All Chapters of เจียงเสวี่ยอิ๋งคนนี้ไม่เป็นแล้วสตรีเย่อหยิ่ง 80s: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนนี้ในหัวของเจียงเสวี่ยอิ๋งได้คิดเมนูไว้หลายอย่าง แต่จะค่อย ๆ เอามาสลับปรับเปลี่ยนทีหลัง อาหารเช้านี้ขายดีพอสมควร และยิ่งบรรดาลูกค้ากลุ่มคนเรือบอกกับเธอไว้ว่าจะพาเพื่อนมากลุ่มใหญ่ หญิงสาวจึงจะทำเมนูผักผัดเพิ่มให้ เพราะปกติพวกเขาอยู่บนเรือได้กินแต่เนื้อปลาเนื้อกุ้งมานานคงไม่ได้กินผักเท่าไร เลยถามออกมา“พวกพี่เอาผัดผักเพิ่มไหมคะ เดี๋ยวฉันผัดให้”“ผัดร้อน ๆ ตรงนี้เลยเหรอ เอาสิ ไม่ได้กินมานานแล้ว” ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับพยักหน้ารัว ๆ“ฉันเอาด้วย ๆ” จากนั้นจึงมีอีกหลายคนพูดตามออกมาเป็นเสียงเดียวกันเจียงเสวี่ยอิ๋งจึงจัดการผัดผักหม้อใหญ่ตรงนั้นเลย ยิ่งทำอาหารแบบสดใหม่กลิ่นยิ่งหอมฟุ้งไปทั่วผัดผักสด ๆ รสชาติหวานกรอบทำให้ถูกใจคนเรือเป็นอย่างมาก ต่างก็สั่งกันจนแทบหมดในกระทะเดียวหญิงสาวมองลูกค้าที่กินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยด้วยแววตาดีใจ เพราะเป็นภาพที่ใฝ่ฝันมาตลอด เธอไม่เคยมีโอกาสได้เห็นว่าลูกค้ากินอาหารของเธอด้วยหน้าตาแบบไหน เธอรู้แค่จากริวิวในแอพพลิเคชันเท่านั้นแต่ถึงที่นี่จะเป็นเพียงแผงลอยเล็ก ๆ และเงินที่ได้ก็ไม่มากนัก แต่ก็ทำให้เจียงเสวี่ยอิ๋งดีใจมากร้านแผงลอยเล็ก ๆ ตั้งอยู่ใต้

เจียงเสวี่ยอิ๋งมีท่าทีเมินเฉยราวกับว่าคำพูดที่อีกฝ่ายพูดดูถูกนั้นเข้าไปไม่ถึงในความรู้สึกของเธอนี่จึงทำให้หลินเสี่ยวถิงรู้สึกเสียหน้ามาก ยิ่งพอโดนตอกกลับมาแบบนั้นจึงทำได้เพียงแต่เชิดหน้าพร้อมกับเบือนหน้าหนีเล็กน้อย เพราะนอกจากเจียงเสวี่ยอิ๋งจะไม่รู้สึกอะไรกับคำดูถูกที่พวกเธอพยายามพูดใส่ แต่อีกฝ่ายยังมองกลับมาด้วยสายตาเวทนา ราวกับว่าคนที่ตกต่ำเป็นหลินเสี่ยวถิงและพรรคพวกของเธอเองเห็นอย่างนั้นจึงพูดอย่างไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะหากเข้างานสายจะโดนหักเงินหรือไม่คงถูกไล่ออกเพราะเข้าทำงานยังไม่นานเมื่อออกมาจากร้านแล้วจึงพูดออกมาอย่างไม่พอใจ“อะไรกัน นี่มันถึงกับทำหน้าตาสงสารฉันเลยเหรอ ทั้งที่ฉันทำงานโรงงานที่เปรียบเสมือนชามข้าวเหล็ก แล้วมันเป็นเพียงแค่แม่ค้าขายข้าวเท่านั้น มันมีดีกว่าฉันได้ยังไง”“ก็ฉันบอกเธอแล้วว่าอย่าเข้าไปตั้งแต่แรก พูดก็ไม่ฟัง แล้วเป็นไงล่ะ พวกเราถูกตอกกลับมาจนหน้าหงาย” จางลี่ซินพูดพลางถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายเพราะเพื่อนของเธอพูดอย่างไรก็ไม่ฟัง พอแพ้ขึ้นมาก็โมโห“คอยดูเถอะ เดี๋ยวฉันจะเอาคืนให้ได้” หลินเสี่ยวถิงยังคงไม่ยอมแพ้ เธอตั้งใจจะหาทางเอาคืนเจียงเสวี่ยหนิงอี

“ดีเลย ครั้งนี้แม่จะไล่ตะเพิดพวกนั้นกลับไปให้เอง จะมาหาเรื่องอะไรกันนักกันหนารบกวนคนทำมาหากิน แล้วรบกวนลูกค้าของพวกเราด้วย เสี่ยวอิ๋งไม่ต้องกลัวนะลูก แม่จัดการให้ลูกเอง” เซี่ยเป่าเจิ้นย่นจมูกด้วยความไม่พอใจ ในใจก็คิดแผนการเอาไว้แล้วว่าจะจัดการพวกคู่อริของลูกสาวอย่างไรดีเพื่อไล่ให้พวกนั้นไปให้พ้นทาง“อย่าดีกว่าค่ะแม่ ใจเย็นก่อนนะฉันรับมือเองได้ ถ้าแม่ไล่พวกเธอไปเดี๋ยวลูกค้าจะมองพวกเราไม่ดีเอาได้ อีกอย่างพวกนั้นก็คงจะทำทีเป็นลูกค้าของเราเพื่อมาหาเรื่องฉันเท่านั้น แล้วก็ทำให้ร้านของเราเสียชื่อเสียง ดังนั้นแล้วแม่อย่าไปหลงกลพวกเธอจะดีกว่า”และนี่คือความสามารถพิเศษอีกอย่างหนึ่งของหญิงสาว ก็คือการที่สามารถมองแผนการของคนอื่นออก ซึ่งความสามารถการมองคนนี้เธอมีติดตัวมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว ทว่าน่าเสียดาย เธอถูกความรักบังตามากเกินไป ทั้งที่สังหรณ์ใจอยู่แล้วว่าแฟนหนุ่มของเธอจะโกง แต่ว่าด้วยความรักก็ให้เงินเขายืมอยู่ดี“งั้นก็ได้เอาอย่างที่ลูกบอกก็แล้วกัน แม่จะอดทน แต่ถ้าแม่ทนไม่ไหว แม่จะประกาศให้ทุกคนรู้ไปเลยว่าพวกเธอไม่ใช่ลูกค้าร้านเราแต่ตั้งใจจะมาหาเรื่อง”เซี่ยเป่าเจิ้นพูดอย่างเลือดที่ร้อน เพราะห

เถ้าแก่ซ่งตอบอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก เนื่องจากมั่นใจว่าร้านอาหารของตัวเองนั้นถือเป็นอันดับหนึ่ง ต่อให้ลูกค้าจะไปหากินที่อื่นสุดท้ายก็ต้องมาลงเอยที่ร้านของตนเองอยู่ดี“แต่เถ้าแก่ครับ ผมว่าไม่น่าจะใช่อย่างนั้นนะ มันผิดปกติมาก” อาเหลียงพูดอีก เขาสังเกตดูที่หน้าร้านมาสามสี่วันแล้ว จึงมั่นใจว่าไม่ใช่อย่างที่เถ้าแก่พูดอย่างแน่นอน“ไม่ใช่ยังไงล่ะ ร้านอาหารแถวนี้ก็มีแต่ของฉันทั้งนั้น ลูกค้าก็เดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว วนเวียนกันไปอยู่อย่างนี้แหละ” เถ้าแก่ซ่งยังคงวางใจเรื่องนี้เพระถือว่าตนเองนั้นเป็นเจ้าถิ่นที่นี่ละมีร้านอาหารหลายร้าน“หรือว่านายเห็นอะไร” เถ้าแก่ซ่งพูดอย่างตกใจ“ก็คนเรือกลุ่มนั้นน่ะสิเถ้าแก่ เถ้าแก่เห็นไหม” อาเหลียงพูดพร้อมชี้มือไปที่คนเรือกลุ่มที่เพิ่งเดินผ่านไป ก่อนจะพูดต่อ“พวกเขาเดินผ่านร้านของเถ้าแก่ไปทุกร้าน โดยที่ไม่หันมามองเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่ร้านข้าวต้มของเถ้าแก่ที่อยู่ตรงนั้นก็ไม่มีลูกค้า แต่พวกเขาก็ไม่เข้า เหมือนกับว่าตั้งใจเดินตรงไปทางตึกแถวที่ขายผักสดพวกนั้นน่ะครับ”“อืม...จริงอย่างที่นายบอกนะอาเหลียง คิดว่าพวกเขาไปซื้อวัตถุดิบมาทำกินเองที่เร

ก็กินอาหารของฉันทุกวันไม่เห็นพวกเขาจะท้องเสียหรือว่าเป็นอะไรเลย คุณมาจากไหนก็ไม่รู้ อยู่ ๆ ก็มาบอกว่าท้องเสียจากการกินอาหารของฉัน นี่คุณคิดจะมากลั่นแกล้งกันใช่หรือเปล่า” เจียงเสวี่ยอิ๋งถามออกไปตามตรงเพราะมั่นใจแล้วว่าต้องเป็นแบบนั้น และนี่อาจจะเป็นคำสั่งของใครเพื่อทำลายร้านเธอ แบบนี้ทำเป็นขบวนการชัด ๆ“แม่ค้าคะ ฉันจำได้ว่ากลุ่มลูกค้าผู้ชายที่โวยวายเมื่อสักครู่มีคนหนึ่งเป็นลูกจ้างอยู่ที่ร้านอาหารตรงท่าเรือ” หญิงสาวคนหนึ่งกระซิบบอกกับเจียงเสวี่ยอิ๋ง นั่นยิ่งทำให้เธอมั่นใจมากขึ้นไปอีกว่านี่เป็นการกลั่นแกล้งร้านของเธอแน่นอน“ถ้าคิดจะมาก่อกวนกันแล้วละก็ฉันขอบอกให้รีบออกไปจากร้านของฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกตำรวจมาจัดการพวกนาย อย่าลืมว่าที่ร้านมีพยานยืนยันมากมายว่าอาหารสะอาดจริง นายกลับไปได้แล้วและอย่ามากวนใจฉันอีก” เจียงเสวี่ยอิ๋งพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด ทั้งยังเอาตะหลิวชี้หน้าชายคนนั้นอย่างเอาเรื่องอีกด้วยเมื่อได้ยินสิ่งที่หญิงสาวพูด สุดท้ายแล้วชายคนนั้นก็ยอมไปแต่ก็ยังคงเล่นละครโรงใหญ่เรื่องที่ตัวเองนั้นท้องเสียจากการกินอาหารที่ร้านนี้อยู่เหมือนเดิมลูกค้าที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่างก