง 80s: Chapter 41 - Chapter 50

80 Chapters

พาทุกคนเข้ามิติเตรียมของ 1.1

พาทุกคนเข้ามิติเตรียมของทันทีที่กลับมาถึงบ้าน เจียงเสวี่ยอิ๋งก็ชวนแม่กับน้องเข้าไปในมิติเพื่อจับปลาและเก็บผักด้วยกัน เธอไม่ลืมที่จะรถน้ำใส่ปุ่ยให้กับผักกับต้นไม้ รวมทั้งให้อาหารปลาและอาหารไก่กับหมูด้วยตอนนี้ผักในแปลงเริ่มร่อยหรอแล้ว ทีแรกเจียงเสวี่ยอิ๋งก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีจึงวิ่งขึ้นไปบนบ้าน เผื่อว่าจะมีเมล็ดผักหรือว่าอะไรสักอย่างที่ยายเปี่ยงเคยเก็บไว้ แล้วก็พบจริง ๆ จึงได้เอาผักมาปลูกเพิ่ม และเวลาเพียงไม่นานผักที่เพิ่งปลูกก็งอกงามจนสามารถเก็บได้แล้วในมิติแห่งนี้ไม่เพียงแต่มอบวัตถุดิบที่ช่วยในการทำมาหากินให้กับเธอ ในนี้ยังสอนให้รู้จักทำการเกษตรอีกด้วยตอนแรกก็กลัวว่าเธอสามารถเข้ามาในมิติได้เพียงคนเดียว แต่พอลองพาแม่กับน้องเข้ามา ก็พบว่าไม่มีปัญหาอะไร ซึ่งก่อนหน้านี้เธอปวดใจที่ไม่สามารถชำแหละหมูได้ แต่มีแม่เข้ามาก็ไม่ต้องกลัวอะไร ตอนนี้เซี่ยเป่าเจิ้นจึงเชือดหมูเอาไว้หนึ่งตัว โดยชำแหละทุกส่วนไว้เรียบร้อยซึ่งบ้านเจียงก็เอาออกมาแค่ทำอาหารเท่านั้นเช้าวันต่อมา...เช้านี้เจียงเสวี่ยอิ๋งและเซี่ยเปาเจิ้นเข็นรถเข็นใส่อาหารมาเต็มคันรถมุ่งหน้าไปยังบ้านป้าเสิ่นเหมือนเดิม เมื่อมาถึงทั้งสองรั
Read more

พาทุกคนเข้ามิติเตรียมของ 1.2

ตอนนี้ในหัวของเจียงเสวี่ยอิ๋งได้คิดเมนูไว้หลายอย่าง แต่จะค่อย ๆ เอามาสลับปรับเปลี่ยนทีหลัง อาหารเช้านี้ขายดีพอสมควร และยิ่งบรรดาลูกค้ากลุ่มคนเรือบอกกับเธอไว้ว่าจะพาเพื่อนมากลุ่มใหญ่ หญิงสาวจึงจะทำเมนูผักผัดเพิ่มให้ เพราะปกติพวกเขาอยู่บนเรือได้กินแต่เนื้อปลาเนื้อกุ้งมานานคงไม่ได้กินผักเท่าไร เลยถามออกมา“พวกพี่เอาผัดผักเพิ่มไหมคะ เดี๋ยวฉันผัดให้”“ผัดร้อน ๆ ตรงนี้เลยเหรอ เอาสิ ไม่ได้กินมานานแล้ว” ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับพยักหน้ารัว ๆ“ฉันเอาด้วย ๆ” จากนั้นจึงมีอีกหลายคนพูดตามออกมาเป็นเสียงเดียวกันเจียงเสวี่ยอิ๋งจึงจัดการผัดผักหม้อใหญ่ตรงนั้นเลย ยิ่งทำอาหารแบบสดใหม่กลิ่นยิ่งหอมฟุ้งไปทั่วผัดผักสด ๆ รสชาติหวานกรอบทำให้ถูกใจคนเรือเป็นอย่างมาก ต่างก็สั่งกันจนแทบหมดในกระทะเดียวหญิงสาวมองลูกค้าที่กินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยด้วยแววตาดีใจ เพราะเป็นภาพที่ใฝ่ฝันมาตลอด เธอไม่เคยมีโอกาสได้เห็นว่าลูกค้ากินอาหารของเธอด้วยหน้าตาแบบไหน เธอรู้แค่จากริวิวในแอพพลิเคชันเท่านั้นแต่ถึงที่นี่จะเป็นเพียงแผงลอยเล็ก ๆ และเงินที่ได้ก็ไม่มากนัก แต่ก็ทำให้เจียงเสวี่ยอิ๋งดีใจมากร้านแผงลอยเล็ก ๆ ตั้งอยู่ใต้
Read more

โดนตอกกลับหน้าหงาย 1.1

โดนตอกกลับหน้าหงาย“มันจะดีเหรอ ที่นี่ท่าเรือนะฉันคิดว่าเธออย่าหาเรื่องเลยดีกว่า เพราะถ้าหากพวกเราเป็นฝ่ายแพ้ จะอายยิ่งกว่าตอนอยู่ที่โรงเรียนเสียอีก” จางลี่ซินเอ่ยห้าม พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งดึงแขนของเพื่อนเอาไว้ เนื่องจากไม่อยากมีเรื่องตอนนี้“นี่เธอจะกลัวอะไรกันนักหนาลี่ซิน ดูสิตอนนี้เสวี่ยอิ๋งมีอะไรดีกว่าพวกเราเหรอ เราทำงานในโรงงานส่วนมันกลับมาเป็นแม่ค้าแผงลอย คนที่จะอายไม่พวกเราหรอกนะแต่ต้องเป็นมันต่างหาก ถ้าขืนเธอกลัวนักก็ไม่ต้องไป ฉันจะไปกับถงฮวาเอง” หลินเสี่ยวถิงพูดพลางสะบัดมือของจางลี่ซินให้หลุดจากแขนของตัวเองด้วยความไม่พอใจ ตอนนี้ไม่ว่าอย่างไรเธอจะต้องเอาคืน“นั่นนะสิ ไม่เห็นมีอะไรต้องกลัวเลย พวกเราไม่ใช่แม่ค้าอย่างมันสักหน่อย” ถงฮวาพูดอย่างเห็นด้วยกับเพื่อนจากนั้นก็เดินตามหลินเสี่ยวถิงไปราวกับเป็นลูกไล่อย่างไรอย่างนั้นเมื่อห้ามเพื่อนไว้ไม่ได้ และก็ไม่สามารถรออยู่ตรงนี้ได้เหมือนกันจางลี่ซินจึงได้เดินตามไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักตอนนี้เข้าช่วงสายแล้ว เป็นเวลาที่ลูกค้าเริ่มจะเบาบางลง แต่ทว่าร้านของเจียงเสวี่ยอิ๋งก็ยังมีลูกค้าเข้ามาซื้ออย่างไม่ขาดสาย ทำให้ตอนนี้เต้าหู้ผัดพริกหมด
Read more

โดนตอกกลับหน้าหงาย 1.2

เจียงเสวี่ยอิ๋งมีท่าทีเมินเฉยราวกับว่าคำพูดที่อีกฝ่ายพูดดูถูกนั้นเข้าไปไม่ถึงในความรู้สึกของเธอนี่จึงทำให้หลินเสี่ยวถิงรู้สึกเสียหน้ามาก ยิ่งพอโดนตอกกลับมาแบบนั้นจึงทำได้เพียงแต่เชิดหน้าพร้อมกับเบือนหน้าหนีเล็กน้อย เพราะนอกจากเจียงเสวี่ยอิ๋งจะไม่รู้สึกอะไรกับคำดูถูกที่พวกเธอพยายามพูดใส่ แต่อีกฝ่ายยังมองกลับมาด้วยสายตาเวทนา ราวกับว่าคนที่ตกต่ำเป็นหลินเสี่ยวถิงและพรรคพวกของเธอเองเห็นอย่างนั้นจึงพูดอย่างไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะหากเข้างานสายจะโดนหักเงินหรือไม่คงถูกไล่ออกเพราะเข้าทำงานยังไม่นานเมื่อออกมาจากร้านแล้วจึงพูดออกมาอย่างไม่พอใจ“อะไรกัน นี่มันถึงกับทำหน้าตาสงสารฉันเลยเหรอ ทั้งที่ฉันทำงานโรงงานที่เปรียบเสมือนชามข้าวเหล็ก แล้วมันเป็นเพียงแค่แม่ค้าขายข้าวเท่านั้น มันมีดีกว่าฉันได้ยังไง”“ก็ฉันบอกเธอแล้วว่าอย่าเข้าไปตั้งแต่แรก พูดก็ไม่ฟัง แล้วเป็นไงล่ะ พวกเราถูกตอกกลับมาจนหน้าหงาย” จางลี่ซินพูดพลางถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายเพราะเพื่อนของเธอพูดอย่างไรก็ไม่ฟัง พอแพ้ขึ้นมาก็โมโห“คอยดูเถอะ เดี๋ยวฉันจะเอาคืนให้ได้” หลินเสี่ยวถิงยังคงไม่ยอมแพ้ เธอตั้งใจจะหาทางเอาคืนเจียงเสวี่ยหนิงอี
Read more

จะหาเรื่องกันให้ได้เลยนะ 1.1

จะหาเรื่องกันให้ได้เลยนะวันต่อมา...คนบ้านเจียงตื่นขึ้นมาเตรียมอาหารไปขายแต่เช้าเหมือนเช่นทุกวัน เซี่ยเป่าเจิ้นหั่นเต้าหู้ด้วยความชำนาญ จากนั้นจึงส่งต่อให้เจียงเสวี่ยอิ๋งเอาไปผัดต่อ ระหว่างที่ทำอาหารสองแม่ลูกก็คุยกันไปด้วย“แม่ว่าพวกเราหุงข้าวเพิ่มอีกสักหม้อดีไหมเสี่ยวอิ๋ง รู้สึกว่าข้าวที่เราหุงไปเริ่มจะไม่พอสำหรับลูกค้าแล้ว กลุ่มคนเรือกินกันเยอะมาก ยิ่งตอนนี้พวกเขาบอกต่อกันเรื่อย ๆ จนข้าวที่เรามีไม่พอขายแล้ว ไม่ต่างจากกับข้าวเลย แต่ดีนะที่ลูกยังเอาผักไปด้วยบางส่วน ถึงได้ลงมือผัดกันสด ๆ ที่หน้าร้านได้” เซี่ยเป่าเจิ้นเสนอ เธอมองว่าตอนนี้อาหารและข้าวที่เตรียมไปเริ่มไม่พอต่อความต้องการของลูกค้าที่มากินแล้วยิ่นตอนนี้ร้านของเจียงเสวี่ยอิ๋งขายดีขึ้นทุกวัน หากนับเฉพาะลูกค้าที่เป็นคนเรือก็มีไม่ต่ำกว่าห้าสิบคนแล้ว แต่ละคนกินกันสองสามถ้วย ไหนจะลูกค้าทั่วไปอีก แล้วมีลูกค้าบางกลุ่มที่ไม่ทันร้านอื่นอีกล่ะ ข้าวสองหม้อกับข้าวสองอย่างจึงไม่เพียงพออีกต่อไป“เรื่องนี้ฉันว่าก็ดีเหมือนกันนะแม่ หุงเผื่อไว้หน่อยก็ไม่เป็นไร สักหม้อเล็ก ๆ ก็ได้ค่ะ” เจียงเสวี่ยอิ๋งเห็นด้วยกับสิ่งที่แม่พูดมา เพราะเธอเองก็คิด
Read more

จะหาเรื่องกันให้ได้เลยนะ 1.2

“ดีเลย ครั้งนี้แม่จะไล่ตะเพิดพวกนั้นกลับไปให้เอง จะมาหาเรื่องอะไรกันนักกันหนารบกวนคนทำมาหากิน แล้วรบกวนลูกค้าของพวกเราด้วย เสี่ยวอิ๋งไม่ต้องกลัวนะลูก แม่จัดการให้ลูกเอง” เซี่ยเป่าเจิ้นย่นจมูกด้วยความไม่พอใจ ในใจก็คิดแผนการเอาไว้แล้วว่าจะจัดการพวกคู่อริของลูกสาวอย่างไรดีเพื่อไล่ให้พวกนั้นไปให้พ้นทาง“อย่าดีกว่าค่ะแม่ ใจเย็นก่อนนะฉันรับมือเองได้ ถ้าแม่ไล่พวกเธอไปเดี๋ยวลูกค้าจะมองพวกเราไม่ดีเอาได้ อีกอย่างพวกนั้นก็คงจะทำทีเป็นลูกค้าของเราเพื่อมาหาเรื่องฉันเท่านั้น แล้วก็ทำให้ร้านของเราเสียชื่อเสียง ดังนั้นแล้วแม่อย่าไปหลงกลพวกเธอจะดีกว่า”และนี่คือความสามารถพิเศษอีกอย่างหนึ่งของหญิงสาว ก็คือการที่สามารถมองแผนการของคนอื่นออก ซึ่งความสามารถการมองคนนี้เธอมีติดตัวมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว ทว่าน่าเสียดาย เธอถูกความรักบังตามากเกินไป ทั้งที่สังหรณ์ใจอยู่แล้วว่าแฟนหนุ่มของเธอจะโกง แต่ว่าด้วยความรักก็ให้เงินเขายืมอยู่ดี“งั้นก็ได้เอาอย่างที่ลูกบอกก็แล้วกัน แม่จะอดทน แต่ถ้าแม่ทนไม่ไหว แม่จะประกาศให้ทุกคนรู้ไปเลยว่าพวกเธอไม่ใช่ลูกค้าร้านเราแต่ตั้งใจจะมาหาเรื่อง”เซี่ยเป่าเจิ้นพูดอย่างเลือดที่ร้อน เพราะห
Read more

ไม่เข้าตาเจ้าถิ่น 1.1

ไม่เข้าตาเจ้าถิ่นลูกค้าคนที่ยืนรออาหารอยู่ตอนนี้เป็นแม่ค้าจากฝั่งตรงข้าม เธอเห็นสาวโรงงานพวกนี้พูดจาดูถูกอาชีพค้าขายจึงทนไม่ไหวและเป็นฝ่ายสวนกลับแทน“ฉันจะบอกพวกเธอให้นะ อย่าคิดว่าเป็นสาวโรงงานแล้วจะสูงส่งกว่าคนอื่น อย่างพวกเธอทำงานวันหนึ่งได้ไม่กี่หยวน พวกฉันขายของวันเดียวก็เท่ากับค่าแรงของพวกเธอรวมกันสามวันแล้ว ดีไม่ดีได้ค่าแรงมากกว่าพวกเธอทำทั้งเดือนด้วยซ้ำ”พูดจบลูกค้าคนนั้นก็เดินจากไป โดยปล่อยให้หลินเสี่ยวถิงและเพื่อนของเธอกระทืบเท้าไปมาด้วยความคับแค้น เซี่ยเป่าเจิ้นเห็นแบบบนั้นก็รู้สึกสะใจเป็นอย่างมาก“นี่ พวกเธอจะซื้ออาหารไหม ถ้าไม่ซื้อก็หลบไปอย่ามาเกะกะหน้าร้าน ลูกค้าคนอื่นเขาไม่สะดวก ไม่เห็นหรือไง” เจียงเสวี่ยอิ๋งโบกมือไล่สาวโรงงานพวกนี้ให้ออกไปจากหน้าร้านเพราะทั้งหมดบังหน้าร้ายจริง ละบรรดาลูกค้าที่มาต่อแถวซื้อของก็เห็นด้วย พร้อมกับโบกมือไล่เช่นกันหญิงสาวกลุ่มนี้เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็เกิดความคับแค้นใจมากจนอยากจะเอาคืนและพังร้านเสียตอนนี้ แต่ด้วยความที่ต้องรักษาหน้าจึงจำเป็นต้องซื้ออาหารจากเจียงเสวี่ยอิ๋งกันคนละถ้วยและปรึกษากันว่าจะเอาอย่างไรต่อ“นี่...พอพวกเราได้อาหารมาแล้วก็ท
Read more

ไม่เข้าตาเจ้าถิ่น 1.2

เถ้าแก่ซ่งตอบอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก เนื่องจากมั่นใจว่าร้านอาหารของตัวเองนั้นถือเป็นอันดับหนึ่ง ต่อให้ลูกค้าจะไปหากินที่อื่นสุดท้ายก็ต้องมาลงเอยที่ร้านของตนเองอยู่ดี“แต่เถ้าแก่ครับ ผมว่าไม่น่าจะใช่อย่างนั้นนะ มันผิดปกติมาก” อาเหลียงพูดอีก เขาสังเกตดูที่หน้าร้านมาสามสี่วันแล้ว จึงมั่นใจว่าไม่ใช่อย่างที่เถ้าแก่พูดอย่างแน่นอน“ไม่ใช่ยังไงล่ะ ร้านอาหารแถวนี้ก็มีแต่ของฉันทั้งนั้น ลูกค้าก็เดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว วนเวียนกันไปอยู่อย่างนี้แหละ” เถ้าแก่ซ่งยังคงวางใจเรื่องนี้เพระถือว่าตนเองนั้นเป็นเจ้าถิ่นที่นี่ละมีร้านอาหารหลายร้าน“หรือว่านายเห็นอะไร” เถ้าแก่ซ่งพูดอย่างตกใจ“ก็คนเรือกลุ่มนั้นน่ะสิเถ้าแก่ เถ้าแก่เห็นไหม” อาเหลียงพูดพร้อมชี้มือไปที่คนเรือกลุ่มที่เพิ่งเดินผ่านไป ก่อนจะพูดต่อ“พวกเขาเดินผ่านร้านของเถ้าแก่ไปทุกร้าน โดยที่ไม่หันมามองเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่ร้านข้าวต้มของเถ้าแก่ที่อยู่ตรงนั้นก็ไม่มีลูกค้า แต่พวกเขาก็ไม่เข้า เหมือนกับว่าตั้งใจเดินตรงไปทางตึกแถวที่ขายผักสดพวกนั้นน่ะครับ”“อืม...จริงอย่างที่นายบอกนะอาเหลียง คิดว่าพวกเขาไปซื้อวัตถุดิบมาทำกินเองที่เร
Read more

แผนกลั่นแกล้งล้มเหลว 1.1

แผนกลั่นแกล้งล้มเหลวชายฉกรรจ์ราว ๆ สามสี่คนปลอมตัวเป็นคนเรือเดินไปต่อแถวซื้ออาหารที่ร้านของเจียงเสวี่ยอิ๋ง พวกเขาต่างก็แต่งกายด้วยชุดที่คล้ายกับคนเรือเหมือนกันจนแยกไม่ออก อีกทั้งยังลงทุนทำเนื้อตัวให้มอมแมมหน่อย เหมือนกับว่าเพิ่งขึ้นมาจากเรือขนส่งสินค้า“นี่แหละพวกเรา ร้านนี้แหละที่พวกคนเรือจากเรือลำอื่นบอกว่าอร่อย” ชายคนหนึ่งพูดขึ้น ก่อนจะแสร้งทำทีเป็นรีบวิ่งไปที่ร้านของเจียงเสวี่ยอิ๋งเพราะว่ากลัวอาหารจะหมดก่อน“พวกนายเร็วเข้า ร้านนี้ขายดีมาก เดี๋ยวหมดก่อนไม่รู้นะ”จากนั้นเพื่อนอีกสามคนก็รีบวิ่งตามมาพวกเขาต่อแถวจนได้อาหารกันไปคนละถ้วย แต่ยังไม่ทันได้กินชายคนหนึ่งก็แอบโรยอะไรบางอย่างลงไปในจานอาหารของตัวเอง และร้องโวยวายเสียงดังลั่นว่า“พวกนายดูนี่สิ ใช่แมลงหรือเปล่า” ขณะที่พูดก็รีบชี้ให้เพื่อนดู“ไหน ๆ ในถ้วยข้าวของนายมีแมลงอย่างนั้นเหรอ” ชายอีกคนเริ่มผสมโรงด้วยเพราะต้องการทำลายชื่อเสียงของร้านนี้ตามคำสั่งจึงต้องเล่นใหญ่หน่อย“ก็ใช่นะสิ ว่าแต่ทำไมร้านอาหารร้านนี้ไม่เห็นจะสะอาดอย่างที่เค้าพูดกันเลย นี่ฉันมากินครั้งแรกก็พบแมลงในถ้วยข้าวแล้ว น่าขยะแขยงชะมัด” ชายคนเดิมพูดเสียงดังขึ้นเพื่
Read more

แผนกลั่นแกล้งล้มเหลว 1.2

ก็กินอาหารของฉันทุกวันไม่เห็นพวกเขาจะท้องเสียหรือว่าเป็นอะไรเลย คุณมาจากไหนก็ไม่รู้ อยู่ ๆ ก็มาบอกว่าท้องเสียจากการกินอาหารของฉัน นี่คุณคิดจะมากลั่นแกล้งกันใช่หรือเปล่า” เจียงเสวี่ยอิ๋งถามออกไปตามตรงเพราะมั่นใจแล้วว่าต้องเป็นแบบนั้น และนี่อาจจะเป็นคำสั่งของใครเพื่อทำลายร้านเธอ แบบนี้ทำเป็นขบวนการชัด ๆ“แม่ค้าคะ ฉันจำได้ว่ากลุ่มลูกค้าผู้ชายที่โวยวายเมื่อสักครู่มีคนหนึ่งเป็นลูกจ้างอยู่ที่ร้านอาหารตรงท่าเรือ” หญิงสาวคนหนึ่งกระซิบบอกกับเจียงเสวี่ยอิ๋ง นั่นยิ่งทำให้เธอมั่นใจมากขึ้นไปอีกว่านี่เป็นการกลั่นแกล้งร้านของเธอแน่นอน“ถ้าคิดจะมาก่อกวนกันแล้วละก็ฉันขอบอกให้รีบออกไปจากร้านของฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกตำรวจมาจัดการพวกนาย อย่าลืมว่าที่ร้านมีพยานยืนยันมากมายว่าอาหารสะอาดจริง นายกลับไปได้แล้วและอย่ามากวนใจฉันอีก” เจียงเสวี่ยอิ๋งพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด ทั้งยังเอาตะหลิวชี้หน้าชายคนนั้นอย่างเอาเรื่องอีกด้วยเมื่อได้ยินสิ่งที่หญิงสาวพูด สุดท้ายแล้วชายคนนั้นก็ยอมไปแต่ก็ยังคงเล่นละครโรงใหญ่เรื่องที่ตัวเองนั้นท้องเสียจากการกินอาหารที่ร้านนี้อยู่เหมือนเดิมลูกค้าที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่างก
Read more
PREV
1
...
345678
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status